Miles Davis - Bitches Brew (1970)

ik kan me niet herinneren dat deze plaat een eerbetoon aan hendrix was.
en om de hoes van Electric ladyland met deze te vergelijken gaat me een beetje ver . . .

De titel van het album en die hoes leek me een verband te zijn, nou niet dus Bedankt voor de verduidelijking, en er staat iets over Hendrix in het boekje van Bitches Brew dacht ik.

Davis heeft wel aangegeven dat hij het geluid van Hendrix (dat redelijk explosief was voor die tijd) voor hem 1 van de aanleidingen was om het meer in de electrische hoek te zoeken.

zal het nog maar weer eens goed en geconcentreerd gaan luisteren. zelf hou ik meer van de rustige voortkabbelende kind of blue style. en ik ben ook erg gecharmeerd van de soundtrack van ascenceur pour l'echafaud. maar daar sta ik volgens mij alleen in.
ken de titel al jaren maar ben er nooit naar gaan luisteren, door mume toch maar eens op gaan zoeken. ben benieuwd of het mijn ding is.
te be continued dan...

Ik hoorde net op Kx (in zo'n albumlijst) een of ander lekker psychedelisch stuk muziek wat zo'n 80.000 verschillende wendingen leek te bevatten en tevens maar niet op leek te houden. Het heeft vermoedelijk minstens 20 minuten geduurd en schijnt van dit album te komen. Waarschijnlijk was het track 1 of 2. Om eerlijk te zijn: Bepaalde klanken die erin zaten trokken behoorlijk mijn aandacht.

Het nummer is zowel qua stijl als qua jaartal lichtjaren verwijderd van veel muziek die ik normaliter opzet, maar iets zegt me dat het een goed idee is om het hele album binnenkort eens uit te proberen. Soms lukken experimentjes (soms ook niet, maar ja...).

Ik houd doorgaans trouwens wel van een tikje psychedelisch. En dan is er toch een soort link tussen dat ene nummer en wat ik normaliter opzet.

Miles Davis, één van mijn favoriete jazzmuzikanten, en de Picasso van de jazz, zoals Duke Ellington veronderstelde. Ook al vind ik tevens de tradionelere jazzplaten (be-bop, cool jazz, modal jazz) van deze meneer zeer aangenaam, dit fusion-meesterwerk kan mij altijd nog het meest bekoren. Progressief als Miles was, leek hij al zijn goede ideeën en inspiratie op dit album te laten samenvloeien. Tel daarbij op dat er ook nog eens geweldige muzikanten meewerkten, zoals Wayne Shorter, Chick Corea, Dave Holland en Jack DeJohnette, en je krijgt een fantastische luisterervaring!

Een aantal maanden na m'n vorige reply ligt de cd inmiddels in huis. Het bevalt goed: experiment geslaagd. Vooral als de zon schijnt is het prima luistervoer. De muziek klinkt warm en ontspannen. Ik heb totaal geen verstand van 'echte' jazz, maar misschien heb ik hier een ingang naar meer materiaal wat voor mij boeiend zou kunnen zijn. Wel had ik al eerder gemerkt dat ik een zwak heb voor andersoortige muziek waar subtiel wat (funky) jazz doorheen is gemengd (vaak eind jaren 80/begin jaren 90 of ergens rond 2000 gemaakt). En op z'n tijd ook voor exotica. Zie de Illinois Street Lounge-stream van Soma FM.

De enige opmerking die ik hierover zou kunnen maken is dat de composities weinig structuur lijken te kennen. Er zit niet echt een kop of een staart aan en soms lijken de afzonderlijke tracks lastig van elkaar te onderscheiden. Maar aan de andere kant is het spontaan lijkende jamsessie-gevoel ('we zien wel waar we ergens uitkomen tijdens het musiceren') precies de kracht hiervan.

(Let op: Ik zei 'spontaan líjkend', volgens mij is dit alles wel degelijk zéér doordacht!)

Prachtig artwork, trouwens. Ook als je dat boekje opent. Dat is nou echt zo'n boekje waarvan ik me kan voorstellen dat ik het voor het slapen gaan nog even uit het doosje haal, om het op m'n gemak te gaan liggen lezen.

ik denk eerlijk gezegd niet dat deze plaat zo doordacht is. puur het resultaat van improvisatie. volgens mij is dat ook het experiment: hoe ver kom je zonder een vaste structuur.

dat in combinatie met een sterke productie van teo macero die er nog het nodige aan versleuteld heeft. Daaruit kun je de conclusie trekken dat de basis lange jams zijn, waarbij het eindresultaat (op LP) doordacht genoemd mag worden.

Wat is er dan allemaal versleuteld ?

Edit: Ik denk dat "doordacht" ook niet het juiste woord is. individuele muzikale en persoonlijke kwaliteiten zorgen voor diepgang. Het album is n.a.v. een basisidee d.m.v. impro tot stand gekomen.

De rol van "de productie" is naar mijn idee van ondergeschikt belang.

Maar ik blijf benieuwd wat er dan wel versleuteld is

Teo Macero is verantwoordelijk voor de loops en hij heeft muziek ingepast waar die bij de orginele jams ontbrak. Daaronder valt dat hij delen van verschillende jams onderbracht in een enkele track en dat hij instrumenten toevoegde waar die orgineel niet aanwezig waren.

Hmm, dat klinkt als een aardige verbouwing ja.......

‘Bitches Brew’. “Psychedelic jazz”. Muziek waaruit de emoties zich niet zo eenvoudig laat destilleren. Moeilijke jazz die uiteindelijk toch alles waar jazz om draait belichaamt. Een smeltkroes van stijlen, geluiden, gedachten. Ieder wijst een andere richting uit; ieder gààt ook een andere richting uit. Niemand doet concessies; niemand strijkt de eer op. ‘Bitches Brew’ is dan ook één grote concessie. Aan het leven, aan de wereld aan de muziek. Leg dat maar eens uit.

‘Bitches Brew’. Ik denk aan wat de romantische filosofen bedoelden toen ze het hadden over de versmelting van het “ik” met het “alles”. Hier zouden zij blij mee geweest zijn – zonder twijfel. “Ik” besta hier immers niet. Dit is de absolute negatie van het ego, de ontkenning van ‘ik’ speel en jij begeleidt. Ik denk aan expressionisten die “organische poëzie” wensten te scheppen: regels die losstaan van auteur, moment, invloed. Is zoiets onmogelijk? ‘Bitches Brew’ zegt “nee”, bewijst het "nee". Eenmaal men iets collectief schept, zoals hier, gaat het zijn eigen leven leiden. Organisch, dus.

‘Bitches Brew’. Een kosmisch gegeven. Tegelijk heel groot én heel klein; tegelijk persoonlijk en zakelijk; tegelijk zwoel en afstandelijk. ‘Bitches Brew’, een creatie die alles behelst; een paradox zo immens als ons bestaan; een contradictie zo groot als “nee” “ja” is en “ja” “nee”. Een omgekeerde wereld die verrassend veel weg heeft van die andere wereld, waarin we mogen ontwaken als beide schijfjes afgedraaid zijn. We begrijpen er in elk geval even weinig van...

‘Bitches Brew’. De meest revolutionaire jazz-plaat ooit?


En moge het mij vergeven zijn dit “new age”-achtige schrijven af te vuren op het intelligente Musicmeter-publiek. Jullie hebben deze rommel niet verdiend.

kheb dit nu in totaal zon 10 keer beluisterd

en ik denk, ja geniaal, ja het doet wat met me, ja het is knap gedaan en het klinkt

maar 10 beurten zijn niet genoeg, besef ik, alleen kost het me teveel moeite om er iedere keer doorheen te worstelen

voor iedere plaat is een tijd, welicht komt die tijd vanzelf, in de toekomst, volgende week, volgend jaar wie zal het zeggen

tot die tijd staat ie rustig in de kast totdat ik het gevoel heb, nu is het tijd

Ik krijg kriebels in mij buik van Davis' trompet op het titelnummer. wauw

Ik herinner me van vroeger (ik heb een visueel geheugen) toen ik een cassette had op Decca met twee lp's van John Mayall (ja ja 't verleden) dat op een van de binnenhoezen een set werd aangekondigd met opnames van Hendrix en Davis samen.

Ik heb me suf gezocht, op menig forum en verder dan plannen ben ik nooit gekomen. De heren van Recordfriend in Amsterdam, die ik dit verhaal voorlegde, kende die opnamen ook niet (en zij zijn Hendrix en Davis-fans). Davis schijnt zelfs gezegd te hebben dat hij voor die opnamen $ 50.000 wilde hebben; het is er evenwel niet van gekomen door Jimi's ontijdige dood. Wel heeft Jimi één avond voor zijn dood bij Miles op het podium gestaan om even mee te spelen. Miles had Jimi leren kennen via zijn toenmalige vriendin Betty Marbry (juist ja van in "A Silent Way"), die veel vrienden in de popwereld had. Miles heeft er trouwens ook voor gezorgd dat The Byrds voor Columbia tekenden.

Magistrale plaat!!
En Mjuman is het niet doodzonde dat door die t****g drugs Jimi en Miles niks hebben kunnen opnemen, moet je je eens voorstellen wat daar uitgekomen was, dat was bijna onaards geweest, doodzonde.

Subliem.

In mijn optiek, wellicht de best plaat ooit.
Vooral de cd-remaster luistert heerlijk weg.

zo, maar door die door jouw genoemde teringdrugs hebben jimi, miles en duizenden andere muziekhelden toch heel wat moois neergezet. Zo gek nog niet hoor, wat drugs op z'n tijd...

Maar je hebt gelijk hoor, uiteindelijk zijn ze er aan kapot gegaan, vaak net iets te vroeg, want er had nog veel meer ingezeten.

Tja, en er was al een duidelijk voorbeeld in 1956: Bird, 34 jaar (van binnen volgens de lijkschouwer: 65). The Complete Dial and Savoy Sessions (8 cd's) zijn nu relatief goedkoop en vormen een mooi bezit.

BB: tja: met name "Miles Runs the Voodoo Down" en het titelnummer "Bitches Brew" vormden aardige tactische wapens in het ontregelen van het denkproces van de sandalen-nerds tijdens de potjes Risk. Mij hielpen die nummers juist om het denkproces actief en levendig te houden, terwijl onze tegenstanders zich iedere keer weer ergerden aan een break of 'bruggetje' terwijl ze die plaat onderhand ook zouden moeten kennen.

Heerlijk was dat - en Miles maar bezig met "Running the Voodoo down" of roeren in die pot "Bitches Brew". Dit is gewoon heel fijne muziek voor creatieve denkprocessen.

Ik ben geen fan van bonustracks, dus is de bonustrack "Feio" hier nodig? Of kan ik die gewoon weglaten?

Dit is echt moeilijke muziek.
Over het algemeen vind ik jazz al geen makkelijke muziek want invergelijking met pop en rock heb ik bij jazz meestal echt een tiental luisterbeurten per album nodig.
Maar dit is dan nog eens het 'toppunt' van de jazz zeker?

Ik bezit zelf geen jazzalbum aangezien ik het slecht zelden maar toch met een zekere regelmaat luister, desalniettemin heb ik wel de 'grote klassiekers' als Kind of Blue en A Love Supreme etc. gedownload en na een tijdje bevielen die mij ook en kan nu kan ik er van genieten.

Maar dit album is ondoorgrondelijk. Ik zou het de Finnegan's Wake van de muziek willen noemen want hoeveel keer ik ook luister (en geloof me de dertig keer zijn we toch al gepasseerd) het wil maar niet lukken om hier enigzins luistergenot uit te halen, wat denk ik toch nog altijd de bedoeling van muziek is.

Toch ga ik zeker blijven proberen, want net zoals James Joyce fascineert meneer Davis me mateloos en blijft het album mij intrigeren.

bitches brew behoord zeker niet tot de meest ontoegankelijk jazz albums (vind ik dan)

Veel ontoegangkelijker moet het voor mij, een simpele rockliefhebber, toch niet worden.

Nodig? Bedoel je soms : "Moet ik daar ook naar luisteren?" Het antwoord is "Nee".

Hmm, da's best vreemd, Bitches brew is juist bij uitstek een jazzalbum dat in de smaak valt bij liefhebbers van rockmuziek. En 'moeilijker' dan A love supreme is dit toch niet lijkt me.

Dus de bonustrack is geen must?

Ik heb de 4CD versie en die overige 3 cd's wegen niet op tegen het meesterwerk. het is slechts een leuke aanvulling

Ik vind het meestal een verstoring van de originele songs. Maar omdat je de CD versie niet kan kopen zonder de bonustrack, zal ik hem sowiezo ook erbij hebben. Maar dan kan ik nog altijd programeren dat hij niet afgespeeld wordt.

boeiende mening..nu zou ik het nog aardig vinden om te weten *waarom* het dan jazz is.