menu

Roxy Music - For Your Pleasure (1973)

mijn stem
4,05 (408)
408 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Island

  1. Do the Strand (4:04)
  2. Beauty Queen (4:41)
  3. Strictly Confidential (3:48)
  4. Editions of You (3:51)
  5. In Every Dream Home a Heartache (5:29)
  6. The Bogus Man (9:20)
  7. Grey Lagoons (4:13)
  8. For Your Pleasure (6:51)
totale tijdsduur: 42:17
zoeken in:
avatar van Mjuman
In Every Dreamhome a Heartache, prima urban drama; Do the Strand to get the party going, daartussen zeker For Your Pleasure.

Bogus Man is de Animals (Byrne) van Ferry - meer niet

avatar van HansVon
5,0
Verdummele wat een heerlijke plaat is dit toch.... een verse cd die ik achter mekaar aan het draaien ben. Kon hem al lang en vond het begin album altijd tikkeltje beter. Ik geloof dat dat ook wel met nostalgie te maken heeft. Deze veel later geluisterd om onverklaarbare reden. Alle nummers lekker en moeilijk een beste aan te wijzen. Verhoog naar 5

avatar van brandos
4,5
HansVonzegt:
Verdummele wat een heerlijke plaat is dit toch....
Dan zou ik zeker eens 'Stranded' proberen, die ik persoonlijk nog wat hoger waardeer dan deze en het debuut. Dit album is wat gelijkmatiger dan het debuut, waar briljante nummers als "If there is something" werden afgewisseld door meer experimentele nummers, maar toch geef ik de voorkeur aan 'Stranded' welke meer 'mellow' en daarom op termijn genietbaarder is, zonder dat het aan het behaagzieke van de latere Roxy raakt. Vanwege de revolutionaire impact en de faam van Brian Eno worden de eerste twee meestal hoger aangeslagen, maar dat is wat mij betreft niet helemaal terecht. Het inruilen van Brian Eno door 'wonderkind' Eddie Jobson was helemaal niet zo gekke move.

avatar van bikkel2
5,0
De eerste drie albums ( dus ook deze) schurken in kwaliteit heel dicht tegen elkaar aan.
Het debuut is in produktie minder goed, maar dat is op deze een stuk beter.
Jobson i.p.v Eno is zeker geen straf, al had Eno er voor mij ook niet uit hoeven stappen.
Jobson was wellicht muzikaal onderlegder, en meer een geschoolder muzikant.
Heeft fraaie dingen laten horen bij Roxy.

4,5
Rare band, die Roxy Music. Hybride noemen ze het tegenwoordig. Te intellectueel en stijlvol voor de glamrock en te vreemd en kitscherig voor de progrock. Aan de ene kant was er de ene Bryan (Ferry) met zijn voorliefde voor ballads, crooning en 50-er jaren vaudeville, aan de andere kant was er de andere Brian (Eno) die een voorliefde had om met tapes te experimenteren. 'We had everything in there from Liza Minelli to the Velvet Underground to systems music to 50s’ rock and roll' (Manzanera). In het begin van hun carriere kon het niet treffender worden uitgedrukt; tijdens concerten stond Ferry en zijn piano aan de rechterkant van het toneel, Eno met zijn synthesizer aan de andere kant.
De heren hebben altijd beweerd dat de songs van hun eerste twee albums een groepsgebeuren is geweest maar dat hun managers erop aandrongen om Ferry zijnde de zanger, centraal op het toneel te plaatsen. En daarmee werd Ferry het gezicht van de groep (hoewel hij alle liedjes schreef). Eno vertrok na het tweede album.
Gekscherend is wel eens verteld hoe For Your Pleasure (1973) tot stand is gekomen. Ferry speelde ergens in zijn huis de liedjes, MacKay, Manzanera en Eno kwamen langs, gaven hem op zijn flikker, zeiden dat moet je nooit meer doen en speelden daarna hun partijen in.
Hoe het ook zij: For Your Pleasure is het beste album dat Roxy Music heeft gemaakt. Een perfecte balans wordt gevonden tussen Ferry’s popperige soul aspiraties en Eno’s experimenteerdrift. Liedjes begonnen gewoon en dan kwam Eno langs om weer eens een gitaar, sax of piano door de mixer te halen en werden die gewone liedje bijzonder terwijl ze uitstekend luisterbaar bleven. Dat gold zelfs (of juist) voor het krautrockerig Eno nummer op deze plaat: 'Bogus man'. Die botsing qua stijlen, heeft iets moois tot stand gebracht. Het is het voorbeeld van wederzijdse bevruchting, hoe tegengestelde geesten elkaar beter maken.
Op Stranded (1973) was er geen Eno maar meneer Jobson. Men was nog in goede doen zeker door het succes van For Your Pleasure. Het zelfvertrouwen straalde van de plaat af maar je begint al te merken dat Ferry weer in zijn hoek begon te kruipen. Het aantal rustige ballads nam weer toe zodat hij weer lekker romantisch kon zwijmelen. Alleen het overheerst niet. Naast de rustige nummers bleef er aandacht voor de rockers. Het gemis van Eno werd opgevangen behalve door variatie qua nummers ook door variatie in de nummers. Mooiste voorbeeld is 'Mother Of Pearl” dat rockerig begint maar rustig eindigt. Twee voor de prijs van een. Zo kan je een probleem ook oplossen.
Roxy Music is slim: op hun platenhoezen staan uitermate mooie vrouwen in interessante poses. Bedoeling daarmee is de mannenblikken te trekken waarna de stap om de onbekende muziek te beluisteren, geringer wordt. Let wel: ik spreek hier over het tijdperk waarbij naar een platenwinkel werd gegaan en je de betreffende platen uit platenbakken diende op te vissen. Bekende hoesdames waren Amanda Lear (omgebouwde man) op For Your Pleasure en Jerry Hall (ex van Mick Jagger) op Siren.
Roxy Music heeft altijd problemen gehad om een basgitarist te vinden. Dat probleem werd opgelost door sessiemuzikanten in te huren. Nu is dat gewoon; toen nog niet.
Inmiddels heeft Eno zijn eigen carriere gemaakt met name als producer (zie U2, Talking Heads), heeft ambient music tot ontwikkeling gebracht en is nog steeds bezig met geluid te experimenteren.
Ferry is in zijn croonershoek gekropen; eerst met Roxy Music daarna solo met commercieel succes dus weinig avontuurlijk.
Manzanera heeft een aantal solo albums uitgebracht waarvan Diamond Head een aantal puike nummers bevat maar daarover elders.
(uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)

avatar van devel-hunt
5,0
jnkns schreef:
.
Gekscherend is wel eens verteld hoe For Your Pleasure (1973) tot stand is gekomen. Ferry speelde ergens in zijn huis de liedjes, MacKay, Manzanera en Eno kwamen langs, gaven hem op zijn flikker, zeiden dat moet je nooit meer doen en speelden daarna hun partijen in.


Een goed stuk, maar dit gedeelte is uit het rijk der fabelen. Ferry, zelf een kunstacademie student, componist en bedenker staat er niet bepaald bekend om dat hij zich door iemand de les laat lezen, daar is hij simpelweg te dominant voor. Leuk detail is ook dat Ferry zelf alle hoezen van RM heeft ontworpen en zich dus met het totale concept van de groep bemoeide. Tot in de kleinste details.

avatar van west
4,5
Door de aanschaf van de boxset 'the studio albums' luister ik alle lp's in volgorde af van Roxy Music.
For Your Pleasure heeft bij vlagen een haast betoverende sfeer. Neergezet door fraaie en/of pakkende melodieën, synthesizers, gitaren. Soms meer richting het experiment, net zoals op het debuutalbum is dit vooral meer op kant B te horen. Dit is niet altijd even geslaagd, zoals op het te lange Bogus Man.
Daarom geef ik ook hier - net als op 'Roxy Music' de voorkeur aan de uitstekende kant A van de plaat. Met de geweldige opener Do The Strand, het sfeervolle Strictly Confidential, het swingende Editions of You en het ronduit briljante In Every Dream Home a Heartache met die schitterende finale. Weer een zeer originele en fraaie plaat van Roxy.

avatar van Zagato
Het is er eindelijk eens van gekomen, tot voor kort was Avalon het enige album van Roxy Music dat ik kende. Ik kende wel individuele songs van andere albums maar had nog nooit een volledig album uit de beginperiode van Roxy Music geluisterd. Ik ben er wel eens aan begonnen maar het kostte me teveel moeite dus telkens afgehaakt. Op één of andere manier passen de stukken nu wel, fascinerend.

4,0
Roxy Music, één van die jaren 70 bands waar ik eigenlijk nog net te jong voor was toen ze hun beste albums maakten. Enkel de hits zag je op Top Pop en daar zag je ze tussen glam rock acts als de Sweet, Mud, Garry Glitter, Suzi Quatro. Voor een 12 jarige lastig om dan het verschil goed te zien als je Eno in één of ander buitenaards pak rond ziet lopen. Maar toch kwam ik er snel achter dat deze muziek tot de betere, echte progressieve muziek hoorde. Maar veel verder dan de op de radio uitgezonden hits kwam ik eerst niet. Wel luisterde ik vaak 's avonds laat naar een programma op Radio Veronica waar ze langere nummers uitzonden van de echte goede bands en dan zat er soms ook een Roxy Music nummer bij. Van dit album had het eerste nummer 'Do the strand' natuurlijk hitpotentie, maar geen idee waar dit over ging. Maar door de opkomende hormonen had ik daar wel mijn eigen gedachten over. Mijn Engels was ook nog niet zo goed. Op een gegeven moment kocht ik tweedehands het album Viva ! Prachtig vond ik dat en vooral het nummer 'In Every Dream Home A Heartache' vond ik adembenemend mooi. De live versie op Viva ! is ook onbeschrijflijk. Jaren 80 kwamen en dat betekende voor mij daar al die grote jaren 70 bands wel richting kerkhof gedragen konden worden. (een beeld van het eerste Pandora's Box festival)
Maar intussen veel vinyl en cd-s kunnen aanschaffen en daaronder ook bijna het gehele repertoire van Roxy Music. Tijd om weer eens af te stoffen en te luisteren hoe het nu klinkt na zoveel tijd.
Deze plaat is echt jaren 70 en wat heeft Roxy Music hier een eigen geluid neergezet. Vanzelfsprekend is de zang van Bryan Ferry herkenbaar uit duizenden. Verder is de saxofoon ook heerlijk bepalend op een enkel nummer. Toch het glammy achtige vermengd met rock , psychedelica en prog maakt het tot een onweerstaanbaar geheel. Beginnend met 'Do the strand' waar de groep al laat horen wat ze allemaal in huis heeft. Nummer 5 heb ik al benoemd , prachtig maar de versie op Vista ! blijf ik beter, intenser en aangrijpender vinden. Op zich heeft Vista ! de hoogste score van alle albums van Roxy Music, dus dat zegt wel iets. The Bogus Man laat weer een totaal ander geluid horen, dat zou zomaar op een obscuur jaren 60/70 folk-prog album kunnen staan. Hier is de zang totaal niet herkenbaar als van Bryan Ferry. Een wat vreemd nummer, maar prima op dit album. Op Grey Lagoons mag Brian Ferry en de saxofoon weer excelleren, een soms wat honky tonk achtig nummer. Ten slotte de uitsmijter tevens titelnummer. Ook weer een totaal ander nummer met duidelijke prog invloeden.
Toch wel een bijzonder goed album van de in de jaren 70 bekend staande intelligente band.
Ook het laatste album met Brian Eno erbij. Uit de andere albums moet blijken wat zijn rol was in Roxy Music.

avatar van Roxy6
5,0
Dit album is een goede stijlkaart voor de tijdloze klasse, het raffinement en de prachtige composities die Roxy Music produceerde in de vroege jaren 70. Het is ook een tijdsdocument, deels geworteld in de Glamperiode maar anderzijds zijn tijd ver vooruit.

Het debuutalbum, maar zeker ook FYP album waren behoorlijk vooruitstrevend Er wordt briljant gespeeld op deze platen, de composities zijn heel divers, soms licht soms zwaar gelardeerd met vinnige instrumentarium en werkend naar een opzwepende climax (In Every Dreamhome a Heartache),
De openingstrack Do the Strand, over een nieuwe dans en wie die dan wel allemaal uitvoeren is vandaag de dag nog net zo knisperend als op de dag van de release. Ferry glorieert en de band speelt knetterstrak.
Strictly confidential en Beauty Queen zijn ook stuk voor stuk evergreens, composities waar goed over nagedacht is en die waanzinnig knap in elkaar steken.

The Bogus man is stuwend en soms bijna funky met een hypnotiserend ritme.
Grey Lagoons een jazzy stijlkaart en de afsluitende titeltrack laat een rustige Ferry horen....

Na dit album breekt er een nieuwe fase aan, Eno gaat verder met zichzelf en komt nog met veel bijzonders voor de dag in de jaren die volgen.
Ferry gaat door Met Roxy en laat zien dat de eerste twee albums geen toevalstreffers waren maar het begin van een stijlvol en tijdloos oeuvre

avatar van R-DJ
5,0
De eerste op mijn reis door de oude Roxy platen die me grijpt, en groeit en groeit. Origineel, vernieuwend voor die tijd. Muzikaal ontzettend sterk met Bogus Man voor mij als topper. Tegendraads met stuwend ritme, mysterieus maar met een hook. Zelfs na 9 minuten mag deze flow van mij gerust langer door blijven gaan.

En wat een mooie productie. 1973, 48 jaar geleden gemaakt, maar het klinkt echt als een klok.

avatar van jorro
4,0
Net als het debuut scoort ook dit album 4*. De (studio)albums hierna zijn beduidend minder mijn kopje thee. En net als op Viva! is In Every Dream Home a Heartache het prijsnummer. Eigenlijk spreekt de live versie me meer aan. Datzelfde geldt voor The Bogus Man. Het klinkt live dynamischer. Bij het debuut heb ik het ook al opgemerkt.
Voor de songs 5*, maar één ster aftrek voor de mij te strakke productie.
Op een keurige 12e plaats in de 100 Greatest Albums of 1973 en op 13 in de jaarlijst '73 van best ever albums

Gast
geplaatst: vandaag om 21:13 uur

geplaatst: vandaag om 21:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.