menu

Franz Ferdinand - Always Ascending (2018)

mijn stem
3,29 (112)
112 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Domino

  1. Always Ascending (5:21)
  2. Lazy Boy (2:59)
  3. Paper Cages (3:40)
  4. Finally (3:09)
  5. The Academy Award (4:14)
  6. Lois Lane (3:34)
  7. Huck and Jim (3:35)
  8. Glimpse of Love (3:12)
  9. Feel the Love Go (4:46)
  10. Slow Don't Kill Me Slow (5:18)
totale tijdsduur: 39:48
zoeken in:
avatar van Rvdz
Als Always Ascending na anderhalve minuut in een LCD Soundsystem B-kantje verandert wordt het nummer best te pruimen, maar die intro is echt niet doorheen te komen. De nieuwe nummers die ze een paar maanden geleden in Paradiso speelden beloofden weinig goeds, maar misschien vallen ze op plaat wel mee.

avatar van coldwarkids
1,0
Tenenkrommend slecht! Ik kan Always Ascending maar niet serieus nemen. Ze slaan volledig de plank mis. Je zou toch haast hopen dat het vanaf nummer 2 beter gaat worden om het album nog goed te krijgen.

avatar van Dance Lover
Wat een negativiteit, Always Ascending is juist datgene wat ze op hun laatste album volledig misten ( inspiratie/creativiteit ). Ben dus positief gestemd op basis van hun eerste single.

avatar van EttaJamesBrown
3,5
Prima openingsliedje!

avatar van VladTheImpaler
3,0
Ik vind het een best aardig nummer, maar ik denk niet dat ik een heel album met deze sound ga trekken.

avatar van JVT
3,5
JVT
Ik vond het eerst maar niks dat nummer always ascending. Maar het blijkt een groeier te zijn. Echt een heerlijk nummer en doet me toch weer uitkijken naar deze nieuwe FF.

avatar van Venceremos
2,0
Mij niet, live vielen ze ook tegen. Veeg teken voor deze liveband bij uitstek.

avatar van repelstefan
3,5
Die intro van Always Ascending is echt niet te doen. Waarom niet gewoon de edit? Geldt ook voor Feel the Love Go eigenlijk.

avatar van OscarWilde
4,0
Lazy boy is er nu ook

Franz Ferdinand - Lazy Boy (Official Audio) - YouTube

Vind ik persoonlijk toch echt wel een leuk en sterk nummer.

avatar van VladTheImpaler
3,0
Klinkt inderdaad een stuk beter dan de eerdere singels, en ook een stuk vertrouwder.

avatar van OscarWilde
4,0
Ik vind Always Ascending echt een sterk nummer, en als je dat als opener afspeelt en dan deze Lazy Boy opent het album alvast lekker. Ben echt benieuwd. Dat deze ook nog eens samen gaat uitkomen met de nieuwe MGMT maakt 9 februari een muzikale topdag.

avatar van Noere
Always Ascending vind ik iig een hele leuke single. Deze band lijkt nog altijd vol energie en creativiteit te zitten, is met veel min of meer soortgelijke bands uit de 00's wel anders gesteld. En de eerste anderhalve minuut niet doorheen te komen? Aandachtsspanne van een goudvis tegenwoordig indeed.

avatar van Dance Lover
Juist een erg fijne opening ja in Always Ascending, de andere 2 singles zijn ook fijn. Bij Lazy Boy krijg ik wel een beetje een Funky Town deja vu, maar dat is niet perse verkeerd.

avatar van VladTheImpaler
3,0
Noere schreef:
Aandachtsspanne van een goudvis tegenwoordig indeed.

Ik denk dat dit er weinig mee te maken heeft.

avatar van Noere
met de voorkeur voor vertrouwdheid en gitaartjes wellicht dan?

avatar van repelstefan
3,5
Moet bekennen dat ik de intro niet meer zo vervelend vind, het past in dit geval wel. Heeft niks met aandachtsspanne te maken maar het voegt lang niet altijd iets toe. Bijv. bij Feet Don't Fail Me, een vrij saaie intro die ik daardoor altijd skip.

Vindt Lazy Boy tot nu toe het minst van de 3, maar zeker niet slecht. Wordt weer een fijn album dit volgens mij

avatar van aERodynamIC
3,5
Zo leuk als ten tijde van het debuut zal het wel nooit meer worden. Zo, dat is er dan maar uit. Andere tijden, andere beleving. Oh, wat heb ik toen genoten van de band, ook live.

Was het daarna dan zo beroerd? Welnee. De opvolger kwam al snel en na de nodige scepsis vooraf bleek het allemaal reuze mee te vallen. Het was een prima plaatje en dat vond ik ook van Tonight en Right Thoughts, Right Words, Right Action.

Maar ik moet eerlijk zijn: ik draai het nooit meer. Ja, dat debuut af en toe nog eens. Franz Ferdinand hoort een beetje bij een bepaalde tijd en is nu gewoon leuk om eens fijn te herbeleven.
De 'nieuwe sound' vind ik geen probleem. Minder puntig en hoekig en minde, iets meer gericht op de dansvloer wellicht. Gewoon een kleine drie kwartier ongecompliceerd plezier.

Ze deden nooit anders en doen het nu weer. Af en toe lekker aanstekelijk is o zo heerlijk, en aangezien ze er telkens de tijd voor nemen is het gewoon weer even tijd voor Franz Ferdinand.
Memorabel? Welnee. Hoeft ook niet. Take Me Out draai ik straks wel weer.

avatar van WoNa
5,0
De eerste keer dat ik de single 'Always Ascending' hoorde, was ik niet bepaald overtuigd. Dat veranderde echter al gauw. Dat intro is prima, misschien iets te lang, maar bouwt op naar wat er na komt en dat zijn genoeg ideeën voor twee nummers en nog feestnummers ook.

Wat daarna komt, heeft me diverse keren op en neer doen slingeren. Van wat moet ik hiermee, naar geweldig en vice versa. Daar ben ik inmiddels overheen. Iedere keer weer vielen me briljante stukjes op die me op deden veren, die nummers op hun plaats deden vallen. Kortom, de plaat groeide bij de draaibeurt. Als dat zo blijft, dan gaan die vier sterren binnenkort simpelweg omhoog. Het vinyl komt vandaag in huis.

Ja, Franz Ferdinand heeft zichzelf opnieuw uitgevonden met de nieuwe gitarist (waar niet zo heel veel van te merken is), maar vooral de nieuwe toetsenist. Hij drukt een stevige stempel op de plaat, met veel (oude) synthgeluiden.

De aankondigingen lezend, vreesde ik een discoplaat te mogen gaan aanhoren, maar daar is geen sprake van. Wel van discogeluiden, maar veel nummers hebben daar niets mee van doen. (Gelukkig.) Wel van nummers die mij regelmatig op het verkeerde been zetten, een aparte wending nemen, anders gaan dan verwacht. Dan maakt de plaat soms raar, in de zin van moeilijk aan een nummer kunnen wennen, als spannend. Na een aantal luisterbeurten slaat dat voor mij in het voordeel van de plaat uit. Als gevolg daarvan zou de Always Ascending wel eens langer mee kunnen gaan dan 'Tonight' en 'Right Thoughts Right Words Right Action'. Dat laatste gaat de tijd leren. Eerst later vandaag maar eens van het vinyl gaan genieten en de vast prachtige hoes. En over vier weken het optreden.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

avatar van blur8
3,5
Van de nieuwe songs vallen er 3 direct op:
Feel the Love Go : Zeer herkenbaar, maar wel direct de knaller van dit album.
The Academy Award : De gewenste verdieping, als tegenwicht tussen de disco nummers.
Slow Don't Kill Me Slow : Dit is Precies wat ik ook verwacht van FF. Dank U wel.

Helemaal geen slecht album: Gaat blijken hoelang het stand houdt.

avatar van Venceremos
2,0
Klinkt als een album teveel, aanstekelijke melodieën (op Lois Lane na misschien) ontbreken volledig. In plaats daarvan krijgen we routineuze slaapverwekking voorgeschoteld.

Goodbye Lovers & Friends.

avatar van DargorDT
3,5
Ik heb Franz Ferdinand na het debuut nauwelijks nog gevolgd. Het debuut ken ik goed, maar de band is nooit deel geworden van mijn luisterroutine. Toch gek, bedenk ik me, na het aanhoren van dit werkje. Op de een of andere manier kan ik hier prima mee overweg. In redelijk wat nummers zit genoeg spannends verborgen, er gebeuren dingen die origineel klinken. Een afwijkend zanglijntje, een donker sausje, een ritmische wending of een leuk riedeltje op de achtergrond. Over de intro van Always Ascending is al veel gezegd, maar ik vind de overgang van de intro naar het werkelijke nummer erg leuk gedaan. Je voelt de spanning en het moment waarop de plaat echt losbarst.

Franz Ferdinand maakt nog steeds feestelijk aandoende niks-aan-de-hand-pop, maar verrast door stiekem wat spanning en verborgen laagjes in te bouwen. Ik snap wel dat sommigen daar even van schrikken, maar voor mij is de kennismaking vandaag beslist aangenaam.

avatar van Mausie
3,0
Ik deel zelden zulke lage scores uit, maar dit album valt wel heel erg vies tegen. Ik kan werkelijk waar niet 1 nummer noemen wat er bovenuit steekt na 2x luisteren en dit klinkt nou niet bepaald als muziek die moet groeien. FF klinkt uitgeblust en inspiratieloos. De riffjes, hooks en aanstekelijke energie die mij zo pakte bij de eerste 2 albums (en tot op zekere hoogte het 3e album, de 4e ken ik niet), is hier in geen velden of wegen te bekennen. Het gaat het ene oor in en het andere oor uit en het begint zelfs op sommige punten te irriteren. Vandaar dan ook een dikke onvoldoende van mijn kant.

avatar van E-Clect-Eddy
3,5
Als ik het zo zie en hoor eerder de opvolger van FFS - FFS (2015) dan hun eigen laatste Right Thoughts, Right Words, Right Action (2013). De samenwerking in FFS met Sparks lijkt beter uit te pakken voor de gebroeders Mael met het succes van hun vorig jaar uitgebrachte Hippopotamus (2017).

Franz Ferdinand tempert de energie in de meeste van hun nieuwe nummers en schroeft de humor op. Wat lekkere bombast in Huck and Jim maar af en toe klinkt de bijspringende koortjes of ze veel later zijn toegevoegd. Glimpse of Love ook niet onaardig met 70s Pop Rock neigingen.

Ik luister niet vaak Franz Ferdinand om niet te zeggen bijna nooit. Alleen het eerste album heb ik volledig beluisterd in al de jaren dat ik ze ken en natuurlijk het geslaagde project met Sparks.

Het lijkt of ze op dit album trachten om het minder muzikaal in te kleuren, waardoor het hier en daar wat 'leeg' klinkt. Ook komen de vocalen en de teksten dan meer in het middelpunt te staan en die zijn niet zo geweldig (grappig) als die ik ken van Sparks. Wie niet weet dat een paar leden van FF enorme waardering hebben voor Sparks snapt misschien niet wat FF hier probeert te doen.

Überhaupt is humor en Rock en risicovolle gok waar menig act uitglijders op maakte. Lazy Boy is aardig maar geen Sparks - Nothing To Do (en dat nummer staat op één van de laagst gewaardeerde albums van Ron en Russell)

Leukste nummers: Feel The Love Go en Slow Don't Kill Me Slow

avatar van blur8
3,5
E-Clect-Eddy schreef:
Leukste nummers: Feel The Love Go en Slow Don't Kill Me Slow
`
Dat zijn precies mijn 2 blauwe sterren. lijkt me geen toeval. het is zo.

avatar van E-Clect-Eddy
3,5
blur8 schreef:
(quote)
`
Dat zijn precies mijn 2 blauwe sterren. lijkt me geen toeval. het is zo.

Oh nee, zijn we nu BFFFF's*

*
best Franz Ferdinand Friends Forever

avatar van OscarWilde
4,0
Franz Ferdinand is samen met Songs for the deaf en Turn on the Bright Lights de heilige drievuldigheid uit mijn prille muzikale ontwikkeling. Vanuit die drie albums, met hun eigen stijl en specifieke sound, vertrok de muzikale ontdekkingsreis. Het debuutalbum van de 4 montere, sarcastische Schotten gaf gitaarmuziek, en dan vooral in Groot-Brittannië een nieuwe impuls, een elan dat enigszins vergelijkbaar was met de Britpop van weleer.

De Franzen leenden ook duidelijk van groepen als Pulp, maar hadden eveneens duidelijk gekeken en geluister naar bands als The Kinks, Talking Heads, David Bowie of Roxy Music. Reeds een jaar na het debuut volgde You could have it so much better, misschien te snel en wat te gepolijst. In ieder geval werd elke achtereenvolgend album vergeleken met de mijlpaal die het eerste album vormde, waarbij vooral werd opgemerkt dat het allemaal wat minder fris was. Op Tonight werd voor het eerst gebouwd op een ietwat elektronische sound, en hoewel de dansbaarheid op Right Thoughts, Right Words, Right Actions niet moest onderdoen, leunde het toch weer eerder aan bij de gitaarmuziek van de vroegste jaren.

Na een zijuitstap met Sparks, onder de naam FFS, verliet Nick McCarthy, de vrolijke gitarist, de groep om zich volledig op het gezinsleven te werken. Hij werd vervangen door Dino Bardot (1990’s), als gitarist, en Julian Corrie (Miaoux Miaoux) als man achter de toetsen. Vooruitgeschoven single Always Ascending deed vermoeden dat de synths de bovenhand zouden nemen. En hoewel ze prominenter aanwezig zijn, is het vertrouwde gitaarspel nog steeds daar.

In feite is Always Ascending in zijn geheel een verderzetten van Tonight, waar al reeds met disco (Can’t Stop Feeling) en synths met weerhaken (Twilight Omens) werd geëxperimenteerd, om nog maar te zwijgen van het sonisch avontuurtje dat Lucid Dreams was. Ook op de vorige plaat had je met Stand on the horizon al een soortgelijke formule. Alleen is het hier een tikkeltje uitgesprokener en, niet onbelangrijk, is de productie door Philippe Zdar van Cassius ook beter en organischer dan de eerder plastieken sound vanop de derde.

Muzikaal zit het wel goed, met af en toe een uitschieter. Lazy Boy heeft eenzelfde hak- en takfunk als pakweg Talking Heads, net als Feel the love go, al leunt deze eerder aan bij een discosound. Maar niet alles is dansbaar of zelfs ongegeneerd opgewekt. The academy award zit eerder in het rijtje met pakweg Eleanor put your boots on. Niet elk nummer is even memorabel, maar ze hebben wel allen een bepaalde twist of een moment waarop het echt interessant wordt, zoals de passage over de "over 30's single night" op Lois Lane of de brug op Huck & Jim.

Het is dus duidelijk dat Franz Ferdinand zichzelf ook na het vertrek van een van de originele leden weet vorm te geven, een vorm die voorlopig nog niet zoveel verschilt van het eerdere werk, en minder als zij en bepaalde perslui misschien beweren. Alex Kapranos toont zich ook nog steeds een goede, sarcastische observator en lyricist. Geen heruitvinding dus, maar dit kan wel fungeren als een blauwdruk voor nieuwe horizonten.

avatar van dafit
3,0
Recensie uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief, waarin ik schrijf over de beste nieuwe albums en tracks:

Wat was het een opwindend debuutalbum van Franz Ferdinand in 2004. Destijds brandde ik het samen met Chutes Too Narrow van The Shins op één cd en die heb ik in de zomervakantie van dat jaar heel wat keren beluisterd. Opvolger You Could Have It So Much Better draaide ik ook nog behoorlijk vaak, vooral het beatlesque Eleonor Put Your Boots On. Gek genoeg heb ik de daaropvolgende albums van de Schotse band amper een kans gegeven.

Daar komt met het redelijk positief ontvangen Always Ascending, dat vorige week verscheen, verandering in. Vooral de titeltrack, Feel the Love Go, Lazy Boy en Glimpse of Love zijn erg aanstekelijke, pakkende tracks die ik al vaak heb opgezet. De hernieuwde groep (twee nieuwe bandleden) kijkt ernaar uit om met dit nieuwe werk op te treden, zei zanger Alex Kapranos (45) in dit interview: “Om dit live uit te voeren voelt weer as such a buzz. We kunnen echt niet wachten op de shows.” Dat wordt vast een mooi feestje op Down the Rabbit Hole.

avatar van Venceremos
2,0
Werchter 2004 was een geweldig feestje, Welcome to the Village 2017 was eerder bloedeloos te noemen.

avatar van west
4,0
Goede review van OscarWilde hierboven. Ik sluit mij daar graag bij aan en ben blij met deze nieuwe plaat van Franz Ferdinand. Ik heb de neiging om deze plaat na hun debuut als hun sterkste album te zien. Back in form again. Een aanrader dus.

2,5
Dim
Met het vertrek van Nicholas is er minder aandacht voor de rock en meer voor de electro. Dat levert met Lazy Boy en Feel the love go, niet geheel toevallig vóór het album vrijgegeven "singles", prima catchy platen op. Het album staat hier niet vol mee, maar na de geweldige opener Always ascending komt nog genoeg voorbij dat prima te verteren is. Geen slecht album dus, maar het échte enthousiasme ontbreekt en ik zal niet de eerste zijn die de afgelopen weken de eerste twee albums van Franz Ferdinand uit het stof heeft gehaald.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:07 uur

geplaatst: vandaag om 05:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.