Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Soms heb je een album jarenlang niet gedraaid. Herbeluistering levert dan soms een compleet ander oordeel op dan wat je herinnering je voorschrijft. Dat kan in positieve en in negatieve richting werken.

Deze plaat had ik op 1½* staan. Niet bijzonder royaal voor het grootste kassucces van een band die toch in ruime kring tot de classic rockcanon gerekend wordt en waarvan ik toch zeker een aantal bekende nummers best heel aardig vind (alleen ook bijna allemaal te vaak gehoord). Het album was in mijn herinnering wat gezapig, maar ik kon me toch haast niet voorstellen dat herbeluistering niet een half of een heel sterretje erbij zou geven.

Helaas... het lijkt wel alsof alles wat verkeerd is aan deze band precies in deze cd samengevat zit. Money For Nothing is al niet zo'n verheffende single, maar de extra lange albumversie (lang leve de cd-promotie) is volkomen ridicuul. So Far Away, Walk Of Life en Your Latest Trick kunnen me niet veel meer bekoren en zo achter elkaar aan wordt het er niet veel beter op.

Nou, dan zullen de niet-singles wel wat beter zijn? Alweer mis want het echte dieptepunt wordt bereikt met het welhaast comateuze Why Worry. Daarna gaat het wat opwaarts met één lichtpunt in de vorm van The Man's Too Strong: lekker kort en pittig gitaarwerk in het refrein (al is het dan niet Knopflers karakteristieke spel). Ik ben geneigd het gewoon echt een goed nummer te vinden; des te jammerder dat het in zo'n gezapig decor staat.

Het titelnummer heeft een status aparte wegens radio-overexposure. In essentie is dit ook niet verkeerd en plaatsing aan het eind benadrukt het enerzijds kwaliteitsverschil met de meeste andere nummers... maar anderzijds komt hij ook weer slecht tot zijn recht als gewoon het zoveelste mierzoete nummer op rij.

Kortom: geen verhoging voor deze plaat. Met pakweg twee goede nummers is 1½* misschien iets aan de zuinige kant, maar als geheel laat dit album een heel nare smaak achter.

De artistieke inbreng moest op deze plaat even plaatsmaken voor geluidstechnische perfectie. Aan iedere pingel en pongel is gesleuteld en daardoor klinken de Dire Straits haast van porselein. Toch is Brothers In Arms een dijk van een album.

Met al die hitsingles (Brothers In Arms, Money For Nothing, Walk Of Life, So Far Away) lijkt het wel een greatest hits verzameling. Maar ook typische albumtracks als Your Latest Trick en Why Worry bevestigen Mark Knopfler's uitzonderlijke talent.

Volgens sommigen (de onwetenden) zijn de Dire Straits de BZN van de rockmuziek, voor mij zijn ze één van de belangrijkste gitaarbands ooit. De hoes van dit album is een religieus icoon voor iedere gitaarliefhebber. Brothers In Arms zou niet voor niets alle verkooprecords breken.

Als je eind jaren tachtig een goede stereotoren wilde kopen, dan kwam men standaard met dit plaatje aanzetten.
Luister eens naar hoe mooi de geluiden uit de boxen komen, zonder dat het wijzertje in het rood terecht komt.
Alsof elke winkelier een contract met Dire Straits had af gesloten.
Natuurlijk hadden ze wel gelijk.
Dit was cleane muziek.
Gewoon perfect gespeelde gitaarmelodietjes, waarbij geen fouten te ontdekken waren.

Teleurgesteld ging ik weer naar huis.
Nog steeds niet overtuigd.
Mijn collectie bestond uit wat ruiger werk, wat zich verleende om zo hard mogelijk gedraaid te worden.
Ik wilde mijn ouders shockeren.
Als een bezetene mijn kamer rondspringen.
De lampenkappen in de woonkamer moesten het begeven.
Daarvoor had ik een zomer lang aardbeien geplukt.
Met een roodverbrande rug op mijn knieën rond gebaggerd.

En nu jaren later kan ik het wel waarderen.
Prima muziek voor op de achtergrond.
Brothers In Arms is ook een vorm van jeugdsentiment.
Sting die als gastzanger schreeuwde om zijn MTV.
Een zender die langzaamaan zichzelf aan het vernietigen is.
Kleine ondernemers die zijn verdwenen vanwege de Media Markten en Saturns in onze maatschappij.
Dit album al jaren weg gestopt in de uitverkoopbakken.
Verlangend naar de tijd dat hij dagelijks gedraaid werd.
Als klantenbinding.

Ik ben een beetje afgeknapt op de "commerciële" nummers van Dire Straits. De wijze hoe het album opent met de eerste 3 nummers kan ik nu echt niet meer waarderen. Your Latest Trick is meer mijn soort muziek, en vormt naast het nog steeds legendarische Brothers in Arms het hoogtepunt op het album. Daarnaast werd ik positief verrast door Ride Across the River en The Man's Too Strong en zeer negatief verrast door het zeer zwakke One World.

Ik zou het nummer Brothers in Arms niet direct op een album verwachten met nummers zoals pakweg So Far Away. Qua toon en tekst zijn het totaal andere nummers. Dit lijkt ook meer een soort verzamelalbum dan daadwerkelijk het album dat de titel Brothers in Arms mag dragen. De mensen die dit album kopen op basis van het nummer Brothers in Arms zal dit zeker tegenvallen.

Ondanks dat deze plaat wellicht het grootste succes is van de Dire Straits, vind ik het niet hun beste. Er zijn enkele uitschieters, namelijk "Money for Nothing" met die briljante en zo herkenbare gitaarriff, het funky klinkende "One World" en de prachtige afsluiter "Brothers in Arms". Voor de rest zijn het nogal voortkabbelende nummers, waarbij ik alleen bij "Walk of Life" nog even opveer omwille van de aanstekelijke melodie. "Brothers in Arms" is een plaat die ik zelden van begin tot eind speel, en als dat al gebeurt dan is dat als achtergrondmuziek. Het luistert lekker weg, maar ik vind bijvoorbeeld de soloplaat van Mark Knopfler "Sailing to Philadelphia" veel beter, net als de voorgaande studioalbums.

Dire Straits betrad met dit album definitief de mainstream en het is duidelijk waarom. Commerciële muziek viert hoogtij op dit album, met name op Side 1. Toch vind ik dit allerminst storend. In de jaren daarvoor maakte Dire Straits prachtige albums en leverde het pareltjes op als 'Sultans Of Swing', 'Tunnel Of Love', 'Private Investigations' en 'Telegraph Road', maar afgezien van 'Sultans' zat er nooit een megahit bij. Ik begrijp dat Knopfler en zijn mannen een keer een megasucces wilden boeken en daarom is er (denk ik) zo ontzettend veel zorg aan dit album besteed.

Toch vind ik het album niet helemaal perfect. 'So Far Away' is een lekkere opener, met een lekker gitaarriffje en het is in essentie eigenlijk een puur easy listening-nummer. Het nummer doet enigszins onbezorgd aan, maar de tekst is dat niet helemaal. 'Money For Nothing' is een nummer dat natuurlijk helemaal grijsgedraaid is op de radio. De intro is werkelijk fenomenaal; eerst het drumwerk dat toch redelijk complex is, met vervolgens een exploderende gitaarsolo waar later de drums weer bij komen. De originen van de tekst zijn natuurlijk ontzettend grappig: Knopfler is met zijn vrouw op bezoek in een elektronicawinkel in New York, waar Mötley Crüe met een videoclip te zien is op tv. De werknemers van de winkel roepen dingen als 'they're gettin' their money for nothing and chicks for free', Knopfler ziet potentie in deze teksten en vraagt pen en papier: Voilà, je hebt een songtekst!

'Walk Of Life' is pas echt een commercieel nummer. Een feestnummertje, dat nog altijd graag gehoord wordt op mensen die nu hun vijftigste verjaardag of 25-jarig huwelijk vieren. En dat is ook logisch: een opzwepende synthesizerriff, een tokkelende gitaar en een leuke tekst. Voor de verandering eens een nummer van Dire Straits dat vrijwel geen diepgang heeft. 'Your Latest Trick' geldt als een voorbeeldtune voor de saxofoonwereld, en heeft dan ook een fantastische intro. Het nummer kabbelt rustig voort en ligt aangenaam in het gehoor. Zoals velen van jullie wel weten was de liveversie van het album On The Night uit 1993 pas een hit in Nederland, terwijl dit origineel uit '85 het in met name Engeland al redelijk deed in de hitlijst.

'Why Worry' vond ik eerder altijd het minste nummer van het album, maar ik ben het wel iets meer gaan waarderen. Tot halverwege is het vrij rustig (en dat blijft het ook wel), maar als de drums erbij komen wordt het toch iets spannender. 'Ride Across The River' is muzikaal gezien een hoogstandje, er wordt een heel instrumentarium aangesleept om dit nummer spannend te houden. Dat lukt ook aardig, het doet denken aan de tropische bossen en dat is ook de bedoeling; Side 2 is de 'oorlogskant' van het album, met nummers die allemaal met oorlog te maken hebben en de gruwelen die het aanricht. 'Ride Across The River' weet die sfeer heel goed te vangen.

'The Man's Too Strong' vind ik ook één van de betere nummers van het album. Fenomenale tekst, goed gitaarwerk en een refrein dat nog even lekker uit de speakers knalt, waarna het nummer weer terugschiet in de rustige stand. 'One World' vind ik nu het minste nummer van het album; een beetje gekunsteld en te glad. Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd met het laatste nummer van het album. 'Brothers In Arms' zorgt voor zeven minuten kippenvel; een hartverscheurende tekst, fantastisch gitaarwerk van Knopfler waarvan de haren over je hele lichaam recht overeind gaan staan, solide drumspel en het nummer wordt fantastisch opgevuld door een paar andere instrumenten.

Al met al een zeer prettig album om te beluisteren, maar toch net niet perfect. Dit komt dus met name door het gekunstelde 'One World' en het toch heel iets mindere 'Why Worry'. Toch wordt het album in het buitenland ondergewaardeerd. Het zorgde voor een sensatie in de jaren tachtig en er werden dertig miljoen exemplaren van verkocht. Bovendien is het gitaarspel van de bovenste plank, iets waar Mark Knopfler natuurlijk bekend om staat. Voor mij zal dit album nooit echt gaan vervelen.

Dit album luistert erg lekker weg. Heb nergens de neiging om het af te zetten, maar een aantal nummers gaan toch wel wat saai, verveeld klinken na een tijdje zoals So Far Away, Walk Of Life en Why Worry. Maar hier staan ook een paar absolute toppers op: Money For Nothing, Your Latest Trick, Ride Across The River en natuurlijk Brothers In Arms als perfecte afsluiter. Kippenvel, keer op keer.

Dire Straits is één van de succesvolste bands uit de jaren tachtig en door net zo veel mensen verguist als toegejuicht. Wat met zekerheid kan worden gezegd is dat ze met Brothers in Arms een wereldwijd succes hebben behaald waarbij de verkoop van het album over de 30 miljoenexemplaren is gelopen. Op het album is een afwisseling van hitgevoelige popnummers als langdurende rocknummers te vinden. Mark Knopfler is als leadzanger en gitarist het gezicht van de band wat hij ook op dit album weer aantoont.

Het album opent met de eerste single die afkomstig is van de plaat, namelijk So Far Away. Het nummer begint met de bekende klanken van de herhalende gitaarriff waarbij je de zang van Mark Knopfler uit duizenden herkent. Het kenmerkende stemgeluid draagt je door het album heen. De drums spelen goed in op de lichte muziek van het openingsnummer. Money For Nothing kent een langdurige intro waarbij de zanger Sting meerdere malen te horen is. Het nummer explodeert in de opkomende knallen van de drums die overgaan in het bekende gitaargeluid van Mark. De impact van het nummer op zowel muziekzender MTV als de controversie van de teksten monden uit in een wereldhit. Het nummer is inmiddels zo vaak gehoord dat het aan kwaliteit wel wat heeft ingeboet maar nog steeds een goede gitaarriff en teksten bevat.

“Now look at them yo-yo’s that’s the way you do it
You play the guitar on the MTV
That ain’t workin’ that’s the way you do it
Money for nothin’ and chicks for free
Now that ain’t workin’ that’s the way you do it
Lemme tell ya them guys ain’t dumb
Maybe get a blister on your little finger
Maybe get a blister on your thumb”

De orgel vormt de basis van het vrolijke deuntje van Walk of Life, simpel maar effectief toegepast. Het nummer mag dan qua opzet nogal simpel te zijn toch kent het een krachtige uitstraling door de teksten die er precies bij passen. Your Latest Trick straalt één en al rust uit waarbij de saxofoon op een trage wijze het begin van het nummer aangeeft. Na de lange muzikale introductie waarbij de saxofoon het tempo opvoert wordt je meegenomen in de rustige zang van Mark. Tekstueel zit het nummer erg sterk in elkaar en blijft het boeiend tot de laatste tel. Daarna volgt Why Worry? dat opnieuw is opgebouwd uit een rustig ritme dat wordt neergezet door de gitaar en de klanken van de percussie en het keyboard. Een eenvoudig liefdesnummer waarbij er altijd weer opfleurende momenten te vinden zijn na bepaalde gebeurtenissen in je leven. Halverwege het nummer worden de tonen van het keyboard op herhalende wijze gebracht waarbij er telkens instrumenten worden toegevoegd. Een langzaam ritme bouwt zich met de elektrische gitaar en de drums op waarbij de muzikale samenhang een ontspannende werking heeft. Dit deel wordt wel iets te lang opgerekt waarbij de track de 8 minuten overschrijdt.

“Baby, I see this world has made you sad
Some people can be bad
The things they do, the things they say
But, baby, I’ll wipe away those bitter tears
I’ll chase away those restless fears
That turn your blue skies into grey”

Het tweede deel van het album is grotendeels gefocust op het onderwerp oorlog en alle gebeurtenissen die hier rondom afspelen. Ride Across the River is qua sound anders dan de meeste nummers van Dire Straits. Met lichte beats en panfluiten krijg je het gevoel in de tropische regenwouden rond te lopen waarbij het gevaar overal kan zitten. Militairen die hun eigen leven wagen ter bescherming van hun land. De sfeer past perfect bij het onderwerp waar het nummer overgaat. In The Man’s Too Strong kinken de rustige gitaarklanken die door worden gevoerd naar het refrein, waarbij de spanning oploopt en het tot een uitbarsting komt. Het gaat over schuld, verraad en angst die onder andere in oorlogssituaties veel voorkomen. One World is een niet al te opvallend nummer dat wordt gekenmerkt door een standaard drumritme waarbij de elektrische gitaar afwisselend te horen is. Geen bijzondere tekst, wat het één van de mindere nummers van het album maakt. Afsluiter Brothers in Arms is het meesterwerk van het album en opent met een muzikaal gedeelte waarbij je de gevaren van de oorlog voelt. Storm en donder dreunen om je heen terwijl je door de slagvelden heen loopt door een heuvelachtig landschap. De storm gaat iets liggen en de Gibson Les Paul gitaar vormt de spanningen rond het rustige ritme van het nummer. Op een schitterende wijze voert het nummer je door de oorlog waarbij broederschap en samenzijn het gene is wat iedereen eigenlijk wil. Stoppen met oorlogsvoering en elkaar waarderen welk volk je ook bent. De gitaarsolo van Mark ondersteunt door de klanken van het keyboard worden naar het einde toe steeds heviger wat een mooie afsluiting van het album oplevert.

Brothers in Arms kan terecht als een klassieker worden beschouwd. Het album dat uit twee delen bestaat kent zowel tekstueel krachtige songs als echte pophits. De ritmes van de gitaarsolo’s, saxofonen en keyboards brengen verschillende muziekstijlen naar voren zoals rock, blues en new wave. Mark Knopfler draagt het album als de leadzanger en gitaarvirtuoos waarbij hij zowel rust als angst in zijn stem kan brengen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Een van de beste albums ooit. Heerlijke nummers. En dan die opening van Money for Nothing... Verder veel afwisseling en een zeer fraaie afsluiter die een top 3 notering in de top 2000 moet hebben, Brothers in Arms.

Het lijkt mij eerder een van de meest populaire albums ooit en daarmee dus ook meteen een van de meest overschatte albums. 1 briljant nummer, 3 goede nummers, 1 aardig nummer en de rest is echt volkomen ruk.

Op Brothers In Arms staat zeker hele goede muziek. Maar voor 4 sterren vind ik het net te wisselvallig. Ook het lang uitrekken van de tracks vind ik niet altijd even goed gelukt. Maar de belangrijkste reden dat het glas halfleeg is, is openingstrack So Far Away. Daar vind ik nou echt helemaal niks aan. Ook een voorbeeld van een song die veel te lang is uitgerekt. En dan begin je al niet goed aan zo'n album hè!

Nu kwam ik op You Tube laatst Dire Straits – Live in Sydney 1986 tegen met Ride Across The River als openingstrack. Dat beviel me erg goed. Qua sfeer enigszins vergelijkbaar met Once Upon A Time In The West in de tour van 1983.

Daarna heb ik Brothers In Arms eens afgespeeld in de volgorde van de live set (ja, alle tracks zijn live gespeeld):
1. Ride Across The River
2. One World
3. So Far Away
4. Why Worry
5. Your Latest Trick
6. Walk Of Life
7. The Man's Too Strong
8. Money For Nothing
9. Brothers In Arms

De nummers worden er niet beter van, maar het album krijgt wel meteen een kop en een staart:
1. was voor de LP bezitters de openingstrack van Kant B. Beetje onopvallend nummer. Maar als openingstrack hoor ik opeens wel de schoonheid.
2. viel ook een beetje tussen wal en schip. Op deze plek ook niet bijzonder, maar wel een mooie afwisseling na Ride. Bondig nummer, prima.
3. is nog steeds niet mijn favoriete nummer, maar na het korte World past het een stuk beter.
4. is mooi, maar past absoluut niet na Trick. Dat is al een langzaam nummer. Daarna een nog langzamer en nog langer nummer doet bij mij de verveling toeslaan. Pas halverwege Man word ik weer wakker
5. krijgt veel meer schwung na Worry, dan in de oorspronkelijke volgorde na Walk.
6. is natuurlijk een beetje melig, maar later in de set, zeker na twee bloedserieuze langzame tracks, is dat prima.
7. sprong er niet uit tussen Ride en World. Hier ook niet, maar wel een mooie afwisseling met de meer hitgevoelige tracks ervoor en erna.
8. vind ik in de korte versie beter, maar op deze plek storen de lange intro en outro veel minder. Hier vind ik de overgang naar de bekende riff zelfs wel geslaagd!
9. kan maar op één plek: als afsluiter.

Vooral het trio Worry - Trick - Walk bevalt in deze volgorde zoveel beter dan omgekeerd.
Deze volgorde gaat niet werken als je Ride niks aan vindt, maar wie weet probeert iemand het ook eens. Ben benieuwd!

Opvallend hoezeer succes geen graadmeter hoeft te zijn voor de kwaliteit van een album. Brothers in Arms is met afstand het best verkochte Dire Straits-album (mede dankzij de wereldwijde introductie van de cd-speler en de bijbehorende promotiecampagne van toenmalig bandsponsor Philips), maar wat mij betreft ook het minste van Dire Straits, samen met On Every Street.

Nummers als So Far Away (wat een nikszeggende, doodsaaie eerste track), Walk Of Life en Why Worry zijn draken van nummers, nummers als Ride Across The River en One World beklijven niet. De overige nummers zijn gelukkig wel de moeite waard. Dat maakt dat het al met al geen slecht album is, maar door het gebrek aan consistentie is dit geen plaat die ik zijn geheel zal beluisteren. Liever koester ik nummers als Brothers In Arms, Your Latest Trick en The Man's Too Strong - en in mindere mate Money For Nothing - als losse nummers in mijn playlist.

Deze plaat was het begin van het einde voor de muziek van zanger/gitarist Mark Knopfler. Die werd in de loop der jaren hoe langer hoe gezapiger. De brille die Knopfler had ten tijde van de albums Making Movies en Love Over Gold is op Brothers in Arms al flink tanende.

Gelukkig heeft dat laatste album de wereld wel de stemmige titelsong opgeleverd, een parel die wat mij betreft in de canon van de popmuziek thuishoort.

Ik heb genoten van het album. Dire Straits blijft verrassend lang interessant op deze plaat met een vrij pittige speelduur. Instrumentaal klinkt het gewoon erg fijn, waardoor de meeste nummers niet gaan tegenstaan. Toch zakt het album na track 5 wel wat in. Vanaf dan begint het naar mijn beleving wat langdradig te worden. Gelukkig heeft de band het beste tot het laatst bewaard, want met Brothers in Arms sluiten ze gedenkwaardig af.

Walk of Life blijkt nogal een omstreden nummer te zijn. Het is misschien wel het eerste nummer dat ik van deze band leerde kennen. Commercieel of niet, ik vond 'm erg prettig toen hij hier weer voorbij kwam. Even lekker knallen na het eveneens leuke, maar toch ook wel langgerekte Money for Nothing. Toch gaat het tweede vinkje nu naar Why Worry. Ik zie dat het nummer niet zo vaak gekozen wordt als favoriet hier, maar bij mij blijft deze wel hangen.

3,5*

Ik vind het vaak helemaal geen goed idee als een rockband zich inlaat met pop. Wat Dire Straits betreft, maak ik graag een uitzondering. Ik hoor hier een album dat veel beter werkt. Money For Nothing is een heel terechte hit. Komt nog vaak voorbij op de betere gangbare radiozenders en je verveelt mij er nooit mee. Walk Of Life is ergens heel cheesy, maar ik ben altijd al dol geweest op dit nummer (ook de reden waarom ik dit album jaren geleden gekocht heb). Your Latest Trick is zo'n lekker fout saxofoonnummer. Ook deze vind ik stiekem erg mooi. Why Worry is een prachtige ballad. De prachtige melodieën hebben een lekker kalmerende werking op mij. The Man's Too Strong vind ik dan weer fijn proggy en heeft een lekker mysterieuze sfeer. Het hier bejubelde Ride Across the River doet mij juist dan weer wat minder (er is ook weinig mis mee).

Ach, nog altijd een erg sterke plaat.


Tussenstand:
1. Brother In Arms
2. Love Over Gold
3. Dire Straits
4. Communiqué
5. Making Movies

Oef, Money For Nothing is in de lang durende versie eigenlijk echt een verschrikkelijk saai lied. Ik weet nog dat ik als jonkie echt behoorlijk onder de indruk was van de kracht van de gitaarriff, maar als het 8,5 minuten duurt, dan gaat die impact toch echt snel weg.

Voor mij is het hier eigenlijk allemaal toch te glad. So Far Away is zelfs slaapverwekkend te noemen. De gezapigheid van Your Latest Trick en Why Worry ergeren me daarnaast ook flink. Dit is niet dezelfde band die prachtig gelaagde songs als Telegraph Road en Private Investigations schreef.

Een paar hoogtepuntjes zijn er toch wel te benoemen. The Man's Too Strong is een prachtige cowboyballad met een sterke sfeer en dito opbouw. De titelsong Brothers In Arms blijft ook een hartverscheurend mooi lied. Ik had alleen van tevoren verwacht dat dit de rustige afsluiter is van een album dat verder wisselende tempo's en sferen zou gebruiken. De algemene sfeer is mij echter veel te laidback. Als Walk Of Life een van de betere songs is, gaat er voor me toch iets mis.

Tussenstand:
1. Love Over Gold
2. Making Movies
3. Communiqué
4. Dire Straits
5. Brothers In Arms

Lang vond ik dit populaire Brothers In Arms een net wat mindere plaat van Dire Straits. Over het geheel genomen dan. Een aantal nummers vond ik namelijk of (net) te poppy of (net) te saai. Ik gaf toch de voorkeur aan een echte Dire Straits song als Your Latest Trick. Inmiddels vind ik de poppy nummers toch wel aardig en de wat saaie nummers best wel mooi. Misschien omdat ik een ouwe lul ben geworden?

Er staan natuurlijk flink wat goede nummers op dit album. Zoals Money for Nothing met die fantastische opening en eindelijk weer een rockende Sting. Het prachtige Your Latest Trick, het mooie Why Worry, het fraaie Ride Across the River en de klassieker en titelsong Brothers In Arms. Het wordt allemaal weer fraai gespeeld en mijn LP uit 1985 klinkt als een klok. Dus toch een prima album van Dire Straits concludeer ik nu, heel wat jaartjes later. Ik zie dat ik niet de enige ben: dit album steeg de afgelopen 14 jaar alleen maar in waardering hier op MM.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Dit is er wederom eentje in de rij van m’n vaders platenkast. Dit is typisch zo’n album dat ik associeer met autoreizen richting vakantieadressen in Frankrijk, Spanje of Italië. Alsof hij dan vooral deze cd’s meenam. De luisterervaring die ik nu had bij het beluisteren van dit album klopt nog steeds wel met de herinneringen die ik aan de muziek van Dire Straits heb. Het is allemaal prima, luistert prima weg, maar is ook zo saai. Het is bijna belegen muziek. Het kabbelt maar voort. Het zal allemaal heel knap zijn wat er met de gitaarsolo’s gebeurd en Knopfler heeft eigen best een prettige stem. Maar er lijkt verder zo weinig te gebeuren. Alleen Money for Nothing laat me nog enigszins opveren.

Dit is een uitvoerig beschreven en becommentarieerd album en ik wil er wat over schrijven, in de wetenschap dat alles al een keer gezegd is.
In 1985 dit album snel gekocht, nog gewoon op vinyl, hoewel ik datzelfde jaar mijn eerste CD-speler in huis haalde: de Philips CD150. Ik noem de naam al van de electronica-gigant, toen nog gevestigd in het Zuiden des Lands. Want label Vertigo hoorde bij PhonoGram en dat was volledig in handen gekomen van die bekende lampenfabriek. Ik zal het kort houden: Dit album Brothers In Arms moest het platen kopende volk overhalen toch ook zo'n apparaat in huis te halen. Want, wow! wat klonk dat goed zeg ...

Nu ga ik me even richten op de inhoud van het gebodene. Vers in het geheugen lag immers nog het overdonderende Love over Gold(1982) en het werd na een grootse wereldtournee tijd voor een studio-opvolger. Dire Straits was een gevestigde band geworden.

Daar gaan we; De eerste drie nummers sla ik over, want dat zijn geen albumnummers maar hitsingles, die destijds van een 'forthcoming album' werden 'getrokken' zoals dat heette: duidelijk bedoeld als radiosingle voor de airplay.
Dan komen we bij Your Latest Trick: een fijn nummer, met mooi meanderende sax en interessante tekst. Waarom Why Worry uitgerekt moest worden naar 8 minuten, begrijp ik nog steeds niet. De magie van het slaperige getingel ontgaat me. Oorlogssong Ride Across the River boeit me dan weer wel. Er zit een mooie opbouw en spanning in. (En hoe actueel!) Country/folksong The Man's Too Strong is prachtig. Ook veldslagen en misdaad hier. Zwart en vol dynamiek.

One World is een song die goed past in het rijtje van de eerste drie en verveelt me snel. Tenslotte het hoofdgerecht: de titelsong. Brothers in Arms heeft eigenlijk wel overeenkomsten met Fool's Overture; de zwaar aangezette oorlogsthematiek; het sacrale, eerbiedige, emotionele. Hier durf je niet doorheen te praten. Best zwaar dus.

Ik zie de begeleidende beelden al als ik het journaal aanzet. Prachtige melodie. Al hoor ik er steeds Bird of Paradise van Snowy White in, dat je er bijna 1 op 1 overheen kunt leggen. Gitaar en Hammondorgel stuwen de song tot een emotioneel hoogtepunt, dat best lang mag duren, maar helaas al een minuut voor het einde in de fade-out gaat.

Een, voor mij, wat topzwaar en onevenwichtig album. Misschien hinkend op twee gedachten. Als puur concept-album over de Falklandoorlog en oorlog in het algemeen had er meer ingezeten. En eerlijk gezegd, begon de Dire Straits -moeheid toe te slaan. Bij mij althans. Even genoeg weer. Een ervaringsfeit, geen eindoordeel.

Vandaag na een poos weer eens geluisterd naar dit album. Conclusie: een commercieel, gezapig, mierzoet en slaapverwekkend album.

De meeste kritiek die al op dit album gespuwd is deel ik en hoef ik niet nogmaals te herhalen. Korte samenvatting: de eerste zes nummers zijn ronduit saai, langdradig en slaapverwekkend.
Is er dan helemaal niets goeds aan deze nummers? Nee: de riff in Money For Nothing, alom bekend, is uiteraard uitstekend, alleen wat jammer dat de heren denken dat 8:30 minuten een goede keuze was. Daarnaast kan zelfs ik op zijn tijd nog wel eens naar Walk of Life luisteren en mij er niét aan storen, maar dat is echt een unicum.

The Man's Too Strong is daarnaast een prima nummer, met een aantrekkelijke western-vibe.

Ik ben dan wel weer erg fan van het titelnummer, wat ondanks de vele draaibeurten op verscheidene radiostations door de jaren heen toch echt een prachtig nummer is en blijft.

Al met al heel teleurstellend. In mijn herinnering is dit altijd een prima album geweest, maar niets blijkt minder waar. 2.5*, omdat The Man's Too Strong een leuk nummertje is en omdat het titelnummer een klassieker is.

Er valt weinig over dit album te melden wat niet eerder gezegd of geschreven is. Brothers In Arms hoefde ik aanvankelijk niet te kopen in 1985 want mijn zusje had hem op lp, dus gekopieerd op cassette. Inmiddels de elpee, cd en remaster cd uit 1998. En natuurlijk te beluisteren via Spotify en Qobuz. Herinner me nog dat So Far Away de eerste single was maar met Money For Nothing op MTV was het succes niet meer te stoppen. Fenomenale clip trouwens, en dat geldt ook voor de titelsong.

Brothers In Arms is een fijne, sfeervolle album met eigenlijk alleen maar goede nummers. Zelfs Why Worry in de volgens sommigen véél te lange uitvoering kan me bekoren. Dat Brothers In Arms gebruikt is als aanjager voor de verkoop van de cd-speler is voor mij meer een kwestie van het juiste album op het juiste moment. En de link met Philips natuurlijk.

Dat het niet hun beste album is vind ik niet interessant. Dire Straits piekte met Brothers In Arms qua succes. Artistiek met Making Movies. Het zijn allebei prima albums. Blij dat Dire Straits niet één slechte of matige album heeft gemaakt, dat is al een prestatie op zich.