Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Dit vind ik het beste album ooit! Heerlijke muziek.
Dit is tevens HET album om je Versterker + Speakers eens flink op hun donder te geven en dan vooral met het nummer "Brothers in Arms".

Het beste album ooit?Dan ken je niet veel muziekalbums zeker.Het titelnummer is 1 van de beste nummers van DS ooit dat zeker,en de eerste 4 nummers van dit album zijn ook goed,maar als compleet album vind ik dit zeker geen 5* album.Geef mij dan maar het weergaloze debuutalbum van DS,die vind ik echt stukken beter dan deze gedeeltelijke topplaat.

Eigenlijk is dit album volgens mij alleen zo goed verkocht, omdat het vaak voor CD demonstraties gebruikt werd. Dus iedereen hoorde het. Het is een behoorlijk matig album, met een paar uitschieters erop. Walk of life is 1 van de meest irritante nummers uit de muziekgeschiedenis geworden, elk feesten en partijen bandje heeft het op zijn reportoire staan.

De vinyl versie is anders dan de CD versie. Sommige nummers zijn korter (Money for nothing, Your latest trick en Why worry, hetgeen ook nog eens een hitsingle is geweest voor Nana Mouskouri) op de vinyl versie (en dat is nog geen eens erg).Op vinyl.

Ja Rinus , menig bandje mocht willen dat ze zo`n stemmingsnummer als WOL op hun album hebben .
Want daar is het nummer voor bedoeld , Je geeft het zelf al aan dat ieder feest en partijenbandje dit op hun reportoire hebben staan .
Het is toch de wens van iedere dj dat als op een feestje de stemming zo dood als `n pier is om dan even WOL erin te gooien .
Het spreekt iedere leeftijds categoriaan , van 10 -90 jaar .
Zijn er weinig die dat voor elkaar krijgen .

Dit album is het best verkochte uit de muziekgeschiedenis en heeft 5 jaar in de lp top gestaan .
Dat dit gebruikt werd om de cd te promoten heeft daar wel een beetje aan bij gedragen .
Voor de promotie van OES werd ook diep in de buidel getast door Philips .
Dat doen ze niet voor niets .

>Dit album is het best verkochte uit de muziekgeschiedenis en heeft 5 jaar in de lp top gestaan .

Wie ben ik om jouw Dire Straits- kennis in twijfel te trekken, maar volgens mij is Thriller van Michael Jackson nog steeds het best verkochte album uit de muziekgeschiedenis

Ja , je hebt gelijk , ik bedoelde het best verkochte Straits album wereldwijd .

Sultans of Swing is 1 van mijn favoriete nummers van de Straits maar Walk of Life trek ik gewoon niet. Het komt niet omdat het happy is (dat is Sultans dus ook). Als walk of life nederlandstalig was dan het wrs een onvervalste en irriterende smartlap geweest.

En zoals al werd gezegd staat ie niet goed tussen nummers als Your Latest trick.

Het meest gelikte album van de groep en geroemd om de sublieme geluidskwaliteit.Als de groep het al niet was,werd hier de definitieve stap gezet als 1 van de meest grootste band op aarde.
Er staan zonder meer een paar knappe stukken op.So Far Away,Money For Nothing,Ride Across The River,The man's Too Strong,maar vooral het magistrale titelstuk,die het album ook afsluit.Geweldige tekst en een emotioneel zeer geladen nummer.
Blijf je toch zitten met een aantal mindere stukken.Your Latest Trick is een soort van jazzy/pop,die mij al snel verveeld.Walk Of Life is de ultieme bruiloften en partijen kleun geworden,en is voor mij helemaal doodgedraaid of gespeeld(door de B&P bands natuurlijk)
Why Worry,tja...het is wonderschoon gebracht,maar wel erg zoet.Nanna..Mouskouri wist er wel raad mee,en nam het ook op.One World is ook een weinig memorabel stuk die eigenlijk nooit echt lekker van de grond komt.
Een album die half boeit voor mij.Er hadden van mij wel iets spannendere tracks op gemogen.Niettemin, het volk kocht en koopt het massaal.Ik weet niet of de oerfans van het eerste uur hier zo blij mee waren.

Ik ben het volledig eens met bikkel, enkele fantastische nummer (The Man's Too Strong, Money For Nothing,...) Maar toch zeker de helft is voor mij onder Knopfler's niveau. Hij vergeet in dit album soms zijn zeer sterk vermogen om naar een climax op te bouwen, toch één van de dingen die in alle memorabele DS-nummers aanwezig zijn. (Love Over Gold draait alleen rond climaxen)

Dus: zonder twfijel een zeer sterk en degelijk album met legendarische nummers, maar waarom dit wereldwijd meer verkocht werd dan andere Straits-albums is mij toch onduidelijk.

Ben het ook wel met bikkel eens, meest verkocht maar bij lange na niet het beste album en ja er zijn personen die voor alle DS en Mark Knopfler 5***** geven maar dat is als je kritisch bent niet reeel Vooral in de solo platen zit veel slechte nummers en cd's bij. Hier staat wel zijn allermooiste op het titelnummer.

Ikke.

Dat ligt ongetwijfeld aan de hier al eerder aangehaalde discussie over de lancering van de CD met dit album als vlaggenschip. Dat gecombineerd met de tot grote hoogte gestegen populariteit van de band na Love Over Gold heeft geleid tot die megaverkopen (denk ik)

Inderdaad een goede reden, plus het feit dat er nummers aanwezig zijn die lijken op de eerste 2 albums en ook nummers die eerder aandoen als love over gold of making movies. Veel mensen zijn voor één van die twee soorten cd's (ik ongetwijfeld voor beiden natuurlijk ^^)

De combinatie van hun twee stijlen in één cd zal ook wel bijgedragen hebben tot de massale verkoop

Klopt ja...de cd van Brothers in Arms was ook een tikkie anders vergeleken met de LP; Why Worry was wat langer, Your Latest Trick ook. De eerste 'extended version'. Bovendien was voor een popalbum het geluid perfect. Er waren eerder albums digitaal opgenomen (van Ry Cooder), maar die klonken niet perse beter.
Overigens is het precies de typische 'ruimtelijke' productie die me nu tegenstaat; veel synth-effecten, raar klinkende drums. Tijd voor een remix!

Toch vraag ik me nog steeds af waarom dit album met een té zachte volume is opgenomen. Natuurlijk zet ik de volumeknop altijd op 10 bij Dire Straits, maar bij dit album vind ik het vrij opvallend laag.
Voor de rest is dit inderdaad een mooi album, maar voor mij zeker niet de beste.

Dit is een fantastisch album Geweldigenoten .
Buiten het grijsgedraaide WOL staan hier alleen maar parels op .
Het op 1 na beste DS song nl. Brothers In Arms staat hier op.
Verder het nooit vervelende So Far Away .
Money For Nothing moet je gewoon live aanhoren .
Waar ben je eigenlijk naar toe ?

Ruudje, ook het altijd irritante en vervelende Walk Of Life staat hierop.

ik heb het hier al over gehad, maar toch zeg ik het opnieuw, luister naar walk of life als een gewoon nummer, niet als een nummer van dire straits. het is wel vrolijk maar is het daarom irritant? ik vind van neit in ieder geval.

Nou, ik wordt van vrolijke muziek bijna altijd chagrijnig, de melodieen van dat soort nummers zijn vaak irritant en blijven de hele tijd in je hoofd zitten. Bovendien vind ik vrolijke muziek nooit echt 'gemeend' klinken, daarom hou ik meer van donkere/depressieve muziek

Walk Of Life vind ik zelf echter een heerlijk nummer (al moet ik het niet te vaak horen)

Ik hou zowel van vrolijke als van donkere muziek, van muziek zonder emotie of sfeer word ik depressief.
Emotie en sfeer komen natuurlijk wel voor in "Brothers in Arms" van Dire Straits, vandaar dat ik dit album graag beluister, temeer omdat de geluidskwaliteit perfect is.
Maar het belangrijkste is dat de songs hierop beregoed zijn vooral dan het titelnummer, dat wellicht het beste Dire Straits-nummer ooit is. "Walk of Life" hoor ik graag, vooral vanwege dat orgeltje.
Dit was tevens het best verkochte Dire Straits-album, vooral op CD destijds, maar hun debuut en "Making Movies" vind ik nog iets beter.

De geluidskwaliteit mag dan wel perfekt zijn , ik vind het wel wat aan de zachte kant , moet mijn stereo dan ook een stuk verder opendraaien bij deze cd .

Ik vind het geluid niet zachter klinken dan de andere Dire Straits-albums. Let wel, ik heb de geremasterde versie en ik heb ze samen met de andere Dire Straits-albums in één box aangekocht. Maar op dit album staan veel rustige passages (Why Worry, Brothers in Arms).

Ik heb de geremasterde versie en de gewone die in `85 uitkwam , ik hoor niet veel verschil .

Brothers In Arms, dat is werkelijk een fenomenaal stukje muziek.
Vooral de titelsong.

5*

Op een of andere manier komt bij Dire Straits de term Rouvoet-rock in me op. Brave, gepolijste muziek voor de keurige veertiger in pak.

Rouvoet-rock .
Zo leer je nog eens wat op MM .

Ben hier nooit zo van gecharmeerd geweest. Zou er eigenlijk ook niet op reageren, maar ja...het klopt ook niet om alleen op de bands die je goed vind te stemmen, want als iedereen dat doet dan krijg je wel een erg vertekend beeld in de stemgemiddelden.

Afgezien van het eerste album is DS mij te veel een stadionband geweest, voor het heel grote publiek en op dit album komt dat erg goed tot uiting. Voor elck wat wils...beetje rock,beetje soft, beetje lol en gevoelige noot op het eind. Wanneer er gekozen was voor een album dat doorgaat in de lijn van de eerste twee nummers was het wellicht nog wel iets geworden.

Na de introductie van de cd-speler heeft dit album een tijdje de functie gehad als test-plaat om de installatie uit te testen. Als ik hem nu draai denk ik: waarom? Echt dynamisch is de productie niet en op bepaalde momenten moet er zelfs volume bij worden gedraaid.

Naast dit euvel is dit best wel een afwisselend album te noemen in de brave zin van het woord. Goed Money for Nothing is binnen die context behoorlijk ruig te noemen. De gitaar van Mark Knopfler mag er zeer zeker zijn. Daarnaast is een song als Brother in Arms erg goed te noemen op twee fronten. Goede tekst en mooie muziek.

Toch ziet dit album maar mondjesmaat de cd-speler van binnen. Wat in mijn geval toch heeft te maken met de matige productie ervan. Hetgeen jammer is, omdat een song als The Man's Too Strong toch van een behoorlijke kwaliteit is naast de eerder genoemde twee.

Bij vlagen wel een goed album natuurlijk,en dan vooral de titelsong die ik tot 1 van de beste nummers ooit reken van DS.Ik denk dat iedereen dit album wel kent,dit album is denk ik stukken bekender dan het debuut album van DS,maar dat debuut album heeft geen 1 slecht nummer eropstaan en is echt van begin tot eind gewoon super,en dat zou ik van dit album nou niet willen zeggen.Desondanks vind ik deze bij vlagen erg goede plaat toch 3.5* waard.

Dan moet je eens de door Bob Ludwig geremasterde versie beluisteren. Die is erg goed uitgevallen, zeker op deze toch al niet misselijk klinkende plaat.
Of nog beter: de 20th anniversary edition. Dan krijg je niet alleen de remaster van Ludwig, maar ook een glasheldere 5.1 mix.

Compositorisch vind ik Brothers in Arms zeer overschat (maar ik merk dat ik op MuMe gelukkig niet de enige ben).
Nummers waar ik op deze plaat nog steeds na ruim 20 jaar veel plezier aan beleef zijn Money for Nothing, Your Latest Trick en vooral Ride Across the River en The man's too strong. De rest, inclusief het titelnummer, kan mij niet meer zo boeien. En dat geldt eigen voor al het materiaal van Dire Straits, met een paar uitschieters daargelaten.