Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Bij een zoutloze plaat hoort nu eenmaal een zoutloos stuk.

Dertig jaar geleden was er nog geen musicmeter. Goeie zaak dus dat het ingehaald wordt. Meer dan één zin wijden aan een plaat, hoe belegen ook, juich ik van harte toe.

Iedereen mag uiteraard kritisch zijn op geschreven recensies maar het stuk bevat wel degelijk mijn mening. De gevoelens bij de nummers zullen niet bij iedereen hetzelfde zijn, wat voor mij vrolijk is kan voor andere personen saai of niet boeiend zijn. Ik krijg bijvoorbeeld het gevoel op het tweede deel van het album me in een echte oorlogssituatie te bevinden door de grimmige sfeer die er wordt neergezet.
Daarnaast was het voor mij niet mogelijk om in de tijd dat het album verscheen een recensie te schrijven aangezien ik toen nog niet geboren was. Nu vind ik het leuk om albumklassiekers te recenseren.
bawimeko, binnenkort zal ik wel een recensie schrijven over één van de vele Beatles platen aangezien er meerdere tot mijn favoriete albums behoren. Bedankt voor de reactie!

Prima Hugo. Dank je voor de uitleg, nu vat ik hem iets beter

Ook met plezier gelezen. Ik ben het niet overal met je eens, maar het is een prettig leesbaar stuk.

Voor de mensen die eens op een andere manier naar het Dire Straits nummer Walk of Life willen luisteren. Eh, luister dan eens naar dit, eh wie wat waar eh.
Tip, luister deze hele aflevering eens van de geniale Jacques Plafond' s Ron flon flon.

Ronflonflon , Archive » Aflevering 68: 22 januari 1986 - weblogs.vpro.nl

Brothers in Arms (Het nummer) is echt mijn favoriet van dit album, zó ontzettend mooi.
Ik snap wel waarom mijn paps soms emotioneel wordt bij dat nummer.

Terecht 1 van de best verkochte albums aller tijden. Prachtalbum. Ondanks dat Dire Straits mij verder niet eens zo boeit. Of dat ik tijdens een autorit bij mijn zwager HEEEEEEL het album Sailing To Philadelphia heb gehoord met die monotone stem en saaiheid van die nummers. Daar word ik niet blij van. Maar alles klopt aan dit album en het is moeilijk om hierboven 2 beste tracks te benoemen. Mooi geheel, fijn gebracht en tijdloos.

1 briljant nummer, 4 heel aardige nummers en voor de rest een rukplaat. Meer kan ik er niet van maken.

Smaken verschillen, prima album met enkele heel goede nummers, maar als geheel niet zo bijzonder vind ik. Overigens toen het uitkwam wel heel bijzonder kan ik me herinneren. Om meerdere redenen, oa omdat het medium cd toen heel populair begon te worden en DS daar heel goed op inspeelden. Destijds kon je geen beter klinkend album vinden, maar nu klinkt het geheel toch behoorlijk digitaal allemaal.

Dat klopt ook. Deze plaat is vreselijk gehyped rond de introductie van de CD in 1985/86 en de gehele band als de ultieme CD band vooral ook tijdens de On Every Street tournee. Maar dat maakt het nog geen goede plaat. Ik vind een aantal nummers echt hele slappe niemandalletjes.

Ben het met je eens. Bij bepaalde songs veer je af en toe op, maar net zo goed zakt het weer als een pudding in elkaar.
Met name Your Latest Trick en Why Worry zijn echt inzakkers 1e klas.

Vanaf Ride Across The River wordt het bepaald beter, alleen One World gooit weer roet in het eten. Bepaald geen spannende rocker.
De finale is natuurlijk groots.

Allemaal in herinnering hoor. Heb het album al zeker 5 jaar niet meer gehoord in zijn geheel.

Why Worry beschouw ik als een ingetogen mooi luistermoment. Misschien een herkansing?

Dire straits lijkt me ook zo'n band die in individuele nummers uitblinkt, maar het niet voor elkaar krijgt om dat niveau een heel album lang vol te houden. Brothers in arms, Private Investigations, Sultans of Swing. Alledrie singles die horen bij de beste nummers van dat jaar. De albums vallen in vergelijking tegen. Te veel opvulling.

Bij dit album kun je dat wel beweren (Money for Nothing, Walk of Life (wegens zelfplagiaat) en One World zou ik niet missen), maar bij Love Over Gold ook?!?

Ja, it never rains/ industrial disease is het betere opvulwerk. Niet slecht hoor! daar niet van, maar zijn het ook nummers van het niveau private investigations/telegraph road?. Ook op dat album weten ze het niveau niet vast te houden en Love over Gold is dan nog, naar mijn idee, hun beste album. Kun je nagaan!

Tja, in vergelijking met Starless valt de rest van het album ook in het niet, maar dat weerhoudt jou er ook niet van om dat album op 1 in je top 10 te zetten.

Afijn, ietwat gemakkelijke toespelingen ten spijt... er worden veel nummers genoemd als zogenaamde zwakkere broeders, maar de consensus lijkt er eigenlijk alleen te zijn over het titelnummer (dat die niet zwak is dan, hè). De een vindt Why Worry een saai nummer, ik vind het een lekker rustgevend nummer. Ook One World wordt genoemd, maar luister eens naar die geweldige bass lick.

Nee, als ik zwakke broeders zou moeten noemen, zou ik The Man's Too Strong zeggen. Ook Money for Nothing heb ik altijd al minimaal 2 of 3 minuten te lang gevonden. So Far Away is een aardig nummer, maar is nogal eentonig. Hun patent op weergaloze openingsnummers (Down to the Waterline, Once Upon a Time in the West, Tunnel of Love en Telegraph Road) hebben ze op dit album serieus te grabbel gegooid. Voor audiofielen ongetwijfeld prachtig geproduceerd, maar daar hoor ik niet bij.

Een lans breken voor Your Latest Trick wil ik ook nog wel, maar dan vooral voor de live-versies. Tijdens live-versies zit er wat meer schwung in en is het niet zo'n traag nummer. Ik kan me voorstellen dat door de combinatie met Why Worry het tempo wel heel erg uit de plaat gehaald wordt.

P.S. Ik vind Private Investigations inmiddels misschien wel het minste nummer van Love Over Gold.

The Man's Too Strong vind ik nu juist een geweldig nummer.

Duidelijk weinig consensus over dit album. Behalve dan over Walk Of Live....
Prijsnummer voor mij is Ride Across The River.

The Man's Too Strong een zwakke broeder? Het meest broeierige nummer van de hele plaat! Ach, dat krijg je met smaken die verschillen! One World vind ik veel te veel "Dire Strait plays Level 42" en als de Straits iets NIET waren was het swingend. Why Worry wordt gered door de cd-edit; de korte (vinyl-)versie is een wiegeliedje; de lange, wat dreigende coda geeft er een mooie lading aan!

Eensch, de On the Night versie is vele malen beter dan deze album versie.

(((So Far Away is een aardig nummer, maar is nogal eentonig. Hun patent op weergaloze openingsnummers (Down to the Waterline, Once Upon a Time in the West, Tunnel of Love en Telegraph Road) hebben ze op dit album serieus te grabbel gegooid.)))

Zo....Hier lees ik dus wat ik ook altijd al vond. So far away hoort bij mijn meest saaie openingsnummers ooit. Als hier een top 10 van gemaakt zou worden zou deze er zeker bij staan en nog hoog ook.

The man's too strong en One world vind ik dan weer de betere nummers op dit album. Money for nothing is op het geweldige intro na ook niet aan mij besteed. Zelden een nummer gehoord die zo vol beloftes begint en daarna flink wegzakt in een muzikaal moeras om er ook niet meer uit te komen [/quote]

Ha, dat van Money for Nothing vind ik dus ook! Grandioos begin en dan kakt het me toch een partij in! Net als Eye of the Tiger van Survivor of Something Happened on the Way to Heaven van Phil Collins....

In de zin dat het een geweldig, opbeurend, catchy nummer is?

Be-bop-a-lula!

Ik las net dat ome Mark vandaag de mooie leeftijd heeft gekregen van 65 jaar. Nou van harte dan maar

Bah, wat een moderne kletspraat!! Reeds!! Wat mij er overigens meteen toe brengt deze door mij in een wat al te enthousiaste bui danig te rijkelijk overgewaardeerde langspeelplaat maar eens even een stevig toontje lager te laten zingen. Zo, die zit!

En van harte met uw AOW, ome Knop!

Prachtig gewoon, ik zocht een opname waarin Invisible Touch van Genesis aan een nader onderzoek wordt onderworpen maar die schijnt niet meer te bestaan voor zover mijn zoektocht heeft opgeleverd........ de rubriek heette niet voor niks 'de kloteplaat' of zoiets.

Ik ben blij dat je het met me eens bent. Echter het eye of the tiger nummer blijf ik na het knallende begin ook goed vinden.. Dat nummer van Bill Collins vind ik zowiezo al niet veel aan

Ja dat waren nog eens tijden. Op de Ronflonflon website is een overzicht van alle kloteplaten van Emile. De lijst schijnt niet helemaal compleet te zijn. Ik weet niet wanneer "Invisible Touch" van Genesis als single is uitgebracht maar dan moet je de afleveringen uit die periode maar eens beluisteren. Inderdaad een kloteplaat. Genesis doet het toch al aardig in deze lijst: drie vermeldingen. Met die van jou erbij zelfs vier. Ik hoor wel als je deze aflevering gevonden hebt.
Ronflonflon , Archive » De Kloteplaat van Emile - weblogs.vpro.nl

Ik vind zowaar een heel Dire straits album leuk. (.op walk of life na)
Een wonder heeft plaatsgevonden

Omhoog met die score dan

Rusitg aan beginnen he... Dit is al heel wat voor me