Neil Young - Live at Massey Hall 1971 (2007)

Van de acoustische cd's blijft dit voor mij echt de allerbeste. Zo puur en zo eerlijk kom je ze vandaag de dag niet meer tegen. Begin jaren 90 moest iedere band ook zonodig unplugged gaan, en daar zitten ook heel wat mislukkelingen tussen. Deze komt nog hoog boven die van Eric Clapton uit 1992 uit en ook boven die van Nirvana en Alice In Chains.

Dat Dire Straits ook acoustische cds had gemaakt, dat wist ik niet.

Begin jaren negentig ging Neil ook 'zonodig' unplugged. Dit werkje is uit '71. Beter is dan, als je de vergelijking al wil maken met Nirvana en Alice in Chains, om dat dan te doen met de MTV unplugged van Young destijds....die in vergelijking met dit optreden ook wat flets afsteekt en minder bevlogen klinkt.

Een verdomd goed priegelbandje dan! Wat een legendarische concenrten

Die unplugged cd van Neil Young uit de jaren 90 ken ik niet, en ik heb eerlijk gezegd aan 1 acoustische live cd van Neil Young ook meer dan zat in huis. Perfect album dit, maar ik word er niet zo hongerig van dat ik die jaren 90 unplugged ook nog zou willen horen.

Neil Young word algemeen gezien als 1 van de allerbeste artiesten allertijden, maar ik heb alleen deze en de verzamelaar Decade origineel op cd. Op de 1 of andere manier doet het mij te weinig en ben ik niet nieuwschierig genoeg om verder te duiken in zijn discografie.

chevy93: Grappig trouwens dat je met een 4.5* dit album zelfs omlaag stemt.

Ongekend de score bij deze plaat.

Omlaag stemmen is niet zo moeilijk bij deze plaat. Vind het gemiddelde wel erg aan de hoge kant. Is een zeer goede plaat, maar een gemiddelde van 4,20*-4,30* zou ik passender vinden. Het is niet zo dat dit de ultieme plaat is.

...gelukkig heb jij dat niet alleen voor het zeggen.

De score is zo passend als die is natuurlijk, en 4.54* is volkomen verdiend hier. Opmerkelijk om met zoveel stemmen zo'n score te hebben dat deze niet in de top 250 staat. Van de live albums zeker het best beoordeelde album hier op mu.me. Made In Japan staat er wel in en deze zou er zeker niet naast misstaan met zo'n score.

Gemiddeld mag dit van mij 5* zijn.

Gisterenavond toevallig nog beluisterd. Weinig platen met één muzikant met een akoestische gitaar (en soms piano) slagen erin de kamer zo volledig te vullen, de luisteraar zo compleet in beslag te nemen. Niets dan hulde.

Dit album doet het eigenlijk zonder bewust geplaatste haatstemmmen (3x 2.5 sterren zijn de laagste stemmen).
Ik zeg eigenlijk omdat ik zelf moeilijk kan voorstel dat iemand voor zo'n verschrikkelijk mooi album lager dan 5 sterren geeft.

Andersom kan ik me niet voorstellen dat dit een album is die echt iedereen goed vind.

Dat is ook niet zo.
Maar wel onder de liefhebbers.
Dit album heeft minder aandacht dan een OK Computer, Dark side of the moon of een Nevermind en trekt daardoor minder nieuwsgierigen die een gemiddelde (2,5 tot 3,5 sterren) stem uitbrengen.
Dit is echt voer voor liefhebbers, mensen die dit mooi vinden.
Mensen zoals jij en ik

Daar kan ik me goed in vinden. Echter vind ik het toch raar dat een album met zo'n hoge score na zoveel stemmen zo weinig aandacht krijgt van buitenstaanders.

Ssssssssssssstt! Straks weet iedereen het....

Heb hem naar aanleiding van de discussie hier weer een paar keer geluisterd en toch dat halve puntje er maar bij gegeven!

Als dit album in de toplijsten zou staan zou het gemiddelde vanzelf wel een stuk omlaag gaan. Het is nu zo dat er alleen maar fans naar luisteren inderdaad, dat zie je bij de meeste live-albums op de site. Die hebben een veel hoger gemiddelde dan de reguliere studio-albums. Een toplijst voor live-albums lijkt me trouwens wel leuk, maar dat is helaas nu niet mogelijk (doordat live- en verzamelalbums in dezelfde categorie zitten hier).

Als ik me wat meer heb bekwaamd in de vroege platen van Neil Young, dan ga ik me hier ook wel eens aan wagen. Vraag me af hoe die korte akoestische versies van Down by the River en Cowgirl in the Sand klinken. Van de normale versies vind ik het juist zo mooi dat ze eeuwig door lijken te gaan.

Zijn al deze nummers afkomstig van de albums Neil Young, Everybody Knows This is Nowhere en After the Gold Rush of mis ik dan nog wat? Ik zou graag eerst de originelen beter leren kennen.

Heb even gekeken wat de hoogst beoordeelde live-albums zijn. Met een gemiddelde van 20 stemmen is dit de top 5. Ome Nelis komt pas op 6.

1. Porcupine Tree - Anesthetize (2010)
2. Elbow and the BBC Concert Orchestra - The Seldom Seen Kid Live at Abbey Road (2009)
3. Bruce Springsteen & The E Street Band - Hammersmith Odeon, London '75 (2006)
4. Jerry Lee Lewis - Live at the Star Club, Hamburg (1965)
5. The Knife - An Audio Visual Experience (2006)

Nee, niet helemaal. Tijdens deze sessie speelt hij enkele nummers die op dat moment nog niet waren uitgebracht (Old Man, A Man Needs a Maid, Needle and the Damage Done). Deze nummers kwamen op Harvest terecht.

Tijdens het concert excuseert Neil zich ook dat hij enkele onbekende nummers gaat spelen. Toch leuk dat deze onbekende nummers zijn uitgegroeid tot klassiekers in het oeuvre van Ome Neil.

See the Sky About to Rain kwam pas in 1974 op het album On the Beach terecht.

Wat ik wel opvallend vind, is dat album niet in de toplijst van de jaren 70 of canada voorkomt... en bijvoorbeeld Archives Vol. 1 wel... hoe zit dat?

En inderdaad, het gros van deze nummers staat ook op Harvest, of zijn zelfs in studio-vorm nooit uitgebracht (tot NYA Vol. 1), zoals Dance, Dance, Dance, Love in Mind (Time Fades Away was live), en Bad Fog of Loneliness.

Samenvattend:
-On the Way Home (Buffalo Springfield - Last Time Around, daar wordt het overigens gezongen door Richie Furay)
-Tell Me Why (After the Gold Rush)
-Old Man (Harvest)
-Journey Through the Past (Time Fades Away)
-Helpless (CSNY - Déjà Vu)
-Love in Mind (Time Fades Away)
-A Man Needs a Maid / Heart of Gold Suite (Harvest)
-Cowgirl in the Sand (Everybody Knows this is Nowhere)
-Don't Let It Bring You Down (After the Gold Rush)
-There's a World (Harvest)
-Bad Fog of Loneliness (Neil Young Archives Vol. 1, maar eerder live op Road Rock Vol. 1)
-The Needle and the Damage Done (Harvest)
-Ohio (CSNY single b/w Find the Cost of Freedom)
-See the Sky About to Rain (On the Beach)
-Down by the River (Evrybody Knows this is Nowhere)
-Dance Dance Dance (Neil Young Archives Vol. 1, met Crazy Horse en een versie met Graham Nash. Staat ook op Crazy Horse uit 1971, zonder Neil Young)
-I Am a Child (Buffalo Springfield - Last Time Around)

Dank voor de reacties allemaal. Ik ga deze toch maar gewoon beluisteren. Young's solo-albums t/m Harvest ken ik allemaal al wel en gezien het gemiddelde is dit geen plaat om nog jaren mee te wachten. Het past ook wel mooi binnen de chronologie (ik loop zijn oeuvre chronologisch door al gaat dat niet zo hard).

Zijn die live en verzamelaars niet te scheiden dan ?
En dan een aparte toplijst voor live albums en 1 voor verzamelaars

Die zijn wel te scheiden, maar dat is een enorme klus. Duizenden albums zullen dan gecorrigeerd moeten worden. Het staat wel op Jordy's lijstje om misschien nog eens aan te pakken.

Heb dit album dan ook maar eens aangeschaft, samen met dit album van de Kapitein...

Ik Heb Live At Massey Hall vandaag binnengekregen (samen met die van De Kapitein, maar dat terzijde...) en ik moet eerlijk zeggen, alle superlatieven die ik hier op MuMe (en elders op het internet) tot mij genomen heb, hebben niets teveel gezegd.

Wat een meesterwerk, ik had bij Journey Through The Past al 2 keer een brok in mijn keel gehad en tranen in mijn ogen en dat overkomt mij eerlijk gezegd zeer weinig.

Verbazingwekkend ook hoe de bekende nummers (veelal bekend in uitvoering met voltallige band) enkel en alleen met die uit miljarden herkenbare breekbare stem, gitaar en af en toe piano zeer fier overeind blijven.

Althans, ik kende Cowgirl In The Sand en Down By The River persoonlijk alleen nog maar van de originele album-versies, die resulteerden in vele minuten gitaargeweld en klonken als jam-sessies.

Enige minpuntje (maar dat is puur persoonlijk en zal wel bijna vloeken in de kerk zijn hierzo) is A Man Needs A Maid, wat ik echt een verschrikkelijk zeikerig nummer vind, zeker de originele versie (met orkest) en dat gevoel overheerst bij deze akoestische versie ook.
Wellicht dat ik aan deze versie nog kan wennen, wat wel enigzins vereist is wil ik kunnen genieten van de Heart Of Gold Suite

Ik moet eerlijk zeggen dat ik al sinds jaar en dag bekend ben met de naam Neil Young, maar dat ik (schandalig genoeg) vrijwel niets van hem in huis heb...

Het enige wat ik van hem heb is het standaard-materiaal:
Everybody Knows This Is Nowhere, After The Gold Rush, Harvest (wie heeft hem eigenlijk niet ?), de verzamelaar Decade en dus sinds vandaag dan ook deze muzikale parel.

Moet zeggen dat ik mij eigenlijk wel verder wil verdiepen in NY's oeuvre, maar waar kan ik het beste beginnen ?

Tips/suggesties ?

Je hebt al een hoop, maar wat ik ook een hele goede vind is Comes A Time. Eigenlijk niet te missen in het oeuvre van Neil Young.

Over het origineel kan ik het wel met je eens zijn, maar voor deze versie...

Tsja, met die eerdere opmerking had je bijna je krediet verspeeld. Er is een hele trits albums waar je je geen buil aan kunt vallen. Ik zou met After the Gold Rush, Zuma en Rust Never Sleeps beginnen.

Ik ben wel benieuwd hoe je tegenover Weld zou staan. Zo'n beetje een tegenpool van dit album. Maar beiden gewoon supergoed.

Wat betreft A Man Needs A Maid ben ik door jou niet helemaal goed ge-quote, want als afsluiting daarop zei ik nog het volgende:



Let wel, ik heb Live At Massey Hall pas sinds gister in mijn bezit, dus mijn gevoel jegens Man/Maid op dit (voor de rest) geniale album kan dus nog best ten positieve keren.

Overigens nog bedankt voor je tips, alhoewel ik zoals gezegd al in het bezit ben van After The Gold Rush.

Trouwens, wat is Dance, Dance, Dance toch een heerlijk nummer

Eigenlijk is al zijn werk van tot en met 1979 de moeite waard. Daarnaast zou ik ook de albums Freedom, Ragged Glory en Harvest Moon eens beluisteren en van zijn wat recentere albums Prairie Wind, Chrome Dreams II en Le Noise. Live vallen Live Rust, Weld, Dreamin' Man Live 1992 en Live at the Fillmore East aan te raden.

Dit album blijft ook een favoriet van me, dus dat was alvast een goede aanschaf, de live vertolkingen van drie van zijn beste albums uit zijn carrière, Everybody Knows, Gold Rush en Harvest evenaren en overtreffen het origineel vaker wel dan niet.

Vandaag wordt Neil 65 jaar .
Alle reden om weer eens Live At The Massey Hall te draaien .
Paar jaar geleden ging mijn vriendin naar de stad en ik had geen zin om mee te gaan mede ook door het slechte weer .
Kan ik nog iets voor je meebrengen zei ze . Ik zei neem maar `n cd mee en dat was dus Neil met live Massey Hall .
Toen ik hem had meteen in de cd speler gestopt en man man wat kwam daar een helder geluid uit .
Ik speelde in die tijd zelf een klein beetje akkoestische gitaar en op aanraden van een kennis deze aangeschaft .
Neil speelt hier lekkere nummers alleen samen met zijn Martin gitaar en met piano . Het klinkt allemaal lekker unplugged , lekker kaal .
Wat een loepzuiver stemgeluid had ie ten tijde van deze opnames .
Als je van plan bent om wat te kopen van Neil Young dan kan ik deze van harte aanbevelen .
Gisteren werd er ook aandacht geschonken in de Wereld Draait Door over het feit dat Neil 65 jaar vandaag is geworden .
Leuk om Mart Smeets ( die zelf een enorme fan is ) mee te zien zingen .
Dit is een must have . Congratulations Neil .