Roxy Music - For Your Pleasure (1973)

Ik denk dat ik een nieuwe decennium-favoriet heb

En een hele goede!

Mijn voorkeur gaat dan toch uit naar het debuut of Country Life, maar dit is inderdaad ook een erg goede keuze. Ik moet hem maar weer eens luisteren, want ik twijfel er nu over of ie niet een halfje hoger verdient.

Jammer Arrie, maar Country life kan niet tippen aan Stranded, For Your Pleasure en het debuutalbum "Roxy Music". Deze moeten allemaal 5 sterren hebben!!!!

er is maar 1 Brian Eno en die speelde op de eerste 3 mee...

Brian Eno speelde alleen op de eerste twee albums mee, op Stranded is hij niet meer van de partij.

For your pleasure is Bryan Ferry's favoriete Roxy music cd, las ik laatst.
Ik kan mij daar wel wat bij voorstellen.

Het is jammer dat Bryan Ferry zelf nooit meer heeft teruggegrepen naar het idioom van For your pleasure. Natuurlijk, makkelijk is anders en For your pleasure is ook moeilijk nog te overtreffen. Maar een kleine poging zou toch aardig zijn geweest.

Ik heb wel eens geschreven , ik dacht bij Avalon , dat Ferry muzikaal snel oud is geworden .
Begin jaren 80 was hij een keurige man in een kostuum en de muziek werd ook steeds keuriger .
Toen Roxy Music in 2001 Ahoy aandeed zag ik weer een man die genoot van al die oude nummers rond deze periode , en bracht ze met veel verve .

Er kan een hoop veranderen , maar ik vrees dat Ferry zich in composorisch niet meer stort in een experimenteel avontuur ten tijde van deze periode . Hij is toch een heel ander soort songwriter geworden . Meer liedjes met een kop en een staart en het coveren kan hij kennelijk ook niet laten .

Dat concert uit 2001 koester ik nog, door middel van de cd Live van Roxy music uit die periode.

Misschien geef je in een notedop wel weer waarom een reünie met een nieuw album van Roxy music niet van de vloer komt.

Er wordt anno 2010 nog steeds getourd door RM met Ferry, Manzanera en McKay. Maar wie waarom niet met wie op één cd wil onder de naam Roxy music is mij nog steeds niet helemaal duidelijk....

Ik meen dat het vooral gaat om het feit dat ze geen geschikte nummers kunnen schrijven voor een nieuwe plaat .
Het is geprobeerd , maar het ging moeizaam . Dus is het weer voor onbepaalde tijd uitgesteld .

Het heeft kennelijk ook niet zo'n priroriteit . Het idee dat ze nog samen kunnen musiceren en kunnen putten uit een behoorlijk verleden, is gezien de leeftijd van de heren al prettig .
En Ferry gaat evengoed z'n gang wel .

Ferry heeft nog niet zo lang geleden in een interview gezegd dat er nooit meer een nieuwe Roxy music studio plaat komt maar dat ze wel als groep blijven optreden.
Waarschijnlijk lukte het niet om in de studio typische roxy music nummers op te nemen, vandaar dat Bryan Ferry de beslissing nam een solo plaat op te nemen, Olympia redelijke plaat. Maar als je een plaat wilt die de spanning en het Roxy gevoel van For your pleasure uitademt is de nieuwe CD van Eno ´small craft on a milk sea´ een absolute aanrader.

Eno zou de man kunnen zijn om het experiment weer enigzins nieuw leven in te blazen . Maar het verleden leert dat Ferry zijn aanwezigheid snel zat was .

Ze hebben na Roxy music nog één keer samen een nummer geschreven. I thought staat op Frantic van Ferry uit 2002.

Album van de band van Bryan Ferry en Brian Eno. Need we to say more ? Schitterend album, en prachtige combinatie van deze 2 rasartiesten!

Vandaag de remasterde editie aangeschaft voor maar 5 Euro!
Mooi album met o.a het weergaloze The Bogus Man, voor mij het mooiste nummer van de plaat.
Roxy Music met Eno is wat andere koek dan Avalon uit 1982 dat moge duidelijk zijn.

Wat een verschrikkelijk kitscherige hoes, en wat een fijne glamrockmuziek.
Do the Stranded begint al gelijk goed, een nerveus nummer met een verslavend refrein. Ik verbaas me er wel over dat Beauty Queen zo weinig voorkeursstemmen heeft hier. Dat vind ik één van de fijnste nummers op deze plaat. In Every Home a Heartache komt traag op gang, maar kent een mooie climax. Editions of You is ook schitterend... De tijd vliegt als je naar For Your Pleasure luistert.

Fijn ook dat Eno op deze plaat meedoet, het album heeft een futuristisch laagje wat natuurlijk niet alleen zijn verdienste hoeft te zijn, maar muzikaal gezien zit het allemaal erg sterk in elkaar en doet For Your Pleasure me denken aan Low van David Bowie, ook met bijdrages van Eno. Doordachte popmuziek.

Ach, ik kan hier zoveel over schrijven, maar je kan er maar beter gewoon naar luisteren. Lots of fun.

Het tweede album van Roxy Music, en het knalt er meteen heerlijk in...
"There's a new sensation!"

Ik durf te wedden dat ze het niet alleen over "the strand" hadden, maar ook over het album zelf, want wat een sensatie moet het zijn geweest. Niet zo'n sensatie als het eerste album en de single Virginia Plain, want dit gaat in principe gewoon verder waar het vorige album is geëindingd. Opwindende glamrock, afgewisseld met prachtige ballads.
Het eerste nummer, Do The Strand, is ontzettend opzwepend, en lekker dansbaar! Ook het meezinggehalte is ontzettend hoog, dus een perfecte opener. Bryan Ferry heeft hier een perfecte stem voor (maarja, waarvoor niet?), en de saxofoon in dit nummer is erg fijn. En telkens als je denkt dat het afgelopen is, gaat het toch nog even door.

Het tweede nummer, Beauty Queen, is dan zo'n ballad waar ik het over had. Mooi gezongen, maar ik vind het verder niet zo heel bijzonder... best aardig hoor, maar redelijk doorsnee, en niet iets waarvoor ik naar Roxy Music luister... totdat daar ineens die versnelling komt! Typisch Roxy Music-trucje, maar het werkt wel! Een rustige ballad, en ineens begint de hele band te swingen, vind ik altijd erg fijn. Het is echter van korte duur en het nummer eindigt weer als middelmatige ballad. Een van de mindere Roxy Music-nummers uit deze tijd.

Strictly Confidential, wauw, wat zingt Bryan hier mooi, een prachtige ingetogen ballad. Zo moet het, en niet zoals het vorige nummer! Bryan zingt vol passie, en de ingetogen instrumentatie past er echt heel mooi bij. Ineens komt er een ingetogen saxofoon bij, en vervolgens een elektrische gitaar, het wordt steeds intenser, je voelt een climax aankomen... maar een échte climax blijft uit, en ineens is het nummer afgelopen, en laat het je verdwaasd achter, geweldig nummer!

Editions of You is één van mijn Roxy Music-favorieten, weer een up-tempo nummer, maar nog veel leuker dan Do The Strand, het is super aanstekelijk, maar het zit toch geweldig in elkaar, de muzikanten, ook Eno met zijn vage keyboard-geluiden, laten zich lekker gaan, en ook Ferry doet het geweldig: "boys will be boys will be boyoyoyoys!" Het is afgelopen voordat je het weet, maar het zijn 4 minuten vol enthousiasme, speelplezier, en energie. Heerlijk nummer!

In Every Dream Home a Heartache is misschien wel een van Roxy Musics meest aangeprezen nummer, en terecht, want het is een heel intens nummer, met een geweldige tekst, wat aan het eind over zijn liefde voor een opblaaspop lijkt te gaan. Het is een heel intiem nummer, dat door de instrumentatie vol met spanning zit, totdat het ineens loskomt, en in een meezinger verandert. Geen persoonlijke favoriet, maar toch wel een erg goed nummer inderdaad en een mooi einde van kant A.

Dan begint kant B met het hoogtepunt van de cd: The Bogus Man! Een lang nummer dat me geen seconde verveelt. Mooie instrumentale opbouw, en spannende zang van Bryan Ferry. Het klinkt eigenlijk precies als de tekst: net alsof de boeman achter je aanzit. De tekst en de muziek passen dus perfect bij elkaar. De saxofoon speelt ook een prachtige rol in het nummer, zo af en toe speelt Andy weer wat spanndende tonen, die je gekluisterd aan de stereo houden. De basis van het nummer is vrij aanstekelijk maar klinkt tegelijkertijd ook wel als een achtervolging.
Een fe-no-me-naal nummer!

Het nummer Grey Lagoons valt dan wel wat tegen als je net zo'n geweldig nummer achter de kiezen hebt. Een nummer dat me nooit zo heeft weten te boeien, een beetje vergelijkbaar met Beauty Queen. Het pakt me gewoon niet, en ook hier heb je weer een versnelling, maar hier heb ik zoiets van: jaja, nu weet ik het wel. De eerste keer op een album werkt het trucje, de tweede keer niet. Het luistert wel lekker weg, maar dat is het dan ook wel.

For Your Pleasure is wel de moeite waard, en dan vooral vanwege het einde waar Brian Eno helemaal losgaat. Het nummer zelf is best oke, maar niet heel bijzonder. Maar ongeveer op de helft van het nummer verandert het in"vooral tara"-gezang (geen idee wat ze met Tara hebben, maar op Avalon staat ook een nummer dat zo het), en keyboard-gepriegel van Eno, en ook de drums van Thompson voegen in dat stuk duideijk wat toe. Het is bijna hypnotiserend, in ieder geval vind ik het erg mooi. Helemaal aan het eind komt er nog een heel vaag stuk, ik durf te wedden dat dat ook van de hand van Eno is. Een mooi einde van een sterk album.

Ik kan hier echter maar vier sterren aan kwijt door de relatieve missers Beauty Queen, Grey Lagoons en de eerste helft van For Your Pleasure. Maar alleen al The Bogus Man maakt dit album het meer dan de moeite waard!

Mooie recensie Arrie! Grey Lagoons vind ik ook het minste nummer eigenlijk, maar verder is ieder nummer raak. Ik vind dit wel meer een sensatie als het debuut, omdat het hier allemaal nog uitgesprokener is en losbandiger.

Mijn eerste kennismaking met Roxy Music. Do The Strand zal al ergens heel diep in mn geheugen merkte ik, maar nooit geweten dat dit van Roxy Music is.
Verder een lekker plaatje, krijg een beetje Ziggy Stardust gevoel bij sommige nummers.

Voorlopig 3,5* maar dit kan nog groeien!

Voor mij ook een groeier, ik hou het voorlopig op 3.5 sterren.
Wordt op MuMe gezien als Roxy Music hun beste plaat.
Totaal andere sound als bijvoorbeeld hun latere werk zoals Avalon.
Dit album heeft voor mij erg veel raakvlakken met het vroegere werk van David Bowie wat ongetwijfeld veroorzaakt wordt door de aanwezigheid van Brian Eno.
Ik zie het briljante niet in van het album maar een goede plaat is het zeker.
The Bogus Man verdient in ieder geval de volle mep, enkel jammer van het geneuzel van de laatste ca. 3 minuten van het titelnummer ( ca. 30 x Tara ), doet voor mij afbreuk aan de plaat.
Andere toppers: Do The Strand, Editions Of You & In Every Dream Home A Heartache.

...zal een volgens de Ferry norm vermoedelijk niet onaantrekkelijke dame kunnen zijn.

Zijn zoon heet ook al Tara. Tara Ferry drumt overigens op vaders laatste CD Olympia.

Even terugkomend op het concert van 2001 in Ahoy . For Your Pleassure was het laatste nummer van een overigens spetterend concert . Toen het Tara(?) zangstuk werd ingezet werd gingen ze 1 voor 1 het podium af . Vond ik wel een indrukwekkend moment . De muziek werd minimaler en op het laatst bleef alleen de pianist nog over .
Ik weet niet of je het zo schrijft (Tara) maar dit is op zijn brits volgens mij '' tot ziens'' . In wat oudere Engelse Comedy's hoor je het wel eens . Het zou natuurlijk best kunnen, gezien het feit dat ze afscheid namen op het moment dat dit werd ingezet .

In Manchester's dialect betekent Tara meer bedankt (vluchtig gezegd, zoals als thanks of cheers).

Dan zal dat het betekenen . Lijkt me wel waarschijnlijk .

Ja, klinkt erg aannemelijk, ook omdat het laatste nummer van Avalon zo heet.

http://www.phrases.org.uk/b...
"Ta-ra" is how northerners pronounce "Ta-ta" meaning goodbye, which is used all over England; the Oxford English Dic. says this is "a nursery version of 'goodbye' used playfully by adults" and gives the first sighting of it in 1837.

Ik heb recent een punt afgetrokken van For your pleasure.

Dat is eigenlijk de schuld van The Bogus man. Een vijf sterren cd mag natuurlijk nooit leiden tot ergernis en al helemaal niet bijna 10 minuten achter elkaar. Op de 42 in totaal.

Ik kan en ik wil helemaal niets met dat nummer, het ontbreekt volledig aan enige richting, leidt nergens toe, kent kop noch staart. In tegenstelling tot prachtige opzwepende muziek als Editions of you of het zinderende In every dreamhome a heartache.

Dat is meer mijn richting voor Roxy music. Geen idee waarom Ferry meende een track als The Bogus man te moeten toevoegen. Misschien als concessie aan Brian Eno maar ook na het vertrek van Eno, op het album Stranded, heeft Ferry een voor mij vergelijkbare draak neergezet, Psalm. Komt ook geen eind aan en ontsiert echt het album.

Het is niet voor niets, dat beide nummers live overigens angstvallig geweerd worden en werden, daar jaag je het publiek wel mee weg.

The Bogus man was toch jaren lang een favoriete live track, zowel voor de groep als voor het publiek, het nummer staat dan ook prominent op de live plaat Viva!
Roxy music had wel vaker van die lange vaak lijzige melancholieke nummers, waarmee ze op hun beurt weer groepen als Japan sterk hebben beïnvloed. The Bogus man is juist een hoogtepunt, het is karakteristiek voor roxy in de periode 72/76.

Het is een merkwaardige track , tuurlijk , maar op een album als deze past het wonderwel . Ik kan me overigens ook wel voorstellen dat niet iedereen er van gecharmeerd is . Maar Roxy Music was in het stadium van vooral niet iets maken wat voor de hand ligt . Glam/Art Rock , met een flinke scheut eigenzinnigheid .