Roxy Music - For Your Pleasure (1973)

Wat een vette song is 'For your pleasure', vooral de laatste minuut, dat is duidelijk Eno!
De rest van het album is trouwens ook zeer goed. De beste van Roxy Music die ik tot nu toe beluisterd heb..

Schitterend album! "In Every Dream Home A Heartache" is episch, grappig, sexy, raar en mooi tegelijkertijd. Maar de andere nummers moeten hier zeker niet voor onderdoen.

4.5*

Veel heb ik hier niet aan toe te voegen.
Maar omdat ik het niet kan laten én omdat iedereen minstens 1 maal in zijn leven dit nummer zou moeten gehoord hebben:
"In Every Dream Home a Heartache" is geniaal!

de beste roxy voor mij , luister eens met een koptelefoon naar ' the bogus man ' en de titeltrack gewoon geniaal en de tekst van ' in every dream ... ' fantastisch en de ideale single do the strandski , ja fantastisch album , een dikke 5

De hoogtijdagen van Roxy Music.Een heel eigenzinnig arty geluid.Helemaal in de tijdsgeest van de glamrock,maar dan wel een stuk diepgravender en intilgenter.
Bevat natuurlijk Do The Strand,1 van de beste singles uit de jaren 70.
In Every Dream Home A heartache is een legendarisch donker nummer.Controversieel in zijn tekst,duistere opbouw en met een prachtige climax op het einde.
Het feit dat Eno hier nog mee doet,scheelt ook.De man blinkt uit in weirde geluidjes en hierdoor wordt het nog allemaal wat experimenteler.
The Bogus Man is eveneens briliant.Maf nummer,maar goed inelkaar gezet.
De prachtige titelsong sluit dit indrukwekkende album af.
Roxy's meest geslaagde album,ook voor mij.

'The Bogus Man' is ook helemaal toppie!

Beaster, je hebt zowel deze cd als Stranded uitgeroepen tot beste cd van Roxy music, ik vind dat teveel van het goede. Denk er nog een keer over na.

Ik vind de kwaliteit van de eerste 3 Roxy music cd's zo dicht bij elkaar liggen, dat ik geen uitspraak over welke de beste is, durf te doen. Ze wisselen ook regelmatig van stuiver, in mijn top 10

Ik vind het snelle werk als Editions of you heerlijk, een gedreven song vol herenleed als In every dreamhome a heartache haast onovertroffen. Het onheilspellende nummer For your pleasure is de beste finale van Roxy music ooit

For Your Pleasure is een heel sterk nummer ja, ook één van mijn favorieten, maar daarnaast is Strictly Confidential - onderschat nummer- ook een topper, hoe dat nummer is opgebouwd, ...

ja, musician ik weet het maar vroeger vond ik stranded veruit het beste roxy album , maar na 20 jaar en eens goed geluisterd op de koptelefoon ben ik door mijn knieen gegaan voor ' for your pleasure ' , het is verdomme moeilijk een keuze tussen die 2 meesterwerken te maken , je kent dat ook wel , de ene dag die , de andere dag , ja dan toch die andere weer

ja, en ook die eerste is fantastisch , kortom het perfecte triumveraat, die drie roxy's

Het tweede album van Ferry en Co. Geniale plaat waarop niets valt aan te merken. Dit is post-punk, gothic rock en indie rock avant la lettre. Het begint al met die magistrale opener, de je ten dans uitnodigd: Do the Strand, waarvan de duistere middenstuk het langst blijft nazinderen.

Daarna volgt Beauty Queen, waarop de duisternis verplaatst is naar het begin van de song, als intro. Een lied waarop Ferry al z' n zangtalent bovenhaalt, ook de uitgesponnen jam hierop knalt schitterend door je stereo als je hem op volume 12 zet! Na uitgejamt te zijn, gaat het er een stuk ingetogener aantoe met Strictly Confindential, de eerste song van dit album die daadwerkelijk de gothic-sfeer over de hele lijn uitstraalt.

Editions of You is dan weer een opgewekt nummer dat het leven met een gokhal in het casino vergelijkt. Eenmaal blut en uit het casino gesmeten kom je aan in je plattelandshuis waar een plastieken sekspop je opwacht met de song In Every Dreamhome a Heartache. Verder lijkt er aan de ellende geen einde te komen want je wordt achterna gezeten door het krautrockachtige The Bogus Man die je richting de Grey Lagoons drijft, waar je bijna in verzuipt van verdriet. Er komt echter een gelukkig einde aan deze historie met For Your Pleasure, wat een unieke geluid op je loslaat en de engelen laat neerdalen om je uit het zompige moeras te trekken!

Deze vind ik nog een stukje beter dan het debuut.
Opent heel sterk met Do the Strand.
Heel leuk bij Beauty Queen is de intro van Eno, een voorbode van dat ongelofelijk rockende instrumentale middenstuk.
Strictly Confidential vind ik iets minder.
Geen nood, want hierna komt Editions of You. Ik hou van alles aan dit nummer: de barokachtige intro, dat "mmm" van Ferry, de tekst "boys will be boys will be boy-oy-oys", de opeenvolgende sax-, synth- en gitaarsolo's en het korte whooo-koortje.
Interessante lyrics in In Every Dream Home a Heartache. "I blew up your body, but you blew my mind." Waarna het nummer ontploft.
The Bogus Man mocht best een stukje korter zijn, maar toch hou ik wel van de paranoïde atmosfeer.
Mooie opeenvolging van tragere en snellere stukken in Grey Lagoons.
For Your Pleasure is een magistrale afsluiter. Moeilijk om te geloven dat het al uit 1973 stamt.

Los van de muziek vind ik de hoes ook een topper.

Moeilijk? Haast niet te geloven. Dit zou zo de nieuwe van Franz Ferdinand of Maximo Park kunnen zijn (maar dan met een stukje meer klasse). Zelden een album gehoord dat zo zijn tijd vooruit was.

Een zeer fijne plaat van Roxy Music, met als prijsnummer (vind ik toch) 'In Every Dream Home A Heartache'

Ik vind dat toch een erg moeilijk nummer, in de zin van dat ik het niet altijd weet te waarderen. Als ik in de stemming ben, vind ik hem mooi, maar vaak genoeg ook niet.

Hier toch echt één van de prijsnummers arrie Maar er staan er nog een stuk of wat op die niet mis zijn, titelnummer bijvoorbeeld of Editions Of You.. gewoon een zeer plesante plaat!

Editions of You vind ik wel geweldig hoor! Maar vergeet The Bogus Man niet
En dat einde van FYP

In tijdsperspectief moet dit één van de meest vooruitstrevende albums zijn. Als je opener Do The Strand hoort vraag je je af of ze het nu over een nieuwe dans dan wel over een nieuw muziekgenre hebben. Dat dansen duurt niet lang, want bij Strictly Confidential wordt je keel de eerste maal dicht geknepen. Dit gebeurt een tweede keer bij sleutelnummer In Every Dream Home a Heartache. Ferry sleurt je met zijn theatrale zang helemaal mee tot de uiteindelijke explosie je een zucht van verlichting doet slaken. The Bogus Man heeft een ietwat dreigende sfeer, aan het hollen lijkt geen einde te komen. De intro van Say Hello To The Angels van Interpol is duidelijk 'geïnspireerd' door de intro van dit nummer. De climax in het slotnummer is een genot voor onze oren.

Op zich een dwaze vergelijking, maar dit album maakt op mij meer indruk dan een klepper als Dark Side Of The Moon. Hoewel dit album ook een duidelijk progrock tintje heeft, heeft het zoveel meer te bieden. Instrumentaal is dit een veelzijdig werk. Soms treedt de sax op de voorgrond, dan weer de gitaar of de synths. Hoe vaker je het geheel beluistert, hoe beter je hoort hoe alles in de juiste plooi valt. Eno geeft het geheel dan nog dat tikkeltje meer, met wat 'weirde' en onvoorspelbare klanken en wendingen, zoals alleen hij dat kan.

Een gewaagde stelling maar daarom ook leuk.
Hoewel vergelijken in feite uit den boze is (je kunt het wel met alles vergelijken), wil ik wel erkennen dat For your pleasure ook bij mij vaker in het cd-laatje zit.

Naast Bowie was ik vooral een fan van Roxy Music, vooral hun eerste albums ''Roxy Music'' ''Stranded'' ''Siren'' ''Country live'' waren pareltjes, ''For You Pleasure'' was altijd een van mijn favoriete cd's van hen, een dikke 4,5

Wat vroege albums betreft... tja, ik heb het véél meer voor de latere Roxy Music vanaf Manifesto. Ik vind die productie daar zoveel mooier, dit hier is niet echt mijn ding.
Do The Strand en Editions of You vind ik wel sterk, alsook het dromerige In Every Dream Home a Heartache, maar van de eerse 4 platen kan ik er één goede samenstellen, zo ligt de verhouding wat in mijn oren.
Elk zijne meug, denk ik dan.

En zo vind ik de latere Roxy Music (en zeker Bryan Ferry) weer veel te glad klinken. De beginperiode is toch echt stukken beter hoor. Vaker draaien, father, dan valt alles wel op zijn plek

The Bogus Man

Ik vind het te kakafonisch klinken, ik heb dat ook met The Velvet Underground, sommige dingen zijn echt je ding niet, ik vrees dat vaker draaien in dit geval er niet veel zal aan veranderen...

Dan verschillen we van smaak, want dat album heb ik ook op 4,5* staan, echt geweldig, daar kan geen latere Ferry/Roxy Music tegenop

Mochten we allemaal dezelfde smaak hebben we waren allen met dezelfde vrouw getrouwd...

Behalve ik (En gelukkig maar ook )

Ik sluit me hier bij aan hoewel het ''Flesh and Blood'' en '' Manifesto'' zijn waardoor ik fan ben geworden , zijn het gaandeweg de oudere albums die me nog steeds volop smaken terwijl , op uitzondering van ''Manifesto'' ik de latere albums nog maar zelden of van tijd tot tijd eens opleg uit nostalgie en natuurlijk bevatten ze ook prachtige nummers, maar de eerste albums krijg ik nooit genoeg van.

Ik was wel bekend met hun naam, maar niet met de muziek.

Ik moet hier aan wennen, maar wil wel al kwijt dat ik bijna niet kan geloven dat dit uit 1973 komt. Volgens mij waren ze hun tijd ver vooruit.

Wat mij vooral aanspreekt aan dit album is de enorme variatie. En toch is het een geheel.

Every dreamhouse a heartache is echt geniaal. Dat ik dat nummer nooit ergens eerder heb gehoord.

Nu ga ik het debuut proberen!

"In Every dream home a heartache' gaat over een man die een relatie heeft met een opblaaspop. De spanning wordt opgebouwd in de tekst totdat hij haar heeft volgeblazen met lucht. "I blew up your body, but you blew my mind" geniaal...

ik weet wie die vrouw op de hoes is
namelijk Amanda Lear, die daarna nog een hit had met follow me