The War on Drugs - A Deeper Understanding (2017)

mijn stem
4,02
478 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Atlantic

  1. Up All Night (6:23)
  2. Pain (5:30)
  3. Holding On (5:50)
  4. Strangest Thing (6:41)
  5. Knocked Down (3:59)
  6. Nothing to Find (6:10)
  7. Thinking of a Place (11:10)
  8. In Chains (7:20)
  9. Clean Living (6:28)
  10. You Don't Have to Go (6:42)
totale tijdsduur: 1:06:13
292 BERICHTEN 14 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Erwin72
 
1
Een keer gedraaid en daar blijft het bij. Weinig afwisseling en dan duurt 1:06:13 wel erg lang. Lost In The Dream blijft vooralsnog hun uitschieter naar mijn bescheiden mening.

avatar van erwinz
4,5
4
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The War On Drugs - A Deeper Understandig - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Philadelphia, Pennsylvania, afkomstige band The War On Drugs maakte voor het eerst indruk op mij met haar derde plaat Slave Ambient uit 2011.

Op deze plaat combineerde de band rond Adam Granduciel (die na het vertrek van Kurt Vile als frontman overbleef) de folk van Bob Dylan en de power van Bruce Springsteen met een bak aan invloeden, waaronder invloeden uit de shoegaze, psychedelica, Krautrock en ambient.

Het inspireerde me tot een recensie waarin vooral namen van anderen werden genoemd, maar met Slave Ambient zette The War On Drugs uiteindelijk vooral zichzelf op de kaart.

De belofte van het uitstekende Slave Ambient werd drie jaar later volledig ingelost met het buitengewoon succesvolle Lost In The Dream, dat nog wat extra namen en invloeden toevoegde aan het geluid van The War On Drugs. Lost In The Dream klonk net wat gepolijster dan Slave Ambient, maar bleek al snel een bezwerende luistertrip.

Op de deze week verschenen opvolger A Deeper Understanding trekt The War On Drugs de lijn van Lost In The Dream nadrukkelijk door en in eerste instantie wist ik niet of ik daar nu blij mee moest zijn of niet. A Deeper Understanding voelt dankzij de heerlijk melodieuze songs onmiddellijk als een warm bad, terwijl ik bij een band als The War On Drugs toch ook verrassing of zelfs verbazing verwacht.

Ik heb me echter snel over de eerste teleurstelling heen gezet en me vervolgens volledig ondergedompeld in A Deeper Understanding. Het is net als zijn voorganger een plaat die op het eerste gehoor een behoorlijk toegankelijk of zelfs wat voortkabbelend rockgeluid laat horen, maar luister net wat beter en je wordt een fascinerend muzikaal universum binnen gezogen.

A Deeper Understanding is voorzien van een nog wat voller geluid dan voorganger Lost In The Dream. Het is bij vlagen een behoorlijk overweldigend geluid, maar waar The War On Drugs vroeger wel eens flirtte met de power van The E-Street Band kiest de band nu voor een veelkleurig geluid met veel diepgang en met oog voor detail.

Centraal staat een warm en sfeervol geluid vol mooi gitaarspel en dromerige synths, maar hier heeft The War On Drugs vervolgens flink wat lagen opgestapeld. Zeker bij beluistering met de koptelefoon is A Deeper Understanding een plaat die steeds weer nieuwe dingen laat horen, terwijl de wat meer rechttoe rechtaan klinkende songs verleiden met heerlijk solerende gitaren en toetsenpartijen die afwisselend lijken weggelopen uit de postpunk en de synthpop. Net als het allemaal wel heel aanstekelijk dreigt te worden, betovert de band uit Philadelphia gelukkig nog steeds net zo makkelijk met dromerige songs met ambient achtige klanken.

A Deeper Understanding imponeert met een prachtig geluid vol fraaie details en met vocalen die nog steeds aan Dylan en Springsteen doen denken (als ik af en toe wat van Bryan Adams hoor onderdruk ik dat), maar de prachtige spanningsbogen in de songs maken misschien nog wel de meeste indruk. De meeste songs beginnen ingetogen of zelfs voorzichtig, maar worden steeds verder opgetuigd tot monumentale maar ook eigentijdse rocksongs.

Op de achtergrond kabbelt het misschien aangenaam voort, maar duik volledig in de fascinerende wereld van The War On Drugs en je hoort een plaat die nog heel lang zal blijven betoveren en die uiteindelijk toch weer een flinke stap vooruit zet. Ik heb A Deeper Understanding na een korte aarzeling omarmd als een van de mooiste platen van 2017 tot dusver. Erwin Zijleman

avatar van mkrake
5,0
2
Slaapverwekkend, saai, Dire Straits, eentonig, zelfde als de voorganger, etc.. Allemaal wel wat van waar, maar toch zijn het verdomd fijne nummers..

Heerlijk album..

 
1
Hij moet maar eens goed luisteren naar zijn voormalige maatje Kurt Vile, die weet hoe het moet mooie liedjes met een rafelrandje.
Kom op zeg 4,05 gemiddeld, Dire Straits is er niets bij, hoor echoes van Mark Knopfler, de vorige was mooi dit is helemaal niets.
Weg is alles wat alternatief was zonde
gaat de makkelijke kant op, prima lekker cashen maar niets voor mij

avatar van Julian McArthur
5,0
2
Magistrale songs. Meer van hetzelfde... boeit me niet... goed is goed. Een goei melodie is een goei melodie. Songs hadden voor mij nog langer gemogen en wat meer gitaarsolo's. Dit soort muziek moet meer gemaakt worden. Lang uitgesponnen songs die lekker gelaagd zijn. Ik hoor veel Springsteen en Rod Stewart maar Dire Straits haal ik er helaas niet uit.
Overigens vind ik het veel fijn om zulke diverse reacties te lezen. Muziek is toch zo fantastisch dat het de ene niks doet en de ander er wild van wordt.

avatar van repelstefan
3,5
0
Om te beginnen: ik vind hem beter dan zijn voorganger. Grootste probleem blijft voor mij dat er een soort verveling kan ontstaat omdat elk nummer dezelfde zang en sound heeft. Dat is bij veel bands natuurlijk, maar bij sommige albums stoort het mij wel, andere niet. Dit is er wel een van. De zang is mij soms ook iets te, tja hoe omschrijf ik dit. Aanstellerig is niet echt het woord (daarmee doe ik het echt te kort) maar heb het gevoel dat hij net iets te veel probeert overal zo'n 'hehhh, hehhh' geluid in te krijgen. Als iemand dit begrijpt; props . Dat is overigens bij een paar nummers wel mooi, maar na een heel album ben ik er toch een beetje klaar mee.

Maar eigenlijk geldt de kritiek met name als ik het album als geheel luister. Dan is het voor mij net te veel van hetzelfde, te veel terugkerende elementen waar ik me net een beetje te veel aan stoor om dit top 10 materiaal te laten zijn. Pik ik er af en toe een nummer uit, dan is het soms werkelijk prachtig wat er voorbij komt.

avatar van Fathead
2,5
0
Nee, ik vind het niet veel. Niets springt eruit en de plaat duurt voor mijn gevoel erg lang.

avatar van west
4,5
0
Julian McArthur schreef:
Magistrale songs. Meer van hetzelfde... boeit me niet... goed is goed. Een goei melodie is een goei melodie. Songs hadden voor mij nog langer gemogen en wat meer gitaarsolo's. Dit soort muziek moet meer gemaakt worden. Lang uitgesponnen songs die lekker gelaagd zijn. Ik hoor veel Springsteen en Rod Stewart maar Dire Straits haal ik er helaas niet uit.

Inderdaad, goed is goed. En Springsteen: daar denk ik soms aan (zeker bij het juweel Thinking Of A Place). Niet aan Dire Straits.

avatar van Alicia
3,5
0
Hoewel niet direct mijn kopje thee, ben ik toch schoorvoetend aan A Deeper Understanding begonnen. Voor dat beetje meer grip of misschien wel... een beetje meer begrip. Dat is nu precies waar het om 'draait'.
Oké, de zanger zingt weliswaar een beetje door zijn neus en het klopt als je zegt dat het op het eerste gehoor allemaal 'hetzelfde' klinkt, maar tussen al die ruige rock die ik de laatste tijd aan mijn oren heb hangen, is dit gewoon een heel fijn 'rustpuntje'.

avatar van Vinck
4,5
1
Het moet ergens in de lente van 2014 geweest zijn dat The War On Drugs voor het eerst op mijn muzikale radar verscheen, kort na de release van hun derde album ‘Lost In The Dream’. Die plaat betekende ook de grote doorbraak voor Adam Granduciel en zijn makkers uit Philadelphia, met noteringen in allerhande eindejaarslijstjes. Mede-oprichter en wonderkind Kurt Vile was er ten tijde van ‘Lost In The Dream’ al even niet meer bij en had zelf al enkele sterke platen gemaakt. Het was geen liefde op het eerste gezicht tussen mij en de band, maar na slechts enkele luisterbeurten viel de spreekwoordelijke euro en kon ik geen genoeg meer krijgen van de dromerige Americana-sound, de magnifieke gitaarsolo’s en de vreemde maar toch erg bezwerende mix tussen shoegaze, 80’s heartland rock en zelfs ambient-vibes. Enkele van mijn muzikale helden waren duidelijk terug te horen in de sound van deze band: Bruce Springsteen, Dire Straits en Tom Petty, maar zeker ook Bob Dylan en zelfs My Bloody Valentine en Sonic Youth. Op het einde van 2014 kroonde ik ‘Lost In The Dream’ dan ook graag tot beste album van het jaar.

Het was dus zeker uitkijken naar wat de band nog allemaal zou gaan presteren. Een eerste hint naar een nieuw album kwam er op 22 april 2017, Record Store Day. Ter gelegenheid van die dag bracht The War On Drugs een nieuwe single uit met een speelduur van maar liefst 11 minuten en 13 seconden. Het stuk droeg de titel ‘Thinking Of A Place’ en is wat mij betreft één van de sterkste singles van 2017. Op 1 juni kondigde de band officieel het nieuwe album, ‘A Deeper Understanding’, aan. Genoeg om muziekliefhebbers overal ter wereld te laten watertanden. Worden de verwachtingen ingelost en wordt de kwaliteit van ‘Thinking Of A Place’ over de hele lijn doorgetrokken? U leest het hier.

Van dit album werden in totaal vijf singles uitgebracht voor de officiële release, wat best veel is. Het album verspeelt daarmee het verrassingseffect van een eerste luisterbeurt, maar niet getreurd: The War On Drugs moet het niet hebben van verrassingseffecten, wel van ijzersterke composities. De laatst uitgebrachte single is opener ‘Up All Night’. Een iets vinnigere opener dan ‘Under The Pressure’ op het voorgaande album, wat zeker welkom is. Naast de motorik-groove waar velen al naar verwezen hebben, wordt er hier ook eens geëxperimenteerd met een drumcomputertje hier en daar. Helemaal vertrouwd wordt het wanneer de kenmerkende stem van Granduciel door de speakers klinkt. Hemelse melodieën alom, met een nooit eerder geziene gelaagdheid. Het ene moment zweven we, het andere worden we wakker geprikt door een gitaartje of een synthmelodie. Perfecte intro voor deze plaat.

‘Pain’ is een nummer dat voor mij heel sterk uit de verf komt in de context van het album. Niet voor niks is de albumtitel geplukt uit de tekst van dit nummer. Alle ingrediënten die ‘Lost In The Dream’ tot een groot success maakten zijn ook hier in overvloed aanwezig. Genieten geblazen! De teksten van Granduciel zijn heerlijk vaag en suggestief, met genoeg melancholische beeldspraak om een tijdje zoet mee te zijn.

“I’m just pulling on a wire, but it just won’t break
I’ve been turning up the dial, but I hear no sound
I resist what I cannot change, own it in your own way
Yeah, I wanna find what can’t be found”


Die laatste zin vat voor mij de essentie samen van deze muziek en de bijhorende ‘vibe’. We zijn allemaal op de dool, op zoek naar een hoger doel en zingeving, ook al weten we diep vanbinnen dat we dit nooit zullen bereiken.

‘Holding On’ was eveneens een single, en eentje die me meteen bij mijn nekvel greep. De spacy sound en het voorstuwende drumwerk doen het voor mij. Wederom een sterke tekst. Wat vooral opvalt aan dit album, is dat het een logisch vervolg is op ‘Lost In The Dream’, alleen nog grootser gemaakt. Alsof de band nu echt helemaal zijn vleugels uitslaat.

“Ain’t no way I’m gonna last
Hiding in the seams, I can’t move the past
Feel like I’m about to crash
Riding on my line, I keep keeping on
Once we were apart and I could see red
Never trying to turn back time
Never meant to bring my pain to the front and into your life”


Na dit meer energieke nummer wordt er een beetje gas teruggenomen op ‘Strangest Thing’. De gitaren meanderen lekker en Granduciel klinkt met zijn verzuchtende manier van zingen als een man die niks liever wil dan de ‘highway’ oprijden en de zonsondergang tegemoetrijden, peinzend over de ingewikkelde relaties der mensen. Halverwege barst het nummer los met enkele prachtige melodieuze uithalen. The War On Drugs houdt de balans er perfect in, waardoor dit lange werkstuk nooit gaat vervelen.

Na het vrij epische einde van ‘Strangest Thing’ is het tijd voor ‘Knocked Down’, een nummer dat niet eerder als single werd uitgebracht. Voor wie alle singles reeds grijsgedraaid had valt dit dan ook vrij hard op. We beginnen heel rustig; een perfect sfeertje voor in de late/vroege uurtjes. Het kan niet altijd bombast zijn: op de vorige nummers voelde je hoe Granduciel zijn demonen verdreef; hier neemt hij de tijd om even naar adem te happen. En dat heeft zelden mooier geklonken.

De rust duurt echter niet lang, want plots zitten we op een rollercoaster met de naam ‘Nothing To Find’. Wat een solide drumwerk, wat een rijkdom aan instrumentatie. Een harmonica kon hier natuurlijk niet ontbreken. Mijn oren pikken echter nog een heel ander spectrum aan geluiden en instrumenten op die zich bij volgende luisterbeurten ongetwijfeld nog zullen openbaren.

“But my love is on the line
I pushed my way through the pack
I kept sliding out of time
Now our moon is on the rise
There is always something bigger
Leaning on the other side, yeah”


Dan breekt het moment aan om de loftrompetten nog eens boven te halen, want plots is daar ‘Thinking Of A Place’. Of hoe een monument van een nummer toch ingetogen kan zijn. ‘Thinking Of A Place’ evenaart met gemak het niveau van alle nummers op de voorgaande plaat en overstijgt dit soms zelfs. Dit is gewoon pure klasse: betoverend tot de laatste seconde. Granduciel schetst met zijn suggestieve teksten een spookachtige, doch bloedmooie wereld waarin de luisteraar maar al te graag verdwaalt. Een wereld vol gebroken harten en gekneusde dromen, moving through the dark. On a long black night.

“And I’m looking at the moon
And the light it shines
But I’m thinking of a place
And it feels so very real
Oh, the suffering of love”

‘In Chains’ begint veelbelovend en lost alle verwachtingen in. Knap hoe de band erin slaagt om na het indrukwekkende ‘Thinking Of A Place’ de vaart erin te houden. Waar mindere bands hun spanningsboog zouden kwijtspelen, demonsteren The War On Drugs hoe goed ze het vak inmiddels beheersen. In mijn achterhoofd vraagt een stemmetje of dit toch niet teveel op ‘Lost In The Dream’ begint te lijken, maar dat stemmetje wordt snel het zwijgen opgelegd. ‘A Deeper Understanding’ is de volgende logische stap op het pad van deze band, een pad dat hierna wel een iets andere richting zal moeten uitgaan, maar dat zijn zorgen voor later.

Met ‘Clean Living’ gaan we stilaan naar het einde van het album toe, en dit op een erg ontspannen manier. We hebben de grote emoties gehad, nu is het tijd voor wat meer nuance en bezinning. De zes minuten zijn voorbij voor je er erg in hebt.

‘You Don’t Have To Go’ is een waardige afsluiter voor een grandioze plaat. Echo’s van ‘Lost In The Dream’ komen onvermijdelijk weer voorbij, maar dit stoort in geen geval, integendeel. Introspectie is hier het sleutelwoord. Granduciel zingt met gevoel, heel breekbaar en toch glashelder. Zijn vocalen worden omzwachteld met een deken van dromerige geluiden. De luisteraar maakt zich klaar om uit dit warme muzikale bad te stappen, de angst voor het onbekende te temperen en de kilte van de meedogenloze nacht de trotseren.

Conclusie: The War On Drugs hebben in zekere zin een ‘Lost In The Dream Vol. 2’ gemaakt, maar door het zo te noemen zou het harde werk en de passie die in ‘A Deeper Understanding’ zitten, tenietgedaan worden. De band scoorde in 2014 grandioos, wat het nogal logisch maakt dat ze zichzelf niet compleet zouden heruitvinden voor deze laatste worp. Granduciel (verantwoordelijk voor het meeste materiaal op de plaat) perfectioneert zijn songs hier helemaal en maakt met ‘A Deeper Understanding’ een schitterend album dat zonder twijfel in mijn eindejaarslijstje zal verschijnen. Hulde! En we drukken nog eens op de repeat-knop.

Eindscore: 9/10

Deze recensie is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri , ook terug te vinden op facebook

avatar van LittleBox
4,5
1
Arms Like Boulders was mijn allereerste kennismaking met deze band. Als Springsteenliefhebber van het eerste uur viel ik meteen voor de sound en de drive en heb ik deze band sindsdien gevolgd (en inmiddels al een paar keer live gezien). Deze band overtreft zichzelf steeds weer. Come To The City is vanwege het stuwende ritme en de intensiteit een van mijn allerfavorietste nummers 'ever'. Lost in the Dream is als album completer en vervolgens komt Adam Granduciel (want hij verzint dit allemaal) met deze plaat. Het kippenvel knalt eruit bij de tweede helft van Pain, de gitaarsolo van Thinking of a Place en bij de toenemende intensiteit bij Strangest Things. En dan vergeet ik nog een paar momenten. Geweldige plaat. Knappe artiest die daar dit jaar nog overheen gaat.

O, en in de tussentijd gniffel ik om de mensen die Springsteen 'niks' vinden en deze plaat ophemelen. Erg leuk

 
3
Vergelijken met Springstten? Die man van Born to run, candy's room, meeting across the river, thunderroad, nebraska, indepence day? hahaha kom op zeg.
Vind lost in the dream een mooie plaat, het optreden op BKS was prachtig

Inderdaad gelukkig mag iedereen zijn smaak zelf bepalen

Ik zet de plaat van Thurston Moore maar weer op want bv Sonic Youth hoorde ik wel terug bij de vorige nu kabbel de kabbel

4,0
0
Goede CD die voortborduurt op Lost in the Dream (5*), en sommigen mogen vinden dat er weinig nieuwe elementen inkomen, ik vind dat War On Drugs nog een vijftal zo'n albums mogen maken. Waarom een goede succesformule veranderen? Meestal heeft dat toch een averechts effect. En ja, het heeft allemaal wel wat mee van Springsteen of Dire Straits. De nummers zijn misschien niet zo tijdloos als de vorige CD maar vooralsnog blijft dit keigoede easy listening.

avatar van IntoMusic
 
0
Grootfaas schreef:
...hoor echoes van Mark Knopfler...



Anyway, vorige album was een 5 sterren-album voor mij. Deze moet nog even dalen, dus komende week/weken nog vaker luisteren.

5,0
1
Dank je Vinck. Prachtige recensie.

Wat ook prachtig is zijn de controverses. Wat de één suf of saai noemt, noem ik meeslepend. Ik vind het een meesterwerk. Mooi lang, prachtige melodieën, roerende teksten, zalig gitaar- en toetsenwerk en niet te vergeten de vocalen van meneer Granduciel, die m.i. met vlagen een verbeterde versie lijken van Bob Dylan. Heel goed te horen in You don't have to go vanaf 3 minuten.

Volgens mijn bescheiden mening is dit gelaagder, emotioneler en zeker instrumentaal een trap hoger dan Lost in a dream. Wat ik wél jammer vind is dat het blaaswerk, wat zeker live een extra dimensie geeft, een minder prominente rol heeft op dit album.

avatar van Benos
 
0
Goed wanneer het dreamy en noisy gaat. Generic indie rock als dat het niet doet en het vasthoudt aan de standaard indie rock/pop structuur. Maar zelfs wanneer de instrumentatie energieker wordt en af en toe zelfs een bijna-wall of sound-achtig geluid weet te creeëren, slaagt de zanger erin om alle energie uit het nummer te zuigen.
Leuk voor als je vindt dat de late 90s - early 00s indie rock scene nog niet alle creativiteit uit alternative en indie rock hebben genomen, maar doe mij maar iets wat meer meeslepend of uitdagend is.

avatar van philtuper
2,5
0
coldwarkids schreef:
(quote)


Bij mij staat Coke Bottle Clear Vinyl op de sticker en is dus die kleur die jij aangeeft.


Commerciële truc van jewelste waar iedereen en masse voor valt. Met je gekleurd vinyl. Boeien!
Het album klinkt voor mij als een nóg verder en misschien wel te ver uitgekristalliseerd concept dat met Slave Ambient werd ingezet en met Lost In The Dream zijn hoogtepunt bereikte, maar al
dicht langs een overgeproduceerd randje scheerde. Voor mijn gevoel gaat The War On Drugs er hier overheen want het album raakt me een stuk minder. Vind 'm vlakker en oninteressanter klinken en voor het eerst stoor ik me aan de zang van Granduciel. Die klinkt hier op de een of andere manier gewoon minder gedreven. Dit in combinatie met de misschien wel té perfecte sound maakt het dat ik vooralsnog afhaak. Ik heb dit album beter gehoord en dat was het vorige...

avatar van philtuper
2,5
0
Oh ja, wel een kudos voor Thinking Of A Place met die prachtige Wilco-esque gitaarpartijen! Had niet misstaan op de vorige plaat.

4,0
0
Zondagochtend kan niet beter beginnen met dit album....

avatar van west
4,5
0
philtuper schreef:
(quote)

Commerciële truc van jewelste waar iedereen en masse voor valt. Met je gekleurd vinyl. Boeien!
...

Commercieel? Ik zou wel heel arm worden als ik al het uitgebrachte gekleurd vinyl zou kopen. Misschien koop ik deze LP wel omdat ik 'm goed vind? Leuk als het er dan mooi uitziet. Je kan het natuurlijk ook in een natte krant proppen.

avatar van ohmusica
4,0
0
philtuper : Kul om dit album op het randje van overgeproduceerd te noemen. Overgeproduceerd is als in de eindfase de productie eroverheen gaat om de zaak nog evens stevig op te kloppen of aan te scherpen, dit is hier geenszins het geval, althans ik hoor het niet. Het album is juist vol detail en en de gelaagdheid is ook met subtiliteit aangebracht.
Het heeft gewoon ook met welke perceptie je er naar kijkt of naar wilt kijken. Voor de een is het niet nieuws onder zon, voor de ander is het juist een verrijking. Voor de artiest soms een gok, een poging tot ... afhankelijk van creativiteit en ambitie en de mogelijkheden die worden geboden.
Het gebruik van gekleurde vinyl heeft verder óók weinig van doen met de muziek zelf er zijn heel wat mindere goden die ook met gekleurd vinyl uitkomen, maar die daar een bepaald publiek mee weten te plezieren en zeker het lokt aan en het zal misschien ook nog wat extra's opleveren, m.n. in het genereren van aandacht door schaarste (een oude verkooptruck).

avatar van coldwarkids
3,0
0
Het is zeker het geval van overproductie. Als je dat niet hoort dan weet ik het ook niet.

avatar van west
4,5
0
ohmusica schreef:
Het gebruik van gekleurde vinyl heeft verder óók weinig van doen met de muziek zelf...die daar een bepaald publiek mee weten te plezieren en zeker het lokt aan en het zal misschien ook nog wat extra's opleveren, m.n. in het genereren van aandacht door schaarste (een oude verkooptruck).

Nee joh: er is altijd nog het eerlijke zwarte vinyl in overvloed. Maar net iets duurder dan de cd. Beide geluidsdragers klinken altijd beter dan de mp3'tjes. Dus als je iets goed vindt....schaf het aan. Zo houdt de artiest er ook nog wat aan over (en de plaatselijke recordstore).

avatar van Kronos
4,0
0
west schreef:
Commercieel? Ik zou wel heel arm worden als ik al het uitgebrachte gekleurd vinyl zou kopen. Misschien koop ik deze LP wel omdat ik 'm goed vind?

Wat niet wegneemt dat het uitbrengen van albums op gekleurd vinyl pure marketing is. Bovendien zou ik niet stellen dat (gekleurd) vinyl altijd beter klinkt dan MP3. Als je niet van naaldruis houdt, wat bij gekleurd vinyl vaak nog luider is, dan kan je met evenveel recht zeggen dat MP3 beter klinkt.

avatar van ohmusica
4,0
2
Alles heeft met beleving te maken, tijdens het beluisteren van ' a deeper understanding' nu nog via spotify laat ik een LP draaien en maakt ik mezelf wijs dat het de LP is.
Ergens jammer dat het zo gaat, de gok nemen is het mooist, je schaft iets aan in de hoop dat... het mooist is als je iets 'blind' aanschaft of op de hoes, een impuls of ingeving.
Uiteindelijk komt het altijd wel goed om je aanschaf de moeite waard te maken er zijn legio 'smoezen' of verhalen te bedenken.
De sceptici zullen ook altijd wel redenen vinden om iets niet goed te vinden of het nu plausibel zijn of niet, wat iemand sceptisch maakt heeft ook weer met smaak en beleving, of (sub) cultuur te maken, alleen wordt het vaak als een objectief feit gebracht en uitgemeten in de bekende sterren, kortom het bestaansrecht van onze musicmeter.

avatar van west
4,5
0
Kronos schreef:
(quote)

Wat niet wegneemt dat het uitbrengen van albums op gekleurd vinyl pure marketing is. Bovendien zou ik niet stellen dat (gekleurd) vinyl altijd beter klinkt dan MP3.

Het is maar hoe je erin staat. Ik ben geen collector van gekleurd vinyl. Wel vind ik het leuk om albums die ik zelf wil hebben op gekleurd vinyl te kopen, als dat er (nog) is. Wel voor de gewone prijs: als ze het in een dure limited edition doos doen, dan gaat mij dat te ver. Maar deels is het inderdaad marketing om meer te verkopen.
Nieuw vinyl, zoals deze van the War on Drugs klinkt toch beter dan op Mp3? Dat wordt hier ook gedraaid, het valt niet tegen, maar ik hoor toch wel het verschil met vinyl en cd.

avatar van Kronos
4,0
0
west schreef:
Maar deels is het inderdaad marketing om meer te verkopen.

Niet deels maar 'heels', want verder heeft het geen enkel nut. Wel nadelen soms. Meer naaldruis en minder slijtvast doordat er geen grafiet gebruikt kan worden.

west schreef:
Nieuw vinyl, zoals deze van the War on Drugs klinkt toch beter dan op Mp3?

Ik kan alleen maar herhalen wat ik al schreef. Als je een hekel hebt aan naaldruis kan je op basis daarvan evengoed stellen dat MP3 beter klinkt. Men heeft trouwens eens een test gedaan op de radio met de drie verschillende geluidsdragers. Vinyl kwam er het slechtste uit.

Maar als je niet genoeg kan krijgen van dit soort discussies verhuis je wellicht beter naar hier.

avatar van west
4,5
0
Kronos schreef:
Maar als je niet genoeg kan krijgen van dit soort discussies verhuis je wellicht beter naar hier.

Haha, nee daar lees ik (meestal ) alleen mee.

avatar van dumb_helicopter
4,0
1
Eerste beluistering en ik vind deze voorlopig beter dan de vorige. Vooral nummers 2 tot 4 zijn enorm sterk en bij uitbreiding eigenlijk het eerste 3 kwart van het album. Laatste nummers vind ik iets te voortkabbelend met minder interessante aspecten. Is alleszins besteld dus kan bij herbeluistering nog veranderen.

avatar van philtuper
2,5
0
west schreef:
(quote)

Commercieel? Ik zou wel heel arm worden als ik al het uitgebrachte gekleurd vinyl zou kopen. Misschien koop ik deze LP wel omdat ik 'm goed vind? Leuk als het er dan mooi uitziet. Je kan het natuurlijk ook in een natte krant proppen.


Natuurlijk is het commercieel. Wat anders? De muziek wordt er niet beter op maar de nieuwe generatie vinylliefhebbers heeft er klaarblijkelijk een zwak voor.