Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Als je eind jaren tachtig een goede stereotoren wilde kopen, dan kwam men standaard met dit plaatje aanzetten.
Luister eens naar hoe mooi de geluiden uit de boxen komen, zonder dat het wijzertje in het rood terecht komt.
Alsof elke winkelier een contract met Dire Straits had af gesloten.
Natuurlijk hadden ze wel gelijk.
Dit was cleane muziek.
Gewoon perfect gespeelde gitaarmelodietjes, waarbij geen fouten te ontdekken waren.

Teleurgesteld ging ik weer naar huis.
Nog steeds niet overtuigd.
Mijn collectie bestond uit wat ruiger werk, wat zich verleende om zo hard mogelijk gedraaid te worden.
Ik wilde mijn ouders shockeren.
Als een bezetene mijn kamer rondspringen.
De lampenkappen in de woonkamer moesten het begeven.
Daarvoor had ik een zomer lang aardbeien geplukt.
Met een roodverbrande rug op mijn knieën rond gebaggerd.

En nu jaren later kan ik het wel waarderen.
Prima muziek voor op de achtergrond.
Brothers In Arms is ook een vorm van jeugdsentiment.
Sting die als gastzanger schreeuwde om zijn MTV.
Een zender die langzaamaan zichzelf aan het vernietigen is.
Kleine ondernemers die zijn verdwenen vanwege de Media Markten en Saturns in onze maatschappij.
Dit album al jaren weg gestopt in de uitverkoopbakken.
Verlangend naar de tijd dat hij dagelijks gedraaid werd.
Als klantenbinding.

Waarom niet?

Is er trouwens iemand die mij kan zeggen of de 20th anniversary release qua geluid beter is op de stereo (dan de originele)? Ik zit te twijfelen welke ik aan moet schaffen, en die 20th anniversary release is duurder, maar kwaliteit gaat boven prijs. Dus ik vraag me af of je het verschil in kwaliteit hoort op een normale stereo met (maar) twee boxen?

Mooi verhaal trouwens deric raven.

Dankzij GrafGantz heb ik overigens dit album beluisterd, mijn dank is groot

En het is nog waar ook.

Toen ik als 10 jarig manneke mijn eerste stereo mocht uitzoeken (die ik overigens nog steeds gebruik, ach ja, toen waren sommige spullen nog wel built to last) kwamen ze in eerste instantie met "Calling Elvis" (volgens mij net een hit geweest) aanzetten. Ze keken een beetje beteuterd toen ik met eigen cd's op de proppen kwam
Bij de stereo van mijn moeder twee jaar daarvoor was het overigens "Money for Nothing"

Omdat het met een vraagteken een nummer is van Clannad (leve Wikipedia! ).

Hoe goed in mekaar gezet ook, maar wat ontzettend gelikt is dit toch! Ik moet altijd een beetje lachen om de ruige stukken in Money For Nothing en The Man's Too Strong of de woehoe's in Walk Of Life. Zogenaamd lekker losjes maar ondertussen klinkt het allemaal zo tot in de puntjes uitgedacht. Nou is daar niets mis mee, iemand als Michael Jackson was ook een perfectionist. Maar het kan lachwekkend worden als het tegenovergestelde wordt gepretendeerd, en er bewust een ruig randje of een los sfeertje wordt gecreëerd.

Op basis van vakmanschap geef ik 5 sterren. Maar vanwege het pseudo ongedwongen karakter van een Walk Of Life, de huichelachtige ruige randjes in bijv. een Money For Nothing voor straf 2 punten aftrek. Zodoende kom ik uit op 3 sterren.

Wat is een pseudo ongedwongen karakter?

Gewoon een gevoelloos plaatje die op de automatische piloot gemaakt is, dat bedoeld Nieuwstad er volgens mij mee!

Beetje Toto achtig vind ik het wel, qua pure vakmanschap is het natuurlijk perfect, maar ik snap pesies wat Newstad bedoeld, ze hebben een beetje een ruw lijstje eromheen willen maken om het wat minder gemaakt en wat ruwer te laten lijken. Net of ze met die ruwheid wat stoer over willen komen om de echte mannen met ballen ook muzikaal te kunnen bedienen.

De titeltrack hoort daar niet bij vind ik, want dat is een echte klassieker. Verder ben ik het met Newstad eens.

Geef mij het debuut of Love Over Gold maar wel 3 klassen beter dan dit commerciele prul. Gelukkig maakt de titeltrack het op het laatst goed wat mij anders weerhouden had om hiervoor de laagst mogelijk denkbare score voor te geven.

Aldus Ricardo een 2 jaar geleden. Wat is er in slechts 2 jaar zoveel minder geworden aan een plaat die al 25 jaar oud is. Kan gebeuren dat je plotseling minder hebt met bepaalde platen en een ster zakt, maar van een ruime voldoende naar 1 ster vind ik wel erg drastisch al is het uiteraard niet verboden. Een tikje ongeloofwaardig wel.

zoiets

Radiohead - Kid A (2000)

waarschijnlijk ben ik zelf in die 2 jaar aardig minder geworden en behoorlijk afgetakeld, want deze plaat is natuurlijk nog steeds dezelfde als in 1985.

"Brothers in Arms (1985)" is zeker niet mijn favoriete Dire Straits album maar om "Brothers in Arms (1985)" een commerciele prul te noemen.... Ik zou die woorden niet kunnen en willen uitspreken. Ook ik takel af maar op het moment dat ik "Brothers in Arms (1985)" met slechts 1 ster zou waarderen........ Tja, dan mag wat mij betreft de stekker er wel uit . Of ik die stekker er dan zelf nog uit kan trekken of dat een duistere nachtzuster dat zou moeten doen......

smaakvol...

Hans Brouwer is dan ook een groot liefhebber van Bob Dylan's kerstalbum

Jouw 1,5*, mijn bericht of de afwaardering van "Brothers in Arms (1985)" door onze vriend Ricardo

ik herken de kritieken van casartelli en ricardo. Hoewel ik het album wat gunstiger gezind ben. De plaat is wat gezappig en overmelodisch. Dat neemt voor mijn niet weg dat hier enkele zeer mooie nummers op staan. Het titelnummer als beste voorbeeld.

Ik gok op jouw "smaakvolle" metafoor (tenminste daar ga ik vanuit...).

Baby I see this world has made you sad
Some people can be bad
The things they do, the things they say
But baby I'll wipe away those bitter tears
I'll chase away those restless fears
That turn your blue skies into grey
Why worry, there should be laughter after the pain
There should be sunshine after rain
These things have always been the same
So why worry now
Baby when I get down I turn to you
And you make sense of what I do
I know it isn't hard to say
But baby just when this world seems mean and cold
Our love comes shining red and gold
And all the rest is by the way
Why worry, there should be laughter after pain
There should be sunsh ine after rain
These things have always been the same
So why worry now

Hoe is je scoreverloop in sterren eigenlijk te vertalen?

Hij zou op 3** uit komen.
Maar ik geef geen sterren aan albums die ik niet origineel in bezit heb.

Inderdaad...

Mijn wens is dat ik nog lang "So Far Away" kan blijven fluiten . Met volle verstand wel te verstaan .

Na alle consternatie hier heb ik het album maar weer eens uit de kast getrokken. Ik weet nog goed toen ik dit album een jaar of 10 geleden voor het eerst hoorde. Een feest van herkenning. De eerste nummers waren mij van de Best Of al wel bekend en 'Why Worry' bleek een de basis te zijn van het nummer 'Meisje' van Benny Neyman. Ik vond het een krachtig abum, maar tussen 'Why Worry' en 'One World' zou ik geen nummer op kunnen noemen. Evenals nummer 4.

Nu, na vele tochten door de muzikale wereld, keer ik nog weinig terug naar Dire Straits. Hooguit voor de eerste twee albums, die lekker rauw zijn. Het album Brothers In Arms klinkt nu als een goed geproduceerd album. Knopfler en de zijne weten hoe een album moet klinken. Een paar hitjes, wat uitgesponnen nummers en wat ballads. En natuurlijk het herkenbare Knopfler geluid.

Toch doet het album me niet veel. De hitjes heb ik te vaak geluisterd en de lange nummers zijn op Love Over Gold en Making Movies beter gedaan. Er zijn hier teveel synthesizers en teveel effecten. Het is te overdadig. Knopfler's gitaarspel in aanwezig, maar meer als gimmick en niet als radertje in de grote machine van het nummer, zoals dat op de eerste albums wel was. Nee, ik zal het album niet snel uit de kast trekken. Hij verveelt me, ondanks dat het kwalitatief sterk is.

Ja , dat is mijn gevoel over deze plaat . Ik mis wat emotie die misschien weggeproduceert is .
Het is zo gelikt allemaal , dat de perfectie het wint van de emotie , en daar houd ik persoonlijk niet van . Liever een plaat die rauw en helemaal niet zo tot in de puntjes klopt , maar wel kippevel bezorgd .
De titelsong is kippevel , en redt het album . Voor de rest goed uitgevoerde songs , waar So Far Away , Ride Across The River en The Man's Too Strong er verder boven uit steken .

Ik ben het met bovenstaande berichten eens.

Is dat zo

Zijn ook precies de nummers die ik zou noemen. Het is jammer dat dat afgrijselijke One World ook op de B-kant staat, anders had je daar toch een aardig rijtje gehad. Meen me te herinneren dat ik Mark Knopfler eens in een interview heb horen zeggen dat One World 'terrible' is, nadat hem gevraagd werd hoe hij tegenwoordig (nou ja, zal vijftien jaar geleden zijn) terugkeek op Brothers in Arms.

Dit blijft voor mij een album van tegenstrijdigheden. Als hier het gelijknamige titelnummer niet op zou staan dan had ik hem nooit in huis gehaald. Met name dat ene nummer zorgt er m.i voor dat dit het enige DS album is wat in de top lijst staat, waar Love Over Gold of het debuut als geheel album wat mij betreft een stuk eerder voor in aanmerking komen.

De eerste 3 nummers vond ik altijd wel aardig, maar als je die nummers vaker hoort beginnen ze aardig snel je keel uit te hangen. De magistrale titeltrack word ik nooit flauw van en zie ik als de Shine On part 1 van Pink Floyd.

Die 1* was niet helemaal correct natuurlijk zou eerder rond de 2.5* of 3* moeten zijn. Nog maar ff nadenken nog.

Ik zit ergens tussen de 3 en de 3.5 in . Hoger zal het ook nooit worden . Daarmee vind ik dit verreweg hun minst bevredigende werk . Dat het hun meest succesvolle album is , zegt mij niet zo veel .
Ik wil het niet alleen afdoen als een testcd voor het checken van audioapparatuur ( wat het wel snel werd ) dat is te makkelijk , want kwalitatief gezien steekt het goed inelkaar .
Maar een aantal nummers vind ik te licht en te saai , en die halen de vaart er behoorlijk uit .
Een album met uiteindelijk te veel skipmomenten en dan blijft er te weinig over om te spreken van een coherente plaat .

Dire Straits en dan met name het nummer Brothers in Arm is als een vakantieliefde. Terwijl je je op de meest romantische/erotische moment bent aan het voorbereiden is de lover hem al gesmeerd naar een ver land. Shit Happens

Ik ben een beetje afgeknapt op de "commerciële" nummers van Dire Straits. De wijze hoe het album opent met de eerste 3 nummers kan ik nu echt niet meer waarderen. Your Latest Trick is meer mijn soort muziek, en vormt naast het nog steeds legendarische Brothers in Arms het hoogtepunt op het album. Daarnaast werd ik positief verrast door Ride Across the River en The Man's Too Strong en zeer negatief verrast door het zeer zwakke One World.

Ik zou het nummer Brothers in Arms niet direct op een album verwachten met nummers zoals pakweg So Far Away. Qua toon en tekst zijn het totaal andere nummers. Dit lijkt ook meer een soort verzamelalbum dan daadwerkelijk het album dat de titel Brothers in Arms mag dragen. De mensen die dit album kopen op basis van het nummer Brothers in Arms zal dit zeker tegenvallen.