Neil Young - Live at Massey Hall 1971 (2007)

Mooi gesproken (geschreven) Rudiger, jij boft toch maar met zo'n vriendin.
Voor het zelfde geld (even duur) brengt ze Frans B mee die jij misschien niet mooi vindt.

Ik schrok van de prijs maar ook van het loepzuivere geluid .
Als een leek er nu naar zou luisteren zou ie zeggen dat het in 2010 is opgenomen .

Ik heb deze cd bijna een jaar, en luister hem nog steeds iedere week.

dan moet ie wel heel goed zijn...
En dat is deze zeker!

5*

Deze heb ik net nog even gedraaid, maar kan hem eigenlijk nooit in zijn geheel uit luisteren. Een steen goede plaat natuurlijk, met een perfecte geluidskwaliteit, en ook de emotie die Neil Young weet over te brengen is echt subliem.

Pracht plaat, maar kan hem niet al te vaak horen en/of in zijn totaliteit beluisteren. Op de 1 of andere manier vind ik het te intens en te zwaarmoedig allemaal. En dat terwijl het ook nog wel iets vrolijks in zich heeft. Beetje moeilijk uit te leggen mijn gevoel bij dit album.

Omdat de mix van emotie en goed geluid en de oprechtheid van deze schijf zo goed en intens op plaat gekomen is blijft enkel en alleen 5***** gerechtvaardigd natuurlijk.

Zoveel klasse hoor je gewoon niet vaak en blijven echte uitzonderingen vind ik.

Ik snap het , ik heb precies hetzelfde met dit album .
Geweldig goeie cd natuurlijk maar na een nummertje of 9 hou ik het voor gezien en heb ik zin in `n ander nummertje .

Nou ik moet ook eerlijk toegeven het is weliswaar mijn numero 1 maar als ik hem helemaal heb uitgeluisterd moet ik ook even naar iets anders.
Wat ik dan meestal doe is de bijbehorende DVD opzetten, prachtig

Bij vijf sterren moet het helemaal 100% zijn. daarom 4.5 ster. Helaas kan 4.75 niet anders deed ik dat.

4.75 kan wel gewoon naar boven afronden.

O, en wat is het ontbrekende voor jou, wat jou weerhoud van de volle pond hier dan?

Wel grappig dat je met een 4.5* dit album gewoon omlaag stemt nu.

De berichten over Stalin's ontdekkingstocht in het NY-oeuvre en de discussie over coverversies van Cortez the Killer verplaatst naar Neil Young

haha, humor!

voor de cd geld: het is jammer dat je niet voor een keertje een 11 mag geven

Begin een steeds grotere fan van Neil Young te worden, ook dit album is in één woord subliem..
Stem van Neil gaat echt door merg en been, wat een intense emotie legt hij in dit concert.

Zelfs A Man Needs a Maid vind ik hier heel mooi, daar waar het me bij de studio versie een beetje de kriebels geeft. Vind het wel een beetje jammer dat Heart of Gold zo kort er achter aan komt, een van mijn favoriete Neil Young platen.. Maar dat is dan ook het enige pietluttige minpuntje.

5*

Om ten volle te kunnen genieten van Heart of Gold moet je even op youtube opzoek naar de uitvoering live at the BBC. Ook afkomstig uit 1971 en ook al even gestript van alles. Als Neil op een gegeven met zijn lippen de mondharmonica toucheert breek ik volledig.

Wat heeft dit album een ontzettend hoog gemiddelde , zeg! Ik denk dat er maar weinig albums zijn met meer dan 300 stemmen en zo'n hoge waardering.

Edit: Via zoeken kwam ik erachter dat dit album de enige is.

Inderdaad een ontzettend hoog gemiddelde, en heb deze plaat nog nooit gehoord Shame on me!
Deze ga ik in de nabije toekomst toch zeker eens beluisteren

Ik koop in principe alleen LP's.
Echter voor dit sublieme live-concert maak ik een uitzondering.
Ik heb een groot deel van dit album via Spotify beluisterd, maar ik MOET en ZAL de CD kopen, zodat ik hem via mijn stereo-installatie in de huiskamer kan beluisteren!
Maandag snel naar Kroese in Arnhem of Nijmegen!

deze is net verplichte kost op vinyl

Heb toch m'n stem moeten wijzigen van 4,5 naar 5 sterren.
Wat een steengoede plaat is dit, prachtig!

I am a child. Wat een mooi nummer is dat toch

4,53? Ja, 4,53 is het gemiddelde. Dat is rapportcijfer 9,06, dat is toch wel bijzonder hoog. Dat hebben 388 mensen hiervoor over welteverstaan! Er is dus gestrooid met negens en tienen.

Ik hoor een mooie stem met minimale begeleiding. De nummers worden gewoon op een goede manier gebracht. Het zal wel weer heel persoonlijk en intiem zijn en er zal wel een magie ontstaan tussen Neil Young en het publiek, maar op een gegeven moment moet je dit ook kunnen relativeren naar mijn bescheiden mening.

3,5 sterren vind ik een keurige waardering want alle hits van Neil Young komen gewoon prima uit de verf. Het is best wel eens aardig om een begeleidingsband weg te laten, het geeft een iets andere beleving van de bekende nummers. Echter, dat maakt dit album niet tot de top-categorie behoren mijns inziens.

Als ik voor mezelf praat, moet ik deze plaat wel met 5 beoordelen. Een rapportcijfer 10 inderdaad.

Er staat namelijk werkelijk geen één zwak nummer op, wat zeg ik? Geen één zwak moment. Van begin tot eind is het zeer zuiver gezongen met inderdaad een minimale begeleiding. Kwetsbaar noem ik dat liever.

En ja, het moet je ''pakken''. En dat is natuurlijk niet te definieren en ook niet te relativeren. Als ik dit album opzet, kan ik haar ook niet meer stoppen. Ik moét het album dan ook afluisteren, dat heb ik eigenlijk bij geen één album.

Dus, naar mijn bescheiden mening, is het gemiddelde zeer terecht.

Ik blijf me toch altijd afvragen waar Young nu het meest geschikt voor is. Sinatra is op zijn best in de nachtelijke uurtjes. Als je alleen op je kamer, licht aangeschoten de stadsgeluiden van buiten je raam hoort en je je alleen ten midden van duizenden voelt. Waits is er net even wat vroeger bij, als de straatlantaarns aangaan en het gespuis langzaam vanuit hun grotten naar de open lucht trekt. En Neil? Wanneer is Neil aan de beurt?

Zeg het me maar, want ik ben er nog steeds niet uit. Ik heb de beste man op alle dagdelen horen zingen en het beviel me steeds prima. Misschien komt hij net wat beter uit de verf in de herfst, maar echt een moment heeft hij niet. Zo zit ik ook met deze plaat. Wat moet ik hier nu eigenlijk mee? Moet ik droevig worden? Nostalgisch? Sentimenteel? Niemand die ooit zo breekbaar heeft geklonken als Neil hier. Zelfs Cash op zijn sterfbed kon niet zo veel emotie in zijn zang leggen.

Als muziek pure emotie zou zijn, wat het wat mij betreft niet is, dan zou men aan deze plaat genoeg hebben. Maar muziek is niet enkel emotie, muziek is ook vaardigheid, iets dat hier zo nu en dan iets minder uit de verf komt. Met een borrel erbij zou ik vast prachtige verhalen kunnen verzinnen en bedenken over waarom Neil ervoor koos om 'A Man Needs A Maid' en 'Heart of Gold' samen te voegen. Maar als ik er nuchter naar luister zie ik er de logica niet van in. De nummers vullen elkaar niet aan, voegen niets toe en zijn zelfs wat klungelig aan elkaar gespeeld. Voor mij een minpunt, voor de meerderheid hier (de zuiplappen!) kennelijk geen probleem.

Het kan de plaat gelukkig niet breken. Neil gooit een dubbeltje op en begint gewoon aan het volgende nummer, en ik zit er als luisteraar nog steeds helemaal in. Was 'Dance, Dance, Dance' nu echt nodig? Was er dan helemaal geen tijd meer voor een Zuidelijke heer? I guess not. Een plaat die wat mij betreft terecht in mijn top tien staat, maar die voorlopig nog geen vijf sterren zal krijgen. Tja dat is nu eenmaal Neil. Misschien als ik er nog eens achter ben wat nu de perfecte tijd voor de man is kan ik dit album echt op waarde schatten. Tot die tijd:

4.5*

Mooi verhaal kiriyama, dat stukje over A Man Needs A Maid'/heart of Gold vind ik ook wel goed bedacht, maar afzonderlijk vind ik deze nummers geen hoogtepunten en deze combinatie werkt toch heel mooi (of zou dit door de wiskey komen ).
Zo te zien deze ochtend vroeg geschreven? Met Frank (In the Wee Small Hours) op de achtergrond

Couldn't agree more.

Dankzij de ultiem lovende critics op dit fantastische forum heb ik me deze plaat aangeschaft.
In de zetel, met een glaasje Rijk' s Chenin blanc beluisterd.
Kouwe rillingen.
Een ongelooflijk mooi en warm geluid met Young die prachtig zingt en speelt (zelfs van het getokkel tussen de nummers geniet ik mateloos). Lang geleden dat een plaat me zo naar de keel greep.
En als ie dan nog "Old Man" aankondigt met "This is a new song I wrote" krijgt het geheel nog een extra dimensie.

Dit is samen met Sam Cooke at the Harlem Club de allerbeste live-plaat die ik ooit hoorde.
Vijf sterren, maar ik wou dat ik er meer kon geven.

Nu nog je top-10 in.

Is ondertussen gebeurd.

Nog even vermelden dat mijn gemoed vol schoot bij het pianoriedeltje van "See the sky about the rain" - (riedeltje is in de LP-versie op orgel)
Lijkt me trouwens één van de meest onderschatte nummers van Neil Young.

Prachtig nummer inderdaad.