Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (2007)

Anesthetize is wel een redelijk epic track zeg.

Kroonjuweel binnen het oeuvre van de band, dit is echt buitenaards goed.

Ongelofelijk goed. Beste wat porcupine tree heeft gebracht.

Wat mij wel opvalt is een stuk net voor het rustige gedeelte ik anesthetize. Klinkt heel gek, alsof een dj een plaat niet al te goed over mixt. Zit dat op iedere versie of enkel op mn 2012 book edition?

Aproxis, kun je de minuut en (ongeveer) seconde geven waarop die "slecht gemixte" passage begint?

BoyOnHeavenHill het zal zo rond de 12 minuten zijn. Het is ook maar een aantal seconden, net voordat het nummer wijzigt naar het rustige eindstuk dat zo’n 5 minuten aanhoudt.

Edit: 12:05 ongeveer. Ik hoor het alleen als ik de bass ook goed open draai

Aproxis, ik heb die passage vanaf 12:05 zojuist via de koptelefoon en met de bas goed opengedraaid beluisterd, maar ik hoor geen verschil met bijvoorbeeld de 15 voorafgaande seconden, afgezien van wat atmosferische bliepjes in mijn rechteroor, maar ik neem aan dat die zo bedoeld zijn.

BoyOnHeavenHill dan is het helaas enkel op mijn versie zo denk ik. Het is gelukkig maar een seconde of 3 a 4. Dat ik dit album een jaar of 5 geleden niet kon waarderen blijft me een raadsel. Ik vond het toen te hard.

Bij mijn bespreking van Stupid Dream had ik het over vervreemding als thema maar het is uiteraard bij dit album dat Steven Wilson het onderwerp meer uitdiepte. Opgroeien in de moderne wereld en isolement van de rest, de vooruitgang op technologisch gebied is een achteruitgang op mentaal gebied. En weer een sterk album van Porcupine Tree...

Zijn soloalbum Hand Cannot Erase gaat ook over die ververeemding. Terugtrekking en het als het ware onzichtbaar worden van een jonge vrouw in de inner city of London. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat in de docu "Dreams of a life" werd naverteld. Ze stierf in haar eigen huis en werd pas maanden later gevonden. En het was geen oud dametje maar een jonge vrouw van in de 30. De stad, zoveel mensen samen maar ook zoveel muren en teruggetrokkenheid...

Ja had het verhaal ook gelezen. Op Hand Cannot Erase heeft hij het allemaal geperfectioneerd naar mijn mening. Is ook een tragisch verhaal zonder meer en net als op vele andere platen maakt hij er een mooi samenhangend geheel van. Begin meer en meer de man te waarderen als artiest ook al is niet alles even perfect. Hij heeft altijd iets te vertellen en maakt er vaak ook verdomd goeie songs bij.

Ik zoek de instrumentale versie

Ik zoek de instrumentale versie. Deze heb ik eens gehoord en was waanzinnig mooi. Weet iemand of deze te koop is?

ik vond deze wel leuk ! Fear of a Blank Planet (Karaoke Version) [In the Style of Porcupine Tree], a song by Karaoke Universe on Spotify - open.spotify.com

Maar misschien heb je hier meer aan ? Is alleen wel YT.

Fear of a Blank Planet Instrumental full album Pôrcupine Tree - YouTube

Uiteindelijk heeft Discogs er altijd wel eentje te koop:

Searching for "fear of a blank planet instrumental"on Discogs

En voor tijdens je zoektocht om 40 minuten te luisteren naar wat speciaal PT materiaal:
Porcupine Tree - Moonloop (unedited improvisation) - YouTube

Dank voor je reactie, ik ga ermee bexig

Heerlijk album. M'n enige kritiekpuntje is dat het idee dat technologie altijd maar eng moet zijn soms wat gaat vervelen (in algemene zin, niet per se op dit album specifiek). Maar ach dat heeft OK Computer ook en daar weerhoudt het me ook niet ervan te genieten.

Deze sinds jaren weer eens gedraaid, meer genoten dan ooit.

Wat een briljant album is dit toch. Echt heel erg mooi. Met name het drieluik Anesthetize - Sentimental - Way Out of Here is van bovenaardse schoonheid.

Ik had dit album al een tijdje niet meer gedraaid, en vandaag heerlijk uit de speakers laten knallen. Ik laat hem een paar plekjes stijgen in mijn top tien. Echt een subliem albm.

Mijn eerste echte vuurdoop met Porcupine Tree met dank aan broer Rogyros. WAUW.
Ingewikkeld, maar hoe vaker ik het luister, zo mooi.
De rest maar even ontdekken, Rogyros gaf me de tip Stupid Dream. Ook prettig, vooral Even Less. Iemand anders nog een tip?

Lightbulb Sun, in Absentia, Deadwing.

Leuk om te lezen. PT heb ik een aantal jaar geleden ontdekt omdat ik Hand Cannot Erase van Steven Wilson had aangeschaft ...... en zo automatisch bij PT uitgekomen. Als je nog niks moest hebben van Steven Wilson , ren dan dringend naar je platenboer. Verplichte kost !

Stilistisch (wat mij betreft) leunt dit het sterkst aan bij voorganger Deadwing en opvolger The Incident (maar ik raad je met lichte dwang aan om eerst Deadwing te gaan ontdekken)

Van mij krijgt ie ook de volle mep. Raak er niet op uitgeluisterd.

En zo is het.

Staat nu ook op Spotify

Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet

Geweldig album van Porcupine Tree. Hier hebben ze wat mij betreft wel een hoogtepunt bereikt. Het album beslaat slechts uit 6 nummers, maar ze zijn allemaal raak.
Fear of a Blank Planet snijdt meteen het thema aan waarmee de band de rest van het album mee verder wil, en doet dat op een prachtige manier.
Het hoogtepunt is toch wel Anesthetize. Wanneer na een minuut of 4 de lange gitaarsolo begint op te bouwen, is het echt genieten. Ook het middenstuk waarop ze een slag harder inschakelen is prachtig.
De overige songs zijn ook erg leuk. Op Sentimental hoor ik naar het einde toe een riff die regelrecht van het nummer Trains lijkt af te komen, en wordt ook hier fantastisch toegepast.
Way Out of Here behoort ook tot mijn favorieten, de ietwat vage vocals naar het einde toe passen goed op dat nummer.

5*

Ik hoor Annihilator, Radiohead, Tool (lite) en een aardige / geen gekke plaat, maar tijdens 'Anesthetize' (ergens in dat Pantera / nu-metal stukje) krijg ik zin wat anders op te zetten. Toodles schon wieder.

Dit album en het In Absentia album zijn voor mij de hoogtepunten van PT. Vooral Anesthetize is fenomenaal goed

Hoewel ik alles van PT heel sterk kan appreciëren, is Fear of a Blank Planet wat mij betreft hun meesterwerk. Ik heb ook het genoegen gehad hun laatste show op Belgische bodem (op Rock Werchter) mee te maken. In de vroege namiddag in een tent - onwaarschijnlijk als je daar naar terugkijkt dat ze op zo'n moment in een tent speelden. (Een deel van) Anesthetize live horen, dat behoort nog altijd tot één van mijn live-hoogtepunten.

Best een fijne plaat. De typisch klinische progsound bevalt me natuurlijk minder, maar langs de andere kant zit geregeld ook wel wat emotie in en de hardere stukjes zorgen voor wat variatie.