Pink Floyd - The Wall (1979)

Oude wijn kan ook lekker zijn.

Heb de show in 2011 gezien en vond het ook prachtig allemaal. Weet nog dat de beelden van thuiskomende soldaten mij toch wel enigszins konden beroeren. Ben alleen wel even vergeten bij welk nummer dat ook alweer was. Was in ieder geval een zeer treffend moment. Wellicht hielp het ook dat ik helemaal vooraan stond. Speciaal een aantal uren staan wachten om de prachtige man van dichtbij te kunnen aanschouwen. Erg blij dat ik erbij was.

Ben alleen nu wel geneigd om enigszins twijfel te uiten dat hij hier nog steeds mee bezig is. Waarom niet eens een nieuwe solo plaat bijvoorbeeld. Laatste was begin jaren 90, man.

Bring the Boys Back Home...

Ja, maar volgens mij was het net niet die. Zou je wel denken inderdaad ja. Maar vind dat stuk op zich weinig emotionerend en sowieso ook altijd zo ongeveer het zwakste puntje van dit album gevonden. Ik geloof dat het eerder bij Vera was, net ervoor of zo. Denk dat voor het moment juist niet voor die bombasme was gekozen, maar ik kan er naast zitten. De mensen die het onlangs hebben gezien zullen wellicht meer weten/

Ach ja, ik weet het niet meer precies. Erg treffend was het in ieder geval wel.

Vera inderdaad

Ja, dat was een mooi moment dus. Ken je wel aan Rogier over laten.

Hierbij de link naar 6 zeer epische 360 graden foto's van Roger Waters zijn show in Frankfurt op 9 augustus...

Wow, mooi! Zet de plaat op en kijk deze foto's

Fijn om te zien. Vandaag voor het eerst sinds lang nog eens een Pink Floyd gedraaid, en wat blijft Comfortably Numb toch geweldig. Het deed me ook terugdenken aan een cruciale scene uit het laatste seizoen van the Sopranos waarbij dit op de achtergrond speelt tijdens een autorit.

Het zat al zo lang in mijn gedachte om dit album nog eens te beluisteren, maar door allerlei omstandigheden is het er niet van gekomen tot dit weekeind. Iedereen de deur uit behalve ik, dus eindelijk eens wat tijd voor mezelf zonder gestoord te worden. De koptelefoon op en The Wall opgezet. Ik heb de hele plaat beleefd en beleefd en herbeleefd. Wat een sfeer, Wat een muziek en wat een teksten. Ik kon alles letterlijk meezingen of sommige stukken meemompelen. Toen besefte ik dat het zeker 6 a 7 jaar geleden is dat ik dit album beluistert hebt en als zo'n album dan nog steeds zo binnenkomt is het enorm krachtig. Als de tijd rijp is zal ik het eens introduceren bij mijn kinderen, maar die zitten nu nog in de K3-fase

Ik denk niet dat ik Comfortably Numb ooit nog voor mijn plezier op ga zetten, maar een monumentaal nummer blijft het zeker.

Toen ik het voor het eerst hoorde was het verpletterend en het lijkt erop dat ik het sindsdien een beetje kapot heb gedraaid.

Je gaat verder en er komen andere dingen.

Gelukkig maar.

Ik heb deze dubbelaar eigenlijk altijd als ietwat inconsistent beschouwd, maar eigenlijk valt dat bij nader inzien nog best mee.

Denk dat er wel eens een halfje bij kan, viertje is toch vrij magertjes voor een album als dit.

Ik heb een dvdopname van een optreden van Roger Waters voor de Amerikaanse tV. Daar traden voor een bepaald doel meerdere groepen op (Stones, the Who e.a). Rogers Waters zong ook Comfortably Numb en hij liep daar rond alsof hij ook DE man was op het podium. Dat straalde hij ook uit. Echter het refrein werd gezongen door Ene EDDIE VEDDER. Jeetje wat een wereld van verschil. (maar good old Roger is dan ook als 70....(en heeft natuurlijk een top carriere erop zitten)

Hij weet wel hoe hij de stage ownt ja, dat heb ik met eigen ogen mogen aanschouwen.

Qua live uitvoeringen vind ik de versie met Van Morrison nog het meest bijzonder.

Mooi ook hoe hij de melodie ietsjes naar zijn eigen hand zet.

Norse man Van zal ongetwijfeld ook veel respect hebben voor Rogier.

Het moment waarop David weer met Roger meespeelt in de O2 Arena vind ik eigenlijk nog iets indrukwekkender. De strijdbijl was al enigszins begraven, de reunie op LIve 8 was ook al geweest en ineens was Dave ook daar, om juist die solo te spelen. Alleen al de reacties van het publiek op het moment dat de spotligt bovenop de muur op hem komt te schijnen en hij ineens daar is, kippenvel! Overigens vind ik de uitvoering van David samen met Bowie ook wel meer dan de moeite waard.

Ook hier; Nothing Better Than The Real Thing.

Niemand doet het beter dan Gilmour. Zang niet, solo niet. Zijn song.

Ik heb dat gezien op You Tube en was inderdaad indrukwekkend. Even weer een 'oude'Pink Floyd gevoel. Hoop dat ze nog eens samen in de studio duiken

Mooi moment inderdaad. Ik vind alleen dat Waters een beetje voor aap staat, zo zonder band en gitaar en zo. Maar misschien is het anders als je erbij bent. Maar nieuwe studioprojecten... ik weet het niet. Soms moet je de zaken ook maar laten zoals ze zijn. Om voor het grote publiek nog een soort "last hoorah" te doen kan alleen maar tegenvallen en is niet echt des Pink Floyds.

Hetzelfde deden ze eigenlijk al tijdens de concerten uit 80/81. Waters met een doktersjas aan + mic en Gilmour op de muur in de spotlight.

Moet zeggen dat de remaster uit 2011 wel een flinke verbetering is. Veel meer detail en de oorspronkelijke klank (tam en leeg) is nu veel voller. Alleen Mason valt nu wat meer op en dat had net niet gehoeven.

Een van de mindere kanten van Floyd is altijd Mason geweest, maar hier voegt hij nog minder toe dan de rest van de albums.

Mee eens. Ik vind zijn drumspel hier zo pover (te vaak zelfs simplistisch) dat ik er bewust niet op probeer te letten. Doe ik dat wel, dan doet het voor mij afbreuk aan de muziek.

Het lijkt bijna onmogelijk om op zijn spel te letten, aangezien het gitaarwerk van Gilmour er de teksten van Waters het ultieme keurmerk zijn van Floyd. Niemand hoor je praten over Mason die in tegenstelling tot bovengenoemde nogal vervangbaar is. Overigens vind ik Waters songwriting weinig spannend op deze plaat. Geef mij maar DSOTM.

Ik vind The Wall echt een voorbeeld van een totaalconcept waarbij de muziek meer dienend/ondersteunend dan dragend is. Tekst, en het liefst beeld, vind ik sterker dan de muziek. De combinatie tussen die elementen vind ik wel bovengemiddeld goed, maar de muziek afzonderlijk mist een belangrijke dimensie. Vind wat dat betreft Pros & Cons en Amused to Death verder ontwikkelde pogingen van Waters.

Dat klopt ook wel. De lp werd bij uitkomen eind 79 ook niet zo goed ontvangen. Pas toen de imponerende concerten werden gegeven werd de lp anders bekeken en opgewaardeerd. Als je de huidige Wallshow van Waters ook gezien hebt is dat wel begrijpelijk.

Vergeleken met superalbums als Dark side of the moon en Wish you were here is The Wall als album an sich toch meer een creatieve dip voor Pink Floyd. Oké, ze hadden dan eindelijk hun niet meer verwachte wereldhit te pakken, maar op Confortably numb, Mother en Run like hell na, vallen de albumtracks me vies tegen. De film en concerten vormen toch weer een ander verhaal: daarin maken ze weer een hoop goed. Maar je kunt duidelijk merken dat de succesformule en de match tussen Waters en de rest van de groep is uitgewerkt. Ik geeft dit album niet meer dan 3*.

The Wall een creatieve dip? Pardon?
Een briljante pop/rock opera met een semi-autobiografisch album waarop heel veel te beleven valt. Niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel. De jeugd van Waters en de vervreemding van Syd Barrett komen samen in het personage Pink.

Het was oorspronkelijk de bedoeling dat er gelijktijdig met het album ook een speelfilm van het album uit zou komen, maar die kwam pas een paar jaar later met Bob Geldof als volwassen en vervreemde Pink. Een geweldige visuele weergave van het verhaal binnen The Wall, waarin When The Tigers Broke Free wél is opgenomen.

The Wall is muzikaal wederom een album die niet te vergelijken is met zijn voorganger, net als dat Animals, WYWH, DSOTM, meddle niet met diens voorganger valt te vergelijken. Alleen het ijzersterke begin van The Final Cut kan je goed naast The Wall leggen. Maar dat is volgens Waters ook een officieus vervolg op The Wall.

Jammer dat heel veel mensen The Wall niet begrijpen of op waarde weten te schatten en het als allemaal aparte liedjes zien, terwijl het natuurlijk allemaal aparte, vaak in elkaar overlopende stukken in een groot verhaal zijn, onderverdeeld in een paar hoofdstukken.
Stukken als Nobody Home/Vera/Bring The Boys Back Home of Waiting For The Worms/Stop/The Trial vind ik geweldig. Heel erg beeldend en theatraal.
Buiten Pink Floyd heb je sowieso weinig andere muziek nodig.

Niets ten nadele van Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here, maar het zijn platen, hoewel geweldig sfeervol en met fantastische liedjes, die erg netjes vastgelegd zijn.
Animals en The Wall kennen meer spanning en inderdaad..... The Wall moet je zien als geheel, een verhaal. Voor mij nutteloos als het op skippen aankomt.
Het is een natuurlijke groei in het proces, met meer dan ooit Roger Waters aan het roer.
Hij staat wederom nr.1 in mijn 70's top 40. Vooral omdat dit album mij nooit verveeld en absoluut nooit aan kracht inboet. Een zwaar emotioneel beladen plaat.
Zeker voor een bepaalde stemming. Ik kan het album zomaar een maand of 10 niet draaien, maar het blijft desalnietemin een feest der herkenning.

'' Buiten Pink Floyd heb je sowieso weinig andere muziek nodig'' die stelling vind ik wat kort door de bocht Darkzone.
Er is zoveel meer fraais.

Hoe je muziek ervaart is afhankelijk van nogal wat factoren. Zo begrijp ik gewoonweg niet dat er mensen zijn die dit een wat minder of zelfs slecht album van Pink Floyd vinden. Voor mij is het album echt één. Het is een album dat je moet beleven. En door erin te gaan zitten en je mee te laten nemen in de flow ontdek je hoe mooi alle nummers zijn. Ik heb geen idee waarom ik bijv. een nummer als 'Bring the Boys Back Home' los zou gaan luisteren. Ik zie me dat al op een soort verzamel cd'tje zetten. Wat een bullshit zou dat zijn. Het hoort op The Wall en als je The Wall luistert en dat nummer komt langs dan is het fantastisch. Er zijn misschien maar enkele nummers die je er uit kan halen om los te draaien. Verder staat alles in dienst van het album en als je dat album in zijn geheel luistert en als geheel leert waarderen zal je ontdekken dat elk nummer op zijn eigen manier geweldig is.

Maar goed, het is natuurlijk maar net hoe je naar muziek luistert, en in sommige gevallen: hoe je je laat beïnvloeden door de mening van anderen. The Wall is een meesterwerk. Amen.

Ik vind het ook nog steeds een sterk, tijdloos album.

De vraag kan natuurlijk op een gegeven ogenblik zijn: maak eens een Pink Floyd top 10.
Dan heb ik toch mijn andere favorieten, met Meddle en Obscured by Clouds voorop.

Maar je praat dan over een hele rits aan 5***** albums van Pink Floyd en daar zit dan weinig ergerniswekkends tussen.
Tenminste, als je je beperkt voor de periode tussen 1967 en 1979, de meest creatieve periode van Pink Floyd. En dan zitten er onderling nog veel verschillende tussen.
Ik heb wel wat albums die ik naar verhouding minder draai, zoals Animals.

The Final Cut is duidelijk al minder. Volgende (Watersloze) albums ook. Maar ik heb qua thematiek en muzikale aanpak en composities eigenlijk weinig vergelijkbaars met The Wall.

Vind The Final Cut en de eerste soloplaat wel wat sterker dan The Wall. Klinken meer gefocust, tekstueel ook nog net iets sterker.

Van de drie die je noemt, onderscheidt The Wall zich juist door de verscheidenheid. Hoewel ik The Final Cut en Pros And Cons ook erg goed vind, mis ik met name in die laatste de diversiteit die The Wall wel heeft te bieden. Ik ben toch geneigd om The Wall als een topstuk van Waters aan te merken, samen met het in mijn ogen indrukwekkende Amused To Death.