Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

Toen ik brothers in arms onlangs hoorde, viel het mij op dat de synth intro aan het begin me wel heel hard deed denken aan de stijl van Jean Michel Jarre. Ik dacht even een nummer uit Equinox te horen passeren. Ik blijf het een vreemd stukje vinden in dat geweldig nummer.

Met "Walk of Life" als absolute dieptepunt, in zo'n beetje het hele DS oeuvre, vind ik dit toch wel het minste (samen met On Every Street) album. Er staan maar enkele nummers op, bijv. Your Latetst Trick, die er echt uit springen. Met de kennis van nu, is het dan ook voor mij onbegrijpelijk, dat het album destijds zo lang in de hitlijsten heeft gestaan.

Was een prima aankoop om je nieuwe geluidsinstallatie te testen.

Uit het Dire Staits oeuvre vind ik Twisting by the Pool net zo'n vervelend nr als Walk of Life
Verder vind ik inhoudelijk dit album toch wel meer in huis hebben als Every Street
Maar daar staat wel een (imo) uitzonderlijk mooi DS werkje op ...You and Your Friend

Mijn meest favoriete DS studioalbum is niet deze wereldwijd megaverkochte Brothers in Arms maar hun (wat) minder verkochte debuut uit '78

Welke kennis is dat dan?

Misschien toch wel mijn favoriete DS album dankzij de grote hits. Het titelnummer en Money For Nothing zijn m.i. de beste DS tracks, daarom 4*.

Dupree moet er zelf maar op antwoorden als-ie wil, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Zelf kom ik, als DS-fan, bij deze plaat ook niet hoger dan een 3,5 uit; ik heb meer met de voorgaande vier studio-albums en het live-album Alchemy. Waarbij het sfeervolle en warm klinkende debuut voor mij de beste DS-plaat blijft.

Dit heeft er natuurlijk alles mee te maken:

Je moet het fenomenale verkoopsucces van dit album plaatsen in de tijd. 1985 was zo'n beetje het jaar waarin de CD op grotere schaal doorbrak en Brothers in arms liftte mee op dat succes. En de CD als geluidsdrager liftte op zijn beurt weer mee op het verkoopsucces van dit album.

Volledig digitaal opgenomen (al was dit zeker niet het eerste album waar dit voor gold) diende het vooral als 'showcase' van de voordelen van de CD, zoals die toen gezien werden: een kraakhelder, zij het - zeggen we achteraf - wat blikkerig geluid, waarin je elk instrumentaal detail goed kon onderscheiden. BIA werd veelvuldig gebruikt als demonstratieplaat bij de verkoop van CD-spelers en voor veel mensen was dit de eerste CD die ze kochten (geldt niet voor mij, maar bij de eerste tien zat-ie wel). Het was bovendien het eerste album waarvan er in Nederland meer exemplaren op CD werden verkocht dan op LP.

Dat het muzikaal niet allemaal geramd zat op BIA, dat realiseerden veel mensen zich pas later. Al staan er door de bank genomen best behoorlijke tot uitstekende nummers op, maar met name Walk of life en in mindere mate So far away zakken hier wel door het ijs, vind ik. En later zijn we toch anders tegen de geluidsweergave van dit album en de CD in het algemeen gaan aankijken. In de jaren negentig mocht het wel wat minder perfect, gepolijst en helder - wat trouwens ook lang niet altijd een verbetering was, maar dat terzijde.

Wel opvallend dat de originele CD uit '85 opvallend zacht is opgenomen, zelfs voor de normen van die tijd. Als je die hebt gedraaid in je CD-speler, moet je uit voorzorg het volume van je versterker een flink stuk naar links draaien voordat je de volgende CD start...

Mij heeft altijd verbaasd hoe de melodie van Bird of Paradise van Snowy White zo overduidelijk voorbij komt in het titelnummer. Langs het randje van plagiaat. Na Love over Gold toch wel een deceptie, dit album.

Ik vrees dat dit album Dire Straits ondanks het succes op een bepaalde manier geen goed heeft gedaan. En dan doel ik op de keuzes die zijn gemaakt hierop.
Het lijkt net of de serieuze muziekliefhebber er zijn neus voor op haalt.
Volgens mij was dat voor dit album nog niet zo aan de orde.
Zeker weten doe ik het niet.
Love Over Gold is nog altijd een fraaie donkere plaat. Deze is losser, afwisselender, maar op bepaalde momenten erg saai.
Alles op de goede plek, technisch vernuft, glashelder geproduceerd, maar songmatig erg wisselend.

Als tiener vond ik dit nog wel wat, nu doet het me bijna niks meer. Ik vind zelf de opener nog het meest genietbaar. De verder bekendere songs doen me niet zo heel veel meer...
Oud en stoffig vind ik het, de opvolger is een stuk interessanter nog.

De opvolger On Every Street vind ik ook beter. Iets meer pit en als geheel betere songs.

Dire Straits, daar was ik in die jaren toch een groot liefhebber van. Werd helemaal lyrisch van Love over Gold. Een plaat met spanning en diepgang.
Met nummers als Walk of Life en Money for Nothing op dít album was die betovering verbroken. Het bleek ook weer gewoon een band te zijn die moest scoren. En ondanks het machtig dynamische CD-geluid artistiek te mager en vlak.

Staat ook wel wat bagger op hoor. Mijn hemel wat een opvullers staan er op deze plaat.

On Every Street is ook geen hoogvlieger, maar echt slecht materiaal kan ik er ook niet op ontdekken.
Knopfler vind ik eigenlijk op zijn best als hij het wat kleiner houdt. Al heeft hij ook wel bewezen spannende langer uitgesponnen songs te kunnen maken.
Telegraph Road van Love Over Gold is een magnifiek stuk wat mij betreft. Eerder nog Romeo & Juliet, prachtig werkje.
Hier is het allemaal wat zielloos en legt de nadruk te veel op perfectie.
De plaat voor het aanboren van een groter publiek.
You're Latest Trick en Why Worry, warenhuis/lift muziek. Meer kan ik er echt niet van maken.
Het verdomde bruiloften en partijen deuntje Walk Of Life maakt het er ook niet beter op.
Money For Nothing vind ik te hi-tec voor een band als Dire Straits, al is de tekst dan wel weer goed.
Het veel bekritiseerde So Far Away hobbelt wel lekker en kan ik prima hebben.
Het 2e gedeelte is bepaald beter. Meer spanning, maar One World valt dan wel weer uit de boot.

On Every Street is ook een allegaartje, maar blijft uiteindelijk wel wat beter overeind vind ik.
Het is in ieder geval wat oprechter en minder gladgestreken.

Duidelijk. Mij spreekt het oudere werk van de band en solowerk van Mark Knopfler meer aan. Inclusief gelegenheidsband The Notting Hillbillies - Missing... Presumed Having a Good Time (1990) . Gisteravond nog gedraaid, met instemming van de kinderen. En die zijn best kritisch.

Ik hoop niet dat je ooit in een lift vast komt te zitten bikkel2

Vooral niet met de leden van Aerosmith

Gewoon één briljant nummer op deze plaat, twee gedrochten en de rest is middelmaat. Als geheel vind ik dit een heel matige Dire Straits plaat. Ook de voorganger Love Over Gold heeft dit euvel, één tot twee briljante nummers, één gedrocht en verder middelmaat.

Wat mij betreft is Making Movies in zijn geheel beschouwd de beste plaat van de heren. Deze Brothers In Arms is uiteraard gebruikt bij de introductie van de compact disc en daarmee groot gemaakt. Maar hoewel aanwezig in diverse formaten (CD, SACD, LP en 2LP) haalt Brothers In Arms hier zelden nog de speler.

Dan is er toch goed aan je verdiend. Missie geslaagd.

Yep en zo werkt het.

Leuk die "verse" aandacht hier, Nederland is een stuk positievere in deze kakelverse lijst op 14, dus liefhebbers genoeg.

Radio Veronica - radioveronica.nl

Ik denk door in dezen te verwijzen naar Radio Veronica dat je het punt van bikkel2 alleen maar onderschrijft

Mensen die bij Veronica hun lijstje indienen zijn natuurlijke net zo'n serieuze muziekliefhebbers als posters hier , tenminste ik heb niet de arrogantie om te denken als ik op mume zit dat ik dan een "serieuzere" , betere, etc ben dan iemand die hits oid verzamelt.

Die mensen zullen ongetwijfeld net zo genieten van muziek, maar ik denk dat bikkel2 met 'serieus' net iets anders bedoelt (recensenten, mensen die zich echt verdiepen in muziek met boeken, zelf actief op zoek gaan naar nieuw te ontdekken muziek et cetera en vooral opzoek zijn naar wat uniekers). Dus de actieve muziekvolger (een kleine minderheid) t.o.v. de passieve muziekvolger (veruit het grootste deel)

Neemt niet weg dat ik dit wel een fijn commercieel plaatje vind.

Ok , jij bedoelt Leo Blokhuis

De passieve muziekluisteraar, die weinig met muziek heeft en weinig albums in zijn bezit heeft, heeft nog altijd dit album in zijn kast staan, evenals een greatest hits van Michael Jackson ofzo...

En bedankt hè.

Bannen die gast
#ikheb'mookindekaststaan

“The little faggot has his own jet airplane”

Dat kon je toen gewoon nog zeggen zonder gearresteerd te worden