Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Ik geloof graag dat er eerdere CD's waren, maar toch staat er in mijn geheugen dat de definitieve doorbraak kwam met de release van deze CD en de bombarie er omheen... Maar ik was slechts 8, dus ik zal er ongetwijfeld naast zitten

Dat is een mening en dat mag . Feit blijft dat het nummer én het album het heel goed deed en dat vonden de leden van de band helemaal niet erg...

Ik was toen ook al acht jaar..., maar als ik het goed heb was het een van de eerste cd's die volledig digitaal werd opgenomen en daarmee werd het hét promo album voor de compact disc.

Een blik op Wikipedia geeft me gelijk:
Brothers in Arms was one of the first albums to be recorded on a Sony 24-track digital tape machine. The decision to move to digital recording came from Knopfler's constant striving for better sound quality.

En qua geluid staat dit album nog steeds als een huis! (Qua muziek ook, op dat ene nummer na... )

Ja, nou jullie 't zeggen, BiA was de eerste DDD release van een grote band met dito marketingcampagne. Billy Joel en Donald Fagan waren dan commercieel gezien wel flink mindere goden (niet artistiek uiteraard...), dus dat DS de eerste belangrijke CD release was staat mij ook nog wel bij. De early adapters hadden toen zo'n Philips ding met bovenlader in een compleet afwijkend formaat in huis gehaald. Die moest natuurlijk gevuld worden met schijfjes, maar welke? Ze waren nauwelijks te krijgen in het begin. Ik denk zelfs dat veel mensen vanwege gebrek aan beter maar BiA in huis hebben gehaald... Een paar jaar later kocht ik een Sony met frontlader die gewoon in het zilver leverbaar was en zo op mijn 43 cm versterker, cassettedeck en tuner gestapeld kon worden. Mijn 1e CD was niet BiA, maar dat was al duidelijk toch?

Leuk verhaal Tony. Ik had ook zo'n bovenlader, CD 100 heette dat en 2 jaar later een CD 150 voorlader. De ledjes van de teller waren al snel doorgebrand, dus je skipte op gevoel. De Marantz uit 1989 was veel beter en draait hier nog steeds. Kostte slechts 1200 gulden. BIA ook nog gekocht, helaas, samen met Andreas Vollenweider (ach nee toch). Philips verdiende er goed mee, denk ik. Om bij Dire Straits te blijven: hier vond ik het niet spannend meer. Toch mijlen verwijderd van Making Movies, beste album naar mijn idee.

Denk je dat Money de verkoopcijfers zo heeft beinvloedt of dat het album vooral zichzelf zo enorm heeft verkocht? Echt een grote hits werd het overigens ook niet en is ook lang niet wereldwijd overal als single uitgebracht. En dan toch die tientallen miljoenen verkochte exemplaren vanwege een single die amper aansloeg? Veel mensen kennen weinig singels van PF ( vaak niet meer als ABITW) en kennen wel 4 albums van PF, die ook nog eens ontzettend verkochten. En nee...genoeg bands die niet echt perse een hit moeten of willen hebben. Je nuance ontbreekt weer Sterker nog, om bij DS te blijven, dan hadden ze bv ook nooit Private Investigations als single uitbreacht bij het vorige album, als er 1 songs geen radiovriendlijke single edit nummer is.
Hits kunnen idd helpen een album beter te verkopen, maar ook genoeg albums die slecht verkochten ondanks de hits van een betreffende artiest. Nogmaals, ik snap je punt wel en deels heb je ook wel gelijk zodra het om commercie gaat. Maar mbt dit album van DS zit je toch echt mis, WOL is niet daarom op dit album gezet. Sorry, niet als aanval maar je geschiedschrijving inzake dit album klopt dus niet helemaal. Dus vandaar die nuance, met als voorbeeld PF

Het voorbeeld van Money en The Dark Side of the Moon als single voor een elpee die beter moet verkopen is in deze discussie natuurlijk volkomen absurd.
Pink Floyd stond al jaar en dag te boek als albumgroep en had geen singles nodig om door te breken, zelfs niet in Amerika.

Feit was wel dat Money nodig was om meer Pink Floyd meer op FM radio in Amerika te laten horen en daarom perste Capitol een single. Puur uit gemak om niet de elpee te hoeven pluggen; die verkocht inmiddels al miljoenen.

Betere voorbeelden van albums die beter verkochten dankzij een single:

Show Me The Way - Peter Frampton (Frampton Comes Alive)
Kayleigh - Marillion (Misplaced Childhood)
Don't Answer Me - Alan Parsons Project (Ammonia Avenue)
En zo zijn er nog meer te noemen.....

Nee ik denk niet dat Money de verkoopcijfers heeft beinvloed . Veel bands hebben geen hit nodig om te verkopen daar heb je gelijk in . Ik heb het ergens op een dvd gezien dat een hit voor PF welkom was . Wel denk ik dat als de nummers gekozen worden die op een album verschijnen men er rekening mee houdt of een bepaald nummer een hit kan worden of niet en zo kan het bij WOL ook gegaan zijn , zeker weten doe ik dat niet .
Maar genoeg erover , velen vinden het een draak van een nummer , ik vind WOL in de live uitvoering zo verkeerd nog niet .

Ik vind de Dire Straits virtuoos en ze hebben geweldige nummers gemaakt, maar voor mij het ook erg tam allemaal. Money for nothing vind ik geweldig, wie verzint ook zo'n tekst, met bouwvakkers die zeuren over rocksterren, met dat geniale refrein: 'We got to move these microwave ovens...' Briljant dat je van zo'n tekst een grote hit kan maken. Lekkere riff ook. Brothers in arms is ook erg mooi. Alles zit heel goed in elkaar. Maar zo'n nummer als Why worry vind ik echt opa-muziek.

Naar DS heb ik vroeger veel geluisterd, maar uiteindelijk vind ik het toch te bedaagd, ik luister liever naar bands met meel vuur zoals the Pixies, Arcade Fire en the Smiths. Maar ik begrijp wel dat dit goede muziek is.

Dat kun je moeilijk aan de tekst toeschrijven, maar kwam vooral door de gelikte marketingcampagne die aan Dire Straits werd gespendeerd op o.a. MTV en in de platenzaken, waar wekenlang deze BiA werd gepromoot.

Eens !!! Op enkele briljante nummers na is BIA in zijn geheel een hele matige plaat.

Zo het lijstje terugkijkend zijn het de uptempo nummers die rammelen. Money For Nothing was toen de grootste hit, maar eigenlijk lauwe en lompe rock. Walk of Life is een rewrite van Twisting By The Pool en op One World doen ze even of ze Level 42 zijn en falen jammerlijk.

Money For Nothing is compleet doodgedraaid en vind dat het de tand des tijds wat minder goed heeft doorstaan. In potentie best een goede song, maar de produktie vind ik wat achterhaald.

Eens ook met de twee andere songs.

Vind een 3 ook wel gerechtvaardigd.

Een blik op Wikipedia geeft me gelijk:
[i]Brothers in Arms was one of the first albums to be recorded on a Sony 24-track digital tape machine. The decision to move to digital recording came from Knopfler's constant striving for better sound quality.[quote[/i]

De eer voor de eerste digitale opname gaat nog altijd naar "Bob till you drop" van Ry Cooder,
daar heb ik geen Wikipedia voor nodig.

Money for nothing heeft 1 van de mooise intro's aller tijden. Jammer dat het daarna een beetje voortkabbeld

Jij bedoeld het nummer of de gehele plaat?

Ik denk dat hij het nummer bedoelt... de hele plaat heet niet Money For Nothing en het is ook niet het openingsnummer van de plaat

Maar de plaat kabbelt wel voort

Volgens mij schreef ik ook 'een van de eerste'. Niet de allereerste. En ik heb wikipedia wel nodig, simpelweg omdat ik het niet uit mijn hoofd weet.

Zeker. Dat is ook de reden dat ik geen DS fan (meer) ben. De twee grote hits van dit album zijn erg goed, Your latest trick is ook mooi gemaakt, ik heb een zwak voor So far away, hoewel ik die ook wat saai vind. Ik vind Mark Knopfler zo'n vroegoude ziel, hij speelde en klonk op zijn twintigste al alsof hij een oude veteraan was (inclusief virtuoos spel). Het rock en roll gevoel van bands als Nirvana, Pixies of punk ontbreekt hem echt volledig, er zit geen rauw randje aan de muziek van DS.

Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand een DS-album zou beluisteren voor de rauwe randjes...op het debuutalbum was er "The Gallery" die wat pittiger was, maar met Making Movies en Love Over Gold werd het allengs filmischer. Ik vind juist een track als "The Man's Too Strong" er bovenuit steken; een enorm sfeervolle track!

Mijn eerste CD van Dire Straits. Destijds aangeschaft voor Walk of Life en Money for Nothing. Er staan natuurlijk beter nummers op dit album, zo ontdekte ik later. Niettemin komt deze plaat natuurlijk niet in de buurt bij het eerdere werk van Dire Straits. One World is in mijn ogen het enige nummer wat ondermaats is.

Onbegrijpelijk. One World is juist een nummer die het niveau omhoog trekt

Ik heb niets tegen het nummer. Maar het heeft maar 5 voorkeursstemmen, ongeveer 1/8e van de een na minst populaire song op het album. Niet bepaald geliefd dus

En als men nu 4 voorkeursstemmen mag uitbrengen. Dan had het misschien bij de meeste gekozen 3 nummers gestaan. Nee die voorkeursstemmen zeggen mij niets en raak daar ook niet van onder de indruk

Dire Straits is één van de succesvolste bands uit de jaren tachtig en door net zo veel mensen verguist als toegejuicht. Wat met zekerheid kan worden gezegd is dat ze met Brothers in Arms een wereldwijd succes hebben behaald waarbij de verkoop van het album over de 30 miljoenexemplaren is gelopen. Op het album is een afwisseling van hitgevoelige popnummers als langdurende rocknummers te vinden. Mark Knopfler is als leadzanger en gitarist het gezicht van de band wat hij ook op dit album weer aantoont.

Het album opent met de eerste single die afkomstig is van de plaat, namelijk So Far Away. Het nummer begint met de bekende klanken van de herhalende gitaarriff waarbij je de zang van Mark Knopfler uit duizenden herkent. Het kenmerkende stemgeluid draagt je door het album heen. De drums spelen goed in op de lichte muziek van het openingsnummer. Money For Nothing kent een langdurige intro waarbij de zanger Sting meerdere malen te horen is. Het nummer explodeert in de opkomende knallen van de drums die overgaan in het bekende gitaargeluid van Mark. De impact van het nummer op zowel muziekzender MTV als de controversie van de teksten monden uit in een wereldhit. Het nummer is inmiddels zo vaak gehoord dat het aan kwaliteit wel wat heeft ingeboet maar nog steeds een goede gitaarriff en teksten bevat.

“Now look at them yo-yo’s that’s the way you do it
You play the guitar on the MTV
That ain’t workin’ that’s the way you do it
Money for nothin’ and chicks for free
Now that ain’t workin’ that’s the way you do it
Lemme tell ya them guys ain’t dumb
Maybe get a blister on your little finger
Maybe get a blister on your thumb”

De orgel vormt de basis van het vrolijke deuntje van Walk of Life, simpel maar effectief toegepast. Het nummer mag dan qua opzet nogal simpel te zijn toch kent het een krachtige uitstraling door de teksten die er precies bij passen. Your Latest Trick straalt één en al rust uit waarbij de saxofoon op een trage wijze het begin van het nummer aangeeft. Na de lange muzikale introductie waarbij de saxofoon het tempo opvoert wordt je meegenomen in de rustige zang van Mark. Tekstueel zit het nummer erg sterk in elkaar en blijft het boeiend tot de laatste tel. Daarna volgt Why Worry? dat opnieuw is opgebouwd uit een rustig ritme dat wordt neergezet door de gitaar en de klanken van de percussie en het keyboard. Een eenvoudig liefdesnummer waarbij er altijd weer opfleurende momenten te vinden zijn na bepaalde gebeurtenissen in je leven. Halverwege het nummer worden de tonen van het keyboard op herhalende wijze gebracht waarbij er telkens instrumenten worden toegevoegd. Een langzaam ritme bouwt zich met de elektrische gitaar en de drums op waarbij de muzikale samenhang een ontspannende werking heeft. Dit deel wordt wel iets te lang opgerekt waarbij de track de 8 minuten overschrijdt.

“Baby, I see this world has made you sad
Some people can be bad
The things they do, the things they say
But, baby, I’ll wipe away those bitter tears
I’ll chase away those restless fears
That turn your blue skies into grey”

Het tweede deel van het album is grotendeels gefocust op het onderwerp oorlog en alle gebeurtenissen die hier rondom afspelen. Ride Across the River is qua sound anders dan de meeste nummers van Dire Straits. Met lichte beats en panfluiten krijg je het gevoel in de tropische regenwouden rond te lopen waarbij het gevaar overal kan zitten. Militairen die hun eigen leven wagen ter bescherming van hun land. De sfeer past perfect bij het onderwerp waar het nummer overgaat. In The Man’s Too Strong kinken de rustige gitaarklanken die door worden gevoerd naar het refrein, waarbij de spanning oploopt en het tot een uitbarsting komt. Het gaat over schuld, verraad en angst die onder andere in oorlogssituaties veel voorkomen. One World is een niet al te opvallend nummer dat wordt gekenmerkt door een standaard drumritme waarbij de elektrische gitaar afwisselend te horen is. Geen bijzondere tekst, wat het één van de mindere nummers van het album maakt. Afsluiter Brothers in Arms is het meesterwerk van het album en opent met een muzikaal gedeelte waarbij je de gevaren van de oorlog voelt. Storm en donder dreunen om je heen terwijl je door de slagvelden heen loopt door een heuvelachtig landschap. De storm gaat iets liggen en de Gibson Les Paul gitaar vormt de spanningen rond het rustige ritme van het nummer. Op een schitterende wijze voert het nummer je door de oorlog waarbij broederschap en samenzijn het gene is wat iedereen eigenlijk wil. Stoppen met oorlogsvoering en elkaar waarderen welk volk je ook bent. De gitaarsolo van Mark ondersteunt door de klanken van het keyboard worden naar het einde toe steeds heviger wat een mooie afsluiting van het album oplevert.

Brothers in Arms kan terecht als een klassieker worden beschouwd. Het album dat uit twee delen bestaat kent zowel tekstueel krachtige songs als echte pophits. De ritmes van de gitaarsolo’s, saxofonen en keyboards brengen verschillende muziekstijlen naar voren zoals rock, blues en new wave. Mark Knopfler draagt het album als de leadzanger en gitaarvirtuoos waarbij hij zowel rust als angst in zijn stem kan brengen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Eerlijk gezegd zit ik bijna 30 jaar na de release van deze door en door uitgekauwde plaat niet meer op zo'n recensie met louter inkoppers te wachten, hoe goed bedoeld ook. De plaat is bekend, heeft zijn goede nummers, zijn middelmatige nummers en zijn draken van nummers.

Een beetje een zure reactie....ik verwijs je gaarne naar de recensies van Beatles-platen, waar al tijden niks nieuws gemeld wordt over platen van bijna 50 jaar oud!

Even inhoudelijk; meneer vdBos is duidelijk meer fan van de plaat dan ik, maar een fraaie recensie!

Inderdaad een zure reactie, Running On Empty, wees blij dat iemand de moeite neemt om een recensie bij deze plaat te schrijven, zo'n schrijfsels lees ik altijd met veel plezier.

Tja ik mag graag nieuwe reacties lezen maar ik dacht echt wat moet ik hiermee? Er staat nauwelijks een mening in van de schrijver, enkel een omschrijving wat Brothers In Arms brengt met vrolijke deuntjes, lange intro, gitaarrifjes, straalt rust uit, tropische regenwouden en meer van die inkoppers. Sorry, mijn eerlijke mening. Dat is best leuk vlak na de release, 30 jaar later leest het vooral erg zoutloos zo'n stuk.