Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Zouden die mensen er nog zijn dan , iedereen heeft dit album allang in huis nog voordat het nummer BIA bekend was .

Ach zo zijn er wel meer albums van andere bands/artiesten waar 1 mooi nummer opstaat en de rest beduidend minder is. Ik heb het ook met Desire van Bob Dylan, daar staat maar 1 mooi nummer op Hurricane, en daarmee is de kous af.

Dan vind ik hier zeker nog wel een viertal mooie nummers opstaan, maar de titeltrack krikt het album natuurlijk vooral omhoog.

jeugd trauma heb ik aan deze cd overgehouden, mijn vader nam op de 12 urige reis naar vakantie 1 cd mee, je raadt al welke

Het erge is, nu luister ik hem zelf af en toe en het is best een lekkere plaat.

Toen ik dat album voor het eerst beluisterde bestempelde ik het als een meesterwerk, ik was overdonderd door de vakmanschap en de productie, alles zit perfect in elkaar. Nu zie ik dat eerder als een minpunt, het album klinkt mij wat te klinisch. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ik later voor een wat rauwere sound verkoos. Wat niet wegneemt dat er een aantal prachtige songs op staan met de titeltrack als hoogtepunt. Ik heb ook geen probleem met het luchtige Walk of Life, enkel Why Worry is mij te zoet en te langdradig.

In 1985 zou dit album 5* van mij hebben gekregen, nu beschouw ik dat gewoon als één van de vele goede albums die ik bezit. Maar ik draai hem af en toe nog graag, vooral op een late avond.

Het gaat er meer om dat het nummer Brothers in Arms qua toon (en kwaliteit) zoveel afwijkt van de rest van het album.

ik luister hem altijd aan het begin van de avond lekker hard als het nog kan.

Vooral eens met Lucm's commentaar en ik kan mij volledig vinden in zijn beleving van dit album. In '85 kon je eigenlijk niet om Brother's in Arms heen. Al was het maar om de hoog aangeprezen geluidskwaliteit ,zo aan het begin van het cd tijdperk.
Brothers in Arms vond ik toen idd ook beter dan ik tegenwoordig vind. Ik mis nu iets op het album , wat ik niet heb bij het fenomenale debuut van de Dire Straits. Dat klinkt mij nog net zo overtuigend als toen in de oren.
Waarschijnlijk heeft LucM daarom gelijk als hij de schuld daartoe legt bij het 'klinische en eigenlijk te perfecte karakter' van het album.

Daar ben ik het eigenlijk niet mee eens. Ik vind niet dat Brothers in Arms nu zoveel afwijkt. Het is een heel ander nummer dan Money For Nothing, maar ik vind de opbouw van het album wel zo dat Brothers in Arms past op de plek waar hij zit en geen vreemde eend in de bijt is. Met nummers als met name Ride Across The River, maar ook The Man's Too Strong valt hij ook niet uit de toon. Qua kwaliteit ook niet gelet op genoemde nummers. En dan kan een nummer als Your Latest Trick wat mij betreft toch ook worden geschaard onder de grote DS 'kwaliteitsnummers'.

Ik geef dit album vier sterren, maar ik moet bekennen dat ik dit album heel lang niet gehoord heb. En dat is toch jammer, want ik heb toch wel een zwak voor MK en DS. Dus ik ga het binnenkort eens luisteren om te kijken of ik niet een halfje erbij moet geven. Tegenvaller is dan wel weer Walk of Life. Dat is dan weer een nummer die ik schaar onder de DS bagger nummers. Gelukkig is de eerste categorie vele malen groter!

Kwam zojuist een versie van Brothers in Arms tegen door Metallica performed... sjesis wat slecht.

Ja ,van dit nummer moet iedere andere band met zn fikken vanaf blijven want dan wordt het alleen maar verkracht .

Inderdaad een baggeruitvoering en dat zeg ik niet gauw van de heren Metallica.........

Dan hadden ze er beter meteen een metalversie van moeten maken met een gierende eindsolo.

Brrr, zeer matige cover inderdaad.
Ga dan maar snel over naar de 88 uitvoering (Mandela) waar blijkbaar (ondersteund door gitarist met baard ) het moment het beste bij Knopfler naar boven haalt.

Inderdaad zeer matig. Ik heb hem halverwege uitgezet. Voegt ook totaal niets toe. Zo zie je maar: de ene grote band kan niet altijd klakkeloos de ander coveren.

Tja misschien moet Knopfler maar eens een cover van, Master of Puppets doen

...en dat klinkt dan zo... (met doorrookte stem en John Illsley op bas) . Off-topic maar wel lachuh

Pas maar op, straks staat ie op het volgende Blackmore's Night Album. Zou overigens nog best te verteren zijn. Maar ook een Clapton of Gilmour zouden het van mij nog eens mogen proberen.

Inderdaad, wat een bagger versie. Hetfield heeft geen stem voor popsongs.

Ik heb met Dire Straits, en dan met name met dit album een echte haat/liefde verhouding. Soms doen de nummers hierop me helemaal niets, en soms vind ik het weer vrij goed klinken. Ben hem nu weer aan het beluisteren, maar over het gehele album genomen allemaal best goede nummers.

De titeltrack is zoals altijd magistraal, dat nummer heeft mij destijds over de streep gebracht om er een aantal originele albums van aan te gaan schaffen.

Samen met Live Killers van Queen wel 1 van mijn eerst aangschafte cd's ooit.

Ach ,Brothers In Arms.Wie is er niet groot mee geworden? Ik ook dus.Over het algemeen vind ik hem toch minder sterk dan eerder werk,maar dat komt waarschijnlijk ook dat ik de nummers een beetje te vaak heb gehoord.Al maakt de titeltrack wel een hoop goed en tilt voor mij dit album naar 3 en halve ster.Ook Your Latest Trick met die dwingende saxofoon is een hoogtepunt .Er is genoeg geschreven over Walk of Life en ik maak daar ook verder geen woorden aan vuil.Voor de rest degelijke songs,zonder echte uitschieters.

De cover van Hetfield is écht een verkrachting van Brothers In Arms. Ik heb het eigenlijk helemaal niet zo voor covers. Niettemin vind ik dit een prachtig maar toch wel ingetogen album. Ik zou het niet echt volledig definiëren als rock maar ook wel pop (money for nothing o.a.)

Tja welk album beter is Brothers in arms of on every street. , is moeilijk te meten.
Het verschil tussen de 2 albums ( vind ik ) is dat Brothers in arms enkele toppers heeft maar verder geen echt HEEL zwak nummer heeft.
On every street heeft ook die toppers , maar ook een paar echt zwakke nummers , een paar totaal geen straits nummers , zoals ticket to heaven , z,n nummer komaan zeg dat kan echt niet.
Daarbij zijn de toppers van Brothers in arms ook nog een beter dan de toppers van on every street.
Het zijn beiden geen slechte albums , maar Brothers wint het toch.

Walk Of Life niet zwak ??

NEEEEEE

Paar zwakke nummers op On Every Street .
Ik vind alleen Ticket To Heaven een beetje zwak , dan praat je over 1 nummer .
Welke vind jij nog meer dan ?

Kun je beter bij dat album vragen, maar ik ben wel geïntereseerd waarom hij de vergelijking legt tussen Brothers in Arms en On Every Street. Zelf vind ik On Every Street op een aantal vlakken te veel een poging om een tweede Brothers In Arms te maken (wel een goede poging, dat er niet van). Maar waarom niet met Love Over Gold, het debuut of Making Movies?

Het is op zich een grappig nummer waarmee je het publiek al snel meekrijgt. Ik heb het zelf met een gelegenheidsbandje ook een paar keer live gespeeld en dat was best leuk.

Maar bij het beluisteren van de CD Brothers In Arms laat ik dit nummer altijd zitten. Ik kan het gewoon niet horen zo middelmatig. Gelukkig heeft Knopfler zelf geloof ik ook de balen van dit nummer en heeft hij Walk Of Life tijdens zijn laatste tournees net als het live altijd oeverloos eindeloos durende Calling Elvis niet meer gespeeld.

Ik hoor liever Ticket To Heaven dan Walk Of Life, grote hit of niet.

@chevy93: Omdat Brothers In Arms een iets andere koers was dan hun eerdere albums. On Every Street ligt wat in het verlengde van Brothers In Arms, vandaar denk ik het vergelijk, en ook omdat On Every Street het eerstvolgende album van na Brothers In Arms was.

Ondanks het wereldnummer Brothers In Arms zijn Brothers In Arms en On Every Street gewoon de 2 zwakste albums van Dire Straits. Beide bevatten enkele topnummers maar halen in hun geheel beschouwd bij lange na niet het niveau van de 4 voorgaande platen.