David Bowie - Never Let Me Down (1987)

1987 was een geweldig popjaar, maar dat blijkt niet op dit zeer zwakke Bowie album. De opener was een hitje en is nog net om door te komen, maar de rest van de songs zijn flauw en bepaald ongeïnspireerd. Werkelijk niets blijft hangen, Bowies stem irriteert , ik hoor een drumcomputer en Bowie hangt de gearriveerde popster uit, een predikaat waartegen hij in zijn carrière nou juist altijd tegenaan geschopt heeft. Bedroevende plaat. 1,5 ster.

heb je de nieuwe mix ook geprobeerd? Dat maakt het song materiaal niet beter, maar de instrumentatie zeer zeker wel, en dat scheelt.

Ok die zal ik checken thx voor de tip.

Hier sluit ik me volledig bij aan. Wat mij betreft zijn de nummers in deze uitvoering ook niet zo slecht. Met terugwerkende kracht geen slecht album. Verhoog mijn stem met een halfje.

Ik ben het eens met de positieve geluiden over de 2018 versie. Het origineel wordt vaak weggezet als één van de zwakkere momenten in het oeuvre van David Bowie. Maar dat oordeel vertelt maar de helft van het verhaal. Wie door de gedateerde productie heen luistert of de 2018 remake een kans geeft, hoort een plaat die barst van de energie en goede ideeën. En die door sommigen zelfs destijds al werd geprezen.

Billboard noemde het album “ongetwijfeld Bowie's beste werk tot dan toe”. Ook Spin Magazine hoorde geen mislukking, maar juist drive en creativiteit: “een geïnspireerd en briljant uitgevoerd werk… vol positieve energie”. bron: Never Let Me Down - Wikipedia

Zelfs Bowie zelf verdedigde het album. Hij noemde het destijds één van zijn leukste en meest energieke projecten, al zou hij later ook vertellen over zijn plannen voor heropname. Bowies wens om het album nieuw leven in te blazen werd echter pas werkelijkheid na zijn dood.

Het is geen veilige plaat, sterke tracks worden afgewisseld met nummers die voelen alsof ze als los zand aan elkaar hangen. Het is iig een oprechte poging om iets nieuws te doen binnen het commerciële kader van de jaren 80. Maar het kwam er niet echt uit, het werd veelal gezien als een leuke poging tot. De echte herwaardering kwam met de remake als onderdeel van de boxset Loving the Alien. De productie werd minder plastic, het kreeg meer ademruimte, meer bandgevoel. Er werden ook echt nieuwe partijen voor opgenomen. De drums klinken daardoor organischer en minder mechanisch, en de nummers krijgen meer dynamiek.

Ik vond het vroeger een slap en stuurloos album, het stond wat in de kast te verstoffen en ik draaide het nooit. Maar het bevat eigenlijk best sterk songmateriaal dat de tand des tijds goed heeft doorstaan. Het heerlijk dreigende Glass Spider bijvoorbeeld, is eigenlijk best een tijdloze track. Day In Day Out was gewoon een sterke single. Time Will Crawl en Bang Bang doen me wat denken aan mid seventies Bowie (denk aan Diamond Dogs). En een nummer als New York's In Love had zo op Tin Machine kunnen staan. Andere nummers gaan weer - net als latere albums van Bowie - richting NIN achtig werk, alleen bestond die act toen nog niet. Blijft toch knap hoe Bowie zich altijd weer bleef vernieuwen. Jammer dat dit album nooit de erkenning kreeg die het verdiende. Althans niet genoeg toen onze Starman nog leefde.

4*