Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Ik hoop dat ze over een paar jaar (alweer!) een 30th anniversery-edition uitbrengen met een volledige remix van de originele opnames. Zo kunnen ze de jaren 80-sound er een beetje uitfilteren, kunnen ze te lange nummers wat inkorten, etc!
Overigens: Money for Nothing was indertijd een behoorlijke hit, maar toont maar weer eens aan dat sommige muziek op een lelijke manier veroudert!

Ok dus nr 27 in 1989 is dan een behoorlijke hit voor een nummer wat een tweede kans heeft gekregen. Want het was immers al 4 jaar oud. Het is toen trouwens in 1989 als een dubbele A-kant uitgebracht i.c.m . het nummer Brothres in Arms. Dat kwam door de eerste verzamelaar : Money for nothing

Van een behoorlijke hit kan je , in mijn ogen, dus niet spreken

In Nederland wellicht. Wereldwijd scoorde het nummer meer dan behoorlijk.

Money for Nothing (song) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

In Nederland is het geen mega hit geweest idd; nr. 35 in 1985 en nr. 27 in 1989. Maar in het buitenland sloeg het toch wel erg aan. In 1985 werd Money For Nothing een nr. 1 hit in Amerika en Canada en haalde het de vierde plek in Australië, Verenigd Koninkrijk, Ierland en Oostenrijk.

Ongeacht de hoogst bereikte positie in de top 40 hoor je het nog regelmatig op de radio en kent iedereen het nummer. Dus in die zin mag je het denk ik wel een hit noemen...

Volgens wikipedia heb je gelijk, choo choo.

Hit (muziek) - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Het is zeker een blijvertje op de radio geworden. Ik ken ook absoluut niemand die Money For Nothing niet kan meeneuriën. Dus indruk heeft dit nummer zeker gemaakt. Of je het mooi vindt of niet; een klassiekertje.

Ondanks dat deze plaat wellicht het grootste succes is van de Dire Straits, vind ik het niet hun beste. Er zijn enkele uitschieters, namelijk "Money for Nothing" met die briljante en zo herkenbare gitaarriff, het funky klinkende "One World" en de prachtige afsluiter "Brothers in Arms". Voor de rest zijn het nogal voortkabbelende nummers, waarbij ik alleen bij "Walk of Life" nog even opveer omwille van de aanstekelijke melodie. "Brothers in Arms" is een plaat die ik zelden van begin tot eind speel, en als dat al gebeurt dan is dat als achtergrondmuziek. Het luistert lekker weg, maar ik vind bijvoorbeeld de soloplaat van Mark Knopfler "Sailing to Philadelphia" veel beter, net als de voorgaande studioalbums.

Tja, de Dire Straits. Ik heb vroeger best veel naar ze geluisterd. Mark Knopfler is een geweldig gitarist en hij maakt soms prachtige nummers. Maar deze muziek is ook zo BEZADIGD. Zeker op dit album. Muziek zonder risico of scherp randje. Ik kan dit wel opzetten en vind het nummer Money for Nothing gewéldig. Die tekst, hoe kom je erop! Heerlijk intro en dito gitaarrif. Maarr... So far away kabbelt mij te lang door. Why worry vind ik echt een suf en slaperig nummer. Brothers in Arms is dan wel weer een mooi en gevoelig nummer. Persoonlijk vind ik Making movies leuker.

Dire Straits betrad met dit album definitief de mainstream en het is duidelijk waarom. Commerciële muziek viert hoogtij op dit album, met name op Side 1. Toch vind ik dit allerminst storend. In de jaren daarvoor maakte Dire Straits prachtige albums en leverde het pareltjes op als 'Sultans Of Swing', 'Tunnel Of Love', 'Private Investigations' en 'Telegraph Road', maar afgezien van 'Sultans' zat er nooit een megahit bij. Ik begrijp dat Knopfler en zijn mannen een keer een megasucces wilden boeken en daarom is er (denk ik) zo ontzettend veel zorg aan dit album besteed.

Toch vind ik het album niet helemaal perfect. 'So Far Away' is een lekkere opener, met een lekker gitaarriffje en het is in essentie eigenlijk een puur easy listening-nummer. Het nummer doet enigszins onbezorgd aan, maar de tekst is dat niet helemaal. 'Money For Nothing' is een nummer dat natuurlijk helemaal grijsgedraaid is op de radio. De intro is werkelijk fenomenaal; eerst het drumwerk dat toch redelijk complex is, met vervolgens een exploderende gitaarsolo waar later de drums weer bij komen. De originen van de tekst zijn natuurlijk ontzettend grappig: Knopfler is met zijn vrouw op bezoek in een elektronicawinkel in New York, waar Mötley Crüe met een videoclip te zien is op tv. De werknemers van de winkel roepen dingen als 'they're gettin' their money for nothing and chicks for free', Knopfler ziet potentie in deze teksten en vraagt pen en papier: Voilà, je hebt een songtekst!

'Walk Of Life' is pas echt een commercieel nummer. Een feestnummertje, dat nog altijd graag gehoord wordt op mensen die nu hun vijftigste verjaardag of 25-jarig huwelijk vieren. En dat is ook logisch: een opzwepende synthesizerriff, een tokkelende gitaar en een leuke tekst. Voor de verandering eens een nummer van Dire Straits dat vrijwel geen diepgang heeft. 'Your Latest Trick' geldt als een voorbeeldtune voor de saxofoonwereld, en heeft dan ook een fantastische intro. Het nummer kabbelt rustig voort en ligt aangenaam in het gehoor. Zoals velen van jullie wel weten was de liveversie van het album On The Night uit 1993 pas een hit in Nederland, terwijl dit origineel uit '85 het in met name Engeland al redelijk deed in de hitlijst.

'Why Worry' vond ik eerder altijd het minste nummer van het album, maar ik ben het wel iets meer gaan waarderen. Tot halverwege is het vrij rustig (en dat blijft het ook wel), maar als de drums erbij komen wordt het toch iets spannender. 'Ride Across The River' is muzikaal gezien een hoogstandje, er wordt een heel instrumentarium aangesleept om dit nummer spannend te houden. Dat lukt ook aardig, het doet denken aan de tropische bossen en dat is ook de bedoeling; Side 2 is de 'oorlogskant' van het album, met nummers die allemaal met oorlog te maken hebben en de gruwelen die het aanricht. 'Ride Across The River' weet die sfeer heel goed te vangen.

'The Man's Too Strong' vind ik ook één van de betere nummers van het album. Fenomenale tekst, goed gitaarwerk en een refrein dat nog even lekker uit de speakers knalt, waarna het nummer weer terugschiet in de rustige stand. 'One World' vind ik nu het minste nummer van het album; een beetje gekunsteld en te glad. Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd met het laatste nummer van het album. 'Brothers In Arms' zorgt voor zeven minuten kippenvel; een hartverscheurende tekst, fantastisch gitaarwerk van Knopfler waarvan de haren over je hele lichaam recht overeind gaan staan, solide drumspel en het nummer wordt fantastisch opgevuld door een paar andere instrumenten.

Al met al een zeer prettig album om te beluisteren, maar toch net niet perfect. Dit komt dus met name door het gekunstelde 'One World' en het toch heel iets mindere 'Why Worry'. Toch wordt het album in het buitenland ondergewaardeerd. Het zorgde voor een sensatie in de jaren tachtig en er werden dertig miljoen exemplaren van verkocht. Bovendien is het gitaarspel van de bovenste plank, iets waar Mark Knopfler natuurlijk bekend om staat. Voor mij zal dit album nooit echt gaan vervelen.

Valt wel mee toch.

Mooi berichtje luuk

Lijkt me ook, 1 van de best verkochte platen allertijden, nummer 1 in Engeland (is daar de 7de best verkochte plaat ooit) ,VS, Australie, Duitsland, Frankrijk, Canada en verschillende landen in Scandinavie. Dus hoe deze plaat dan nog ondergewaardeerd moet worden lijkt mij een raadsel...

Voor mij nog steeds 1 van de minste DS albums.

Ik doel niet op de verkoopcijfers van het album, maar om de lijstjes waarin de plaat niet al te vaak op duikt. Rolling Stone zet 'm op plaats 351, terwijl het toch zeker een top 100-album is in mijn ogen.

Ah op die manier, nou ja in mijn top 351 ook niet, wellicht Love over Gold maar daar hebben we het hier niet over

Luuk Dire straits schreef: Afgezien van "Sultans" Geen Megahit

Volgens mij heeft Private Investigations toch echt de nr. 1 positie behaald in 1982. Het was zelfs de nr1 opvplger van het fantastische twilight Zone van onze eigen Earring. Stel je voor eerst Twilight Zone en daarna Private Investigations op 1.
In deze tijd komen dat soort nummers niet meer op 1 terecht

Oja So far away vindt ik de meest slaapverwekkende opener ooit

Volgens Nana niet .

Nana Mouskouri - Why worry TV Show - YouTube

Dit album al een heel eindje in mijn bezit, maar nu pas echt ontdekt! Heerlijk album, met Your Latest Trick als mijn persoonlijke favoriet. Heerlijk mooi nummer is dat.

Dit album luistert erg lekker weg. Heb nergens de neiging om het af te zetten, maar een aantal nummers gaan toch wel wat saai, verveeld klinken na een tijdje zoals So Far Away, Walk Of Life en Why Worry. Maar hier staan ook een paar absolute toppers op: Money For Nothing, Your Latest Trick, Ride Across The River en natuurlijk Brothers In Arms als perfecte afsluiter. Kippenvel, keer op keer.

Maar eens een muziekblog gewijd aan dit album dat nooit echt een 'klassieke' status heeft gekregen en waarom dat niet snel zal gebeuren
Ultieme Muziekrecensie: Dire Straits: Brothers in Arms - ultiememuziekrecensie.blogspot.nl

Dit album heb ik nooit als klassieker gezien en zal bij mij ook nooit gebeuren . Wel staat op dit album dé klassieker van Dire Straits en dat is de titeltrack. Live komen een aantal nummers veel sterker uit de verf omdat het dan niet zo gepolijst klinkt. Nummers als Ride accross the river en The man's too strong zijn werkelijk fenomenaal op het podium.
Veel van de overige nummers zijn al jaren geleden kapotgedraaid en kan ik eigenlijk niet meer horen. Ik heb voor mezelf ook een best-of 2cd voor in de auto gemaakt en de eerste 3 nummers komen hier absoluut niet in voor.

Jij hebt ze destijds live gezien of dat baseer je op bootlegs?

Zo staat er op de DVD Live at the Oz inderdaad een fenomenale versie van Ride Across the River. Verder moet ik het wat betreft die nummers doen met matige bootlegs die veel te zacht opgenomen zijn. Om nog maar te zwijgen over bootlegs van de Love Over Gold-tour, maar dat is een ander album

Klopt en ook logisch dat het gebaseerd is op bootlegs/live-dvd, want TMTS is nooit officieel op cd/dvd uitgebracht. Ik wou dat ik terug in de tijd kon om deze BiA-tour alsnog bij te wonen.

Een paar (soundboard) bootlegtips...:
- Perfect investigantions;
- Final Oz concert;
- Complete Houston 1985 show;
- Secrets in the closet;
- American tour 1985.

Overigens is wat jij schrijft over de bootlegs dat het zacht is opgenomen, ook een probleem bij dit album van Dire Straits. Als ik dit album naast de andere studio albums leg, moet ik de volumeknop altijd wat meer openzetten.
Doe er toch een half sterretje af, want als ik de nummers tel waar ik nog echt met plezier naar luister kom ik op 5 en dat is eigenlijk geen 4 sterren waard.

Secrets in the Closet is blijkbaar San Antonio '85 (16 augustus). Dat is inderdaad een leuke bootleg, maar qua kwaliteit nog erg schel (hoewel ik Alchemy ook niet bepaald super geproduceerd vind).

Die Houston-show ziet er interessant uit, daar ga ik vanavond even naar op zoek.

Overigens is het leuk om op zoek te gaan naar goede bootlegs van zijn soloshows mocht je dat nog nooit hebben gedaan.

Inderdaad, maar heb maar een aantal bootlegs van zijn solo-werk, aangezien ik meer een DS-fan ben.
Dat terzijde en morgen maar weer eens dit album opzetten.

Het waren destijds fraaie concerten die ik heb gezien van de BIA-tour maar er was toch ook teleurstelling.

De Love Over Gold tour daarvoor in 1983 had namelijk wat mij betreft een veel betere setlist en het was allemaal minder uitgekauwd. Het eerste concert dat ik zag van de BIA tour (Ahoy) was erg goed, de laatste Nederlandse show van deze tour die ik zelf zag in de Groenoordhallen te Leiden was echter veel minder. Ineens had de hele grote massa de band ontdekt en dat was toch even wennen. Ik vond dat de band maniertjes kreeg bij het spelen van al te gemakkelijke risicoloze deuntjes als Walk Of Life. Op de een of andere manier was dit leuk in Ahoy maar een paar maanden later in Leiden dus niet meer wat mij betreft.

In Ahoy '85 heb ik nog wat (analoge) foto's gemaakt, zie Kamerado Photography

Als ik naar de plaat Brothers In Arms luister dan vind ik het gewoon elke keer een matige plaat in zijn geheel gezien. De titeltrack is ijzersterk maar er staan gewoon te veel zwakke nummers op wat mij betreft. Making Movies heeft mijn voorkeur.

Gave foto's en als je het zelf hebt meegemaakt, dan heb je hier natuurlijk meer een gevoel bij. Ik heb alle opnames van de Nederlandse concerten en de concerten t/m 1983 waren rauwer en minder 'geregisseerd'.

In het hele bestaan de DS kun je de sound ook in twee gedeelten indelen: t/m en vanaf 1983. Dit album is misschien wel het begin van het eind geweest. Waar de voorgaande albums nog een samenhang in nummers hadden, is dit album een samenraapsel van DS-nummers. Overigens: dit zegt een DS-fan, maar zelfs fans moeten critisch zijn .

Het niveau-/kwaliteitsverschil tussen de titeltrack en toch ook RAtR met de rest is simpelweg té groot en dat is jammer. Live heb ik bepaalde nummers altijd veel beter gevonden, bijvoorbeeld So far away in de Hawaiian-style, One World in de ietwat ruigere versie of Your latest trick tijdens de OES-tour.

De verkoopcijfers van dit album waren hoger dan de kwaliteit er van.Dankzij prima nummers als Red across the river,Money for nothing en het titelnummer scoort Brothers in arms toch nog een ruime voldoende.

Eigenlijk vind ik naast het alom geprezen titelnummer "The man's too strong" nog het meeste eruit springen. Typisch een nummer dat je via je koptelefoon moet beluisteren met die volumerijke gitaarriffs tussen de coupletten door.
Alleen "Why worry" vind ik nogal langdradig, de rest van het album is in 1 woord puik, hoewel sommige tracks (zoals Money for nothing en Walk of life) inmiddels teveel grijsgedraaid zijn.

Vooral Walk of Life!!!
Als ik die ergens in een café of tijdens een bruiloft voorbij hoor komen maak ik dat ik weg kom... Brrrr....