U2 - Songs of Experience (2017)

Achtung Baby was ook middelmaat idd...

So cruel....

Toch mooi dat naast de fanboys er ook gelijk velen zijn die U2 (al jaren) maar zozo vinden, maar wel direct deze plaat luisteren als hij uit is.

Over dat luisteren heb ik zo toch wel mijn twijfels...

Album krijgt van mij een 3 en morgen krijg ik 'm in de bus. Zozo!

Ik had wel goede hoop. Zelfs hun laatste albums doen het helemaal niet zo beroerd bij mij (3,5* is toch best redelijk).
Dit album weet me vooralsnog niet echt te pakken en scoort daarom het laagst op de U2-ladder wat mij betreft

Net de twee nummers met Kendrick Lamar gehoord, hoewel ik verder een flinke hekel aan U2 heb. En jeetje, wat een onzin, laat je de grootste en beste rapper van het moment meedoen - voor een paar stukjes spoken word. De bejaarde doelgroep zal dat natuurlijk doodeng hebben gevonden, als er iemand daadwerkelijk zou rappen, en U2 kan er weer wat persberichten tegenaan gooien waarin ze meeliften op het succes en de relevantie van Lamar.

Tja, zo ken ik er ook wel eentje. Kendrick die op zijn meest recente album één van de grootste en beste zangers van de afgelopen decennia voor twee keer drie zinnetjes liet meedoen. Doodeng natuurlijk, zo'n oude classic rocker op een hip-hop album.

Ik denk dat Lamar momenteel heel wat groter en relevanter is dan U2. Soit, Hedser, je hebt een punt.

Mee eens, daarom schreef ik ook 'van de afgelopen decennia.'

Wel gehaaid van de heren om het beste nummer (Book of Your Heart) op de deluxe versie uit te brengen.

Ik volg de discussie zonder me erin te mengen, want ik heb nog niks beluisterd. Ik lees nu iets over een rapper ... Serieus?

Ik vind het niet veel, eerlijk is eerlijk, heb alleen een paar nummers gehoord

maar Lamar als heel wat groter dan U2 bestempelen is natuurlijk een gotspe, iets van met schoenveters, relevanter ja dat zou kunnen, ik denk trouwens dat die eer aan bv een Radiohead toekomt.

Dit wordt 'm en Gert Jan Segers en dochters (DWDD) zijn ook al positief

U2 heeft helemaal geen veters.

EXACT valt vies tegen. Flut composities voor U2, die kunnen beter!

Als je zo alle bijdragen leest die hierboven zijn beschreven kan het toch een beetje lastig zijn om objectief naar die nieuwe plaat te luisteren. Als ik nou gewoon eens net doe alsof die hele band totaal niet bekend is, en dat niemand nog van deze gasten gehoord heeft, en dan gaan luisteren. Zo gezeggie, zo gedaan. Ik hoor veel ingetogen nummers, en een paar uptempo nummers. Mijn oren vallen niet in de koffie van fantastisch spetterende composities, maar ik kan de minder goede nummers van deze CD best goed pruimen als achtergrond muziek. Ongeveer tweevijfde van de nummers hou ik aan voor tijdens het fietsen. Best een aangename CD om een keer per kwartaal af te spelen. In ieder geval vind ik 'm beter dan de laatste paar CD's. Deze CD wil ik eigenlijk ook niet vergelijken met die waanzinnig gave U2360 the show never done van toen de heren nog in een andere levensfase zaten.

Ik denk dat die meneer Lamar nog een albumpje of 10 moet maken om aanspraak te mogen maken op die titeltjes.

Tegenwoordig zijn zijn zingertjes uit een talentensjow al helden.

Een heel diverse album. Zekers geen slecht album van ze. Ditmaal geen krachtig rock nummer als opening. Love is all we have left had ook heel goed als afsluiter kunnen dienen.
Het is een album dat je niet moet beoordelen na 1 luister beurd. Heb het inmiddels al meerdere keren beluisterd en bevalt me als een geheel.

Mijn eerste single die ik ooit van U2 kocht was the unforgettable fire. Sinds dien meer van ze gaan luisteren en dat beviel me goed.
Als je album no.1 Boy tot het laatste achter elkaar luistert moet toch echt gezegd worden dat ieder album van ze anders is. Dat kan je van veel tegenwoordige artiesten nu niet bepaald zeggen.
Live zijn ze nog steeds supersterk.

De vraag die Ruud de Wild niet durfde te stellen:

Why isn't Tom Waits' 'Jersey Girl' not on the playlist.

The Chanel Islands the best way to slush money.

Zijn we niet allemaal wereldverbeteers die op de eerste plaats en vooral aan ons zelf denken? Merry Christmas to you all !

Het flakkert nog een maal wat op voor het uitdooft. It was unforgettable..

Darkness gathers around the light
Hold on
Hold on

Ten eerste moet ik even een toelichting geven op onderstaand verhaal.
Ik ben vroeger een zeer groot U2 fan geweest, en keek altijd uit naar nieuwe releases.
Bono was in het begin van mijn tienerjaren mijn enige held, en wat heb ik hem op een voetstuk geplaatst.
Toen Songs of Innocence verscheen, werd al vrij snel melding gemaakt van een meer experimentele plaat die later zou verschijnen.
En dan ruim 3 jaar later is die er dan eindelijk!
Songs of Experience!

Heb je een gitarist met een mooi eigen geluid in de band, en benut je die kwaliteiten niet.
Dat is als een misdaadroman schrijven zonder moord, hoe spannend en sfeervol het allemaal ook is, uiteindelijk wacht je op die climax.
Bono heeft een vlak geluid, de overslaande emotie is er niet meer.
Weg boosheid, weg verdriet, weg twijfel.
Juist in dit tijdperk mag je dat meer ervaren.
Hij is nooit een groot zanger geweest, maar ik viel wel voor de oprechtheid in zijn nummers.
Haal je dat weg, dan blijft er een gemiddelde stem over, en daar schrik ik eigenlijk wel van, want dat gevoel heb ik nooit eerder gehad.
Te vaak moet ik aan de latere Coldplay denken, en ondanks dat het daarbij erg commercieel klinkt, hebben hun albums nog iets verfrissends.
Als ik heel eerlijk ben, dan zouden het allemaal b-kantjes kunnen zijn.
Ik moet toegeven, The Little Things That Give You Away is een mooi liedje, maar niet genoeg om het geheel te dragen, eventjes heb je het gevoel dat The Edge de volumeknop van zijn versterker heeft gevonden.
Een band die het wel voor elkaar krijgt om nog steeds live te schitteren, heeft die het nog wel nodig om platen uit te brengen?
Songs of Experience ?
De meest ironische titel die je dit album kan geven.

Heb het net voor de eerste keer gehoord. Misschien is het de leeftijd maar op een gegeven moment was ik vergeten wat ik had opgezet. En duurde het even voor ik me weer kon herinneren wat het was. Als het indruk op me had gemaakt dan was me dat niet overkomen. Het kabbelt wat voort en klinkt erg poppy. Als een jonge jongensbandje dat zijn best doet om liedjes te maken.

Natuurlijk hebben ze het vuur van Boy allang achter zich gelaten. Maar waarom is die onbenoembare magie van The Joshua Tree nergens meer. Toen ze door geluids- en sfeermeesters Lanoy en Eno gedwongen werden verder te gaan dan het voor de handliggende.

Het zal dezelfde leeftijd zijn die me doet afvragen waarom mannen van 60 als jonge jongens willen klinken. Is dat om het merk nog een laatste pufje lucht te geven voor het definitief van een vergeten plank in een doos naar zolder verdwijnt. Was het een contractuele kwestie. Hoe dan ook, ik ben nog op zoek naar de bedoeling van dit album.

Want het is geen nostalgie. ik krijg geen overrompelende aandrang me weer te zo voelen als toen ik ze op Pinkpop '81 hun Boy zag doen. Toen was ik verrast door de eenvoud en de inzet. En hoe het Bono en The Egde lukte om hun simpele liedjes te laten galmen in je hoofd.

Joshua was ook zo'n tijdsdocument. Ik weet nog precies wat ik deed en op wie ik verliefd was in die periode. Daarna zakte de band weer weg met middelmatige albums. De recensie in de VK maakte me nieuwsgierig. Niet dat ik op een album van U2 zat te wachten. Zo groot is de liefde nooit geweest. Bono is een pedant mannetje, hun composities moeten het niet van vakmanschap hebben, eerder van sfeer en emotie. En die is er nu niet meer. Vandaar dat mijn brein me even in de steek liet, toen ik vanavond luisterde. Bono zingt vlak en te licht. Misschien last van zijn stem na vele jaren vol gejodel.

Maar ik blijf wel luisteren als ik het intussen niet vergeet. Ben benieuwd wat ik mis, wat ik niet hoor en anderen hier wel. Dus voorlopig nog geen cijfer.

Volkskrant: ****

Als ik Bono zie en naar hem luister, dan moet ik altijd aan Martin Morero denken. Daar laat ik het maar bij.

NME gaf 2/5 en Volkskrant 4/5.
Beetje de variatie van alles hierboven.
Ik mis het gepingel van The Edge. Laat die vent nog 1 keer even vlammen zoals pak 'm beet in Another Time Another Place of Electric Co.
Geen One Republic gedoe, maar zet Josh Homme achter de knoppen. En stop dan.

U2 gaat goed mee met de tijd. Kan ik wel waarderen. Slecht werk hebben ze nooit afgeleverd in al die jaren (bijna 40 jaar!). En ja, (ook) voor mij geldt dat U2 in de jaren tachtig de meeste indruk op me heeft gemaakt. Dat zal ook altijd zo blijven, vanwege de kwaliteitsmuziek destijds (objectief). Want ja; scherper, meer eigenzinnig en krachtiger dan wat ze nu uitbrengen. Deels heeft de waardering van destijds ook te maken met nostalgie (subjectief). Zoals ik in dit decennia ook erg kan genieten van Kendrick Lamar en waanzinnig veel andere bands/ artiesten, binnen welk genre dan ook. Over het belang van een album en termen als 'urgentie' (jak!!) daar hou ik mezelf niet mee bezig. Dat maakt het ook een stuk makkelijker om muziek - in z'n algemeenheid - meer onbevangen te luisteren.

Leuk aardigheidje wat me opviel bij eerste beluistering. De overgang van het nummer 'Get Out of Your Own Way' naar 'American Soul' met Kendrick Lamar vind ik tof gedaan. Met name omdat in 'American Soul' ook een fragment van het Kendricks' nummer 'XXX' (DAMN) is verwerkt. Zeker niet het beste nummer op het album 'DAMN' maar wel geinig dat de samenwerking op deze manier op beiden albums terug is te horen.

Ik het interview van Ruud de Wild met U2 gezien en Bono gaf zijn problemen aan en tot mijn verbazing ging Ruud er niet op in en bleef het helaas een fanboy oppervlakkig interview

Klopt wel. Elk album bevat wel weer een aantal goede songs. Ik heb dit album nu één keer beluisterd, maar ik ben bang dat ik mogelijk voor het eerst het predikaat "zeer matig/slecht" aan een U2 album ga toekennen.....het album lijkt een welhaast volkomen smaakloos hapje te zijn.

Ik had met The Little Things That Give You Away nog goede hoop, maar dat blijkt dus het enige echte lichtpuntje op het album te zijn. Een heel fraai lichtpuntje, dat dan weer wel.