Pink Floyd - The Wall (1979)

De stadions zijn overvol hoe dan ook, iedereen wil The wall nog wel een keer zien, maar ik vond er weinig aan, te clean en te perfect. Ik heb een paar jaar geleden Waters gezien met The dark side of the moon tour en dat vond ik op alle fronten een paar klasse beter.

Sjezus, idd, dan heb je geloof ik het begrip concept niet helemaal begrepen

Is geen feit , is jou mening . En dat zeg ik niet omdat dit toevallig mijn favoriete Floydalbum is .

En dat het album maar 8 songs heeft die zij daadwerkelijk samen hebben doen ontstaan , is ook niet helemaal waar , want Rick Wright was amper betrokken bij het hele proces .
Er zijn songs waar Gilmour en Waters samen aan gewerkt hebben , wat overigens ook echt stroef ging .

Je noemt andere nummers flarden en geluidseffecten , dat klopt , het zit er allemaal in .
Samengevlochten tot een boeiend concept , wat mij betreft .
En een ieder moet vooral 1000 x liever luisteren naar wat hij of zij boeiender vindt .

Ik heb naast Waters ook Gilmour hoog zitten , maar meer als musicus /vocalist .
Als componist boeit hij mij een stuk minder . Vooral qua emotie .

Ik vind dat ook. Grappig eigenlijk, want Waters is op zich niet zo'n hele goede muzikant, en Gilmour toch wel een bovengemiddelde. Met hun compositionele kwaliteiten is het echter andersom.

Ik heb het gevoel dat ik deze plaat onderschat. Misschien moet ik nog maar eens een luisterbeurt wagen.

Nou, de bezemwagen is langsgeweest. In plaats van daar hier om te roepen is het trouwens een stuk handiger om even een moderator te pm'en of een misbruikmelding te doen. Ik heb een boel berichten verplaatst naar Pink Floyd en ook een hoop flauwekul verwijderd.

Zoals een wijze user me net in mijn pm-box zei over de oervervelende (want al duizend keer op de site gevoerde) discussie over Roger Waters vs. David Gilmour


Dus ik hoop dat die discussie voortaan op de artiestenpagina gevoerd blijft worden en dat de albumpagina's er niet meer door vervuild worden.

Ach Herman. once in a while laaien dit soort discussies spontaan op. Dat breng je er ook niet af op een site vol met muzieknazi's... (pardon me french).... Moet je ook niet erg vinden denk ik, heeft ergens zijn charme ook wel vind ik...

Voor je er erg in hebt ben je er zelf in verzeild geraakt....

....en als het uit de hand loopt zijn jullie er altijd nog om het de kop in te drukken....

..........and that one looks Jewish and that one's a coon, who let all this riff-raff into the room, there's one smoking a joint and another one with spots! If i had my way............. i had all let them shot!

Mag dus duidelijk zijn: gemekker over Waters/Gilmour is helemaal geen probleem, soms een bittere noodzaak zelfs, maar dan wel op de Pink Floyd artiestenpagina.

En laten de tegenstanders van dit tijdloze meesterwerk vooral de betekenis en zeggingskracht eens tot zich door laten dringen. Niet dat het je persoonlijk aan hoeft te spreken, maar toch. Wat de flarden knip en plakwerk en geluidseffecten betreft: los van of je het mooi vindt of niet, je kunt er wel van uitgaan dat het allemaal zeer bewust is toegepast. Het draagt dan ook bijzonder bij aan de beklemmende sfeer van het hele verhaal.

The Wall is de plaat van Pink Floyd die er het langste over heeft gedaan tot mijn oren te komen. Op één of andere manier voelde ik aan dat het niet helemaal mijn plaat was. Nu het ding eenmaal in mijn bezit is gekomen via mijn schoonmoeder nota bene, overigens een hele lieve vrouw, gelukkig.. nu ik het ding helemaal hoor vind ik het meer een plaat van Roger Waters dan van Pink Floyd. Dat theatrale, dat Waters ook op zijn soloplaten laat horen vind ik terug. Dat staat me tegen, het is niet Pink floyd, het is Roger Waters, op een aantal songs na, waarvan Comfortably numb naar mijn mening de sterkste is. Deze plaat op vinyl met nummer SHDW 411 is geen sterke opname en komt erg vlak en hard uit mijn speakers. Er zit geen bas in, deze opname is in ieder geval belabberd. Iets wat ik vaker tegenkom bij platen van Pink Floyd, Animals is er ook zo één. Tja, dan rest nog het grafische gedeelte van het album..over het algemeen geen sterk punt van de groep, ik denk dat ze met deze paar streepjes snel klaar zijn geweest.. de muur.. 15 horizontale strepen en 113 verticale op de frontcover en ik kan het geschreeuw van Waters niet aanhoren. Ik vind het lelijk. Het mag dan allemaal bewust lelijk zijn gemaakt zorg dan in ieder geval dat het er mooi lelijk op staat. Ooh.. ik vind The Wall niet mooi, het is net zoals de muur zelf, een lelijk ding. Als deze plaat geen betere opname heeft.. draai ik 'm denk ik alleen als ik aan iets lelijks toe ben. Als dat het idee van het concept is, misschien dat ik dan ooit in die zin van het geval houden ga maar vooralsnog zeg ik omgooien.

De hoes is echt niet even vlug vlug uit gebrek aan inspiratie gemaakt (de binnenkant toont bovendien meer dan een 'paar strepen'). Dat Floyd heel goed wist wat ze wilden laten zien bleek ook wel uit de gelijknamige film.

Dit album heb ik deze week een aantal keren gedraaid, maar vind dat er toch best een aantal skip momenten inzitten, tenminste als je hem in de auto beluisterd. In huis wanneer je meer tijd hebt beluister ik hem altijd wel volledig. Daarom heb ik de beste nummers van deze cd maar op een SD kaartje gezet die weer in mijn autoradio past. Another Brick In The Wall part II, Hey You, Mother, Comfortably Numb en Run Like Hell. Dat zijn voor mij de beste nummers van deze plaat die afzonderlijk ook erg goed beluisterbaar zijn naar mijn idee.

Dan zijn dan idd ook meteen de nummers die Floyd altijd in de setlist van de conderten had zitten vanwege de grotere toegankelijk - en herkenbaarheid. Het zijn natuurlijk ook een beetje de smaakmakers van deze verder behoorlijk zwaar op de maag liggende plaat.

Ja , inderdaad , je bent mij net voor Hans . Dit is ook wat ik dacht ricardo zijn stukje gelezen te hebben .
Dat zijn de meer echte songs . Young Lust zou daar misschien aan toegevoegd kunnen worden .
Ik kan me ook wel voorstellen dat niet iedereen The Wall waardeerd . Het moet je in zijn geheel raken , anders blijven er inderdaad de compactere nummers over . Gelukkig zijn die dan wel weer ijzersterk .

Ik heb als favoriete songs hier aangevinkt o.a. het duo One of my turns/Don't leave me now en de 'rechtzaak' op de oude LP kant 4, The Trial.

Opmerkelijk dat het daar nooit zo snel over gaat, het is altijd de titeltrack part 2, Hey you en Comfortably numb. Ook aardig maar ik vind dat er naar verhouding teveel aandacht en waardering naar toe gaat.

Ben ik het mee eens. Ik snap sowieso niet dat de meeste mensen blindelings de singles en meest populaire nummers als favoriet invullen (het is bij bijna elk album op Musicmeter het geval). Het is toch vreemd dat de hit altijd bovenaan staat bij favoriete tracks? Het kan toch ook zo zijn dat de meeste mensen zelf een ander nummer beter vinden en er maling aan hebben wat de platenmaatschappij tot single bombardeert?

'The Thin Ice', 'Empty Spaces', 'Young Lust', de tweede 'In the Flesh', 'Bring the Boys Back Home' en 'Another Brick in the Wall, Pt. 1' heb ik aangevinkt.

Ik heb bij The Wall echt niet het gevoel dat ik weer eens lekker voor 'Comfortably Numb' ga zitten. Het gaat mij om het album als geheel, als concept, en niet om de vier nummers die het meest 'liedjesmatig' zijn.

Ik heb juist een beetje het idee dat het album wordt gedragen door Comfortably Numb, en dat vind ik erg jammer. Het stijltje zou me aan moeten spreken, maar dat doet het niet, hoe graag ik het ook wil.

Het is gewoon een gedrocht....over de top statement plaatje van Waters.....Dit heeft toch niks meer met Pink Floyd (meddle, atom heart mother, dsotm, wish you were here) van doen.

Die laatste 3 nummers hoor je ook regelmatig nog op de radio omdat die er als afzonderlijk te luisteren nummers nog erg goed in gaan. Ik heb de dvd van The Wall ook in huis en weet natuurlijk ook dat je dit album als 1 geheel moet zien. Alleen wil ik hem niet in zijn geheel in de auto beluisteren, want daar vind ik dit album te langdraderig voor. Gewoon de lekker wegluisterende radio nummers van deze op een SD kaart zetten en de dubbelaar gewoon lekker thuis afspelen.

En dan bij voorkeur met een hoofdtelefoon. Dan komt de kille sfeer van deze plaat toch het best tot zijn recht. Het is ook in mijn beleving dan ook vooral het totale concept dat deze plaat zo sterk maakt. Ik skip nooit een nummer hiervan als ik hem op heb staan.

The Wall staat al een geruime tijd op mijn Ipod, maar nu ik mijn vader's platenspeler heb gekregen(genomens wegens in onbruik geraakt in feite) en geïnstalleerd, besloot ik om mij enkele LP's aan te schaffen die mij nauw aan het hart liggen. The Wall is hier één van, en is tevens één van de beste platen die ik al heb gehoord, in mijn nog korte leventje. Hoogtepunten voor mij zijn 'Comfortably Numb', 'Mother' en Hey You', maar ook 'In The Flesh, Nobody Home, Young Lust en The Thin Ice zijn ronduit schitterend. Slechte nummers zijn hier sowieso nergens te bespeuren. Schitterende plaat van de perfecte band!! Ik ben dan ook speciaal vanuit Gent naar Gelredome getrokken om dit te gekke spektakel te mogen meemaken. Het was mijn eerste 'Floyd'/Waters' live -ervaring, en het ziet er jammer genoeg naar uit dat het ook meteen mijn laatste zal zijn.(Te laat geboren zeker?) Het optreden heeft desalniettemin mijn waardering voor deze plaat alleen maar goed gedaan. 5*

Ik ben ook te laat geboren (1983), maar als je er wat voor over hebt kun je de beste man heus nogmaals gaan aanschouwen.

Heb hem zelf op 8 april in Arnhem gezien en ga dinsdag proberen kaarten te scoren voor zijn onlangs ingelaste show in Athene op 8 juli.
Dit zal tevens zijn allerlaatste show zijn deze tournee...

Deze show is min of meer speciaal ingelast voor extra opnames voor de officiele dvd en had als gevolg dat de 2 shows in Milaan zijn verplaatst.

Ik en een vriend hadden eigenlijk al kaarten voor 1 van de shows in Milaan, maar ruilen deze weer in en gaan proberen er in Athene bij te zijn...

Wat je zegt klopt natuurlijk, maar ik doelde eerder op wat er na de ''The Wall'' tournee komt. Er zal hoogstwaarschijnlijk geen nieuwe meer komen, en dat is wat ik jammer vind. Ik zou perfect The Wall nog eens opnieuw kunnen gaan kijken, ( en ik zou er nog met volle teugen van genieten ook) maar ik blijf het persoonlijk jammer vinden dat ik nooit een opvoering van Dark Side, Wish of Animals zal meemaken. Gelukkig bestaat er nog zoiets als youtube, allerhande bootlegs en live dvd's zodat ik de optredens van mijn favorieten, weliswaar op een ietswat aparte manier, toch nog kan meemaken. Voorts zijn er uiteraard nog genoeg goede bands, die wel nog live kunnen aanschouwd worden.

Goed dan, halfje erbij. Er zijn nu wat meer momenten die eruit springen. De teksten geven bijzonder knap het thema weer, namelijk het steeds verder afzonderen van de maatschappij. Helemaal mijn ding is het echter nogsteeds niet.

Wat een kippenvel!!! Roger en David herenigd. Gisteravond tijdens Comfortably Numb in de Londense O2.

http://www.youtube.com/watc...

Geweldig vet moment inderdaad. Het moment dat dat licht boven aan gaat en mensen zien dat Gilmour daar staat is geweldig.

Mooi dat het gerucht nu eindelijk waarheid is geworden. Wie zong nou beter?

Hij miste wel een stukje tekst in het tweede refrein.

Maar ja, kniesoor die daar op let (ik dus )

Desalniettemin:

Deze versie is beter:

Comfortably Numb

Ook de derde nog levende musketier (drummer Nick Mason) was op de valreep nog even van de partij: Outside The Wall

Zijn er nog meer mensen aanwezig vanavond bij Pink Project?

Vast wel...