Wilco - Sky Blue Sky (2007)

Nels Cline. Clem Snide is ook goed, maar dat heeft niets met Wilco te maken

Het heeft een hele tijd geduurd voor ik deze plaat ging waarderen. Aanvankelijk zou ik er een 2,5 voor hebben gegeven als ik gestemd had. Onlangs heb ik hem op mijn MP3 speler gezet en beluisterd in het vliegtuig hoog boven de Atlantische Oceaan. Toen ik naar beneden keek en al dat water zag, waar geen begin en einde van te zien is, viel opeens het muntje. De rust van dit album en wat aanvankelijk een beetje sloom lijkt, is eigenlijk van een grote schoonheid. Een meditatieve plaat die onder de schijn van oppervlakkige eenvoud veel diepgang verbergt en niet gauw gaat vervelen. Om dit te horen heb ik hem dus zeker zeven of acht keer goed moeten beluisteren.

na 2 maanden draaien: prachtig album .... Gaat hoog eindigen in mijn jaarlijstje ... (ik weet het: ben een beetje laat)

Daar Yankee Hotel Foxtrot en A Ghost Is Born wat verder door gaan in het 'experimentele' is dit een zeer toegankelijke Wilco-plaat. En wat voor één! Schitterende popliedjes volgen elkaar op. Typisch zo'n plaat die ik op een zonnige dag keer op keer kan beluisteren om nog vrolijker te worden dan ik al ben. 4*

Weet iemand die de special edition heeft of de bijbehorende dvd en bonus songs de moeite waard zijn? Ik wil deze namelijk voor een vriend van me kopen.

Prachtige plaat trouwens, die inderdaad de eerste luisterbeurt nog maar weinig van haar schoonheid prijsgeeft, maar langzaam steeds intenser en mooier wordt. Ik heb oo

Ik heb de special edition in huis, maar echt onvergetelijk kan die niet zijn want van de bijbehorende DVD is me maar bitter weinig bijgebleven. Nee, dan liever de sterke documentaire I Am Trying To Break Your Heart over de totstandkoming van Wilco's ongenaakbare meesterwerk Yankee Hotel Foxtrot. Zó goed is deze Sky Blue Sky wat mij betreft niet, maar toch neemt ie 'n bijzondere plaats in binnen het oeuvre van deze groep. De weerhaakjes klauwen zich, zoals al vaak aangehaald, minder vaak in je vast in vergelijking met YHF en A Ghost Is Born. Op het eerste gehoor lijkt Sky Blue Sky maar wat suf vooruit te slenteren, als één of andere luie leeuw die een schaduwplekje zoekt om te ontsnappen aan de verzengende hitte van de brousse, of waar die loebassen zich ook mogen ophouden. Maar, en dat is toch wel de kracht van Wilco, de schoonheid komt alweer zachtjes bovendrijven. Twaalf luisterliedjes lang is het genieten van de rechtlijnige aanpak waarvoor Tweedy en de zijnen hebben gekozen. Daarbij haal ik me overigens nog vaagweg Jeffs uitleg op de DVD voor de geest dat Sky Blue Sky vooral in 'n heel erg positieve sfeer in elkaar is geknutseld. En dat valt eraan te horen!
In opener Either Way is die ingetogen, schijnbaar zorgeloze toon al prominent aanwezig. Voor sommigen zal het allemaal wat té middelmatig klinken, maar ik hoor Wilco graag bezig op die manier. Tweedy's fabelachtig mooie stem moet zelfs nog niet te veel moeite doen om me al meteen te enthousiasmeren.
You Are My Face tapt uit hetzelfde vaatje, al waaien de americana-invloeden hier iets harder doorheen de gelederen. De gitaarsolo's die het werk van deze band opluisteren gaan me soms wat de keel uithangen, maar hier pakt het nog mooi uit.
Één van de nummers die me hier het meest bijblijft, is het melancholische Impossible Germany waarbij Wilco's winnende instrumentencombinatie aanwezig is: een uitgebalanceerde mix waarbij ook de toetsen een vooraanstaande rol spelen, met een elektrische gitaar waarop wel gesoleerd wordt, zonder dat je het gevoel hebt dat het oneindig blijft doorgaan. Zes minuten zouden op A Ghost Is Born waarschijnlijk twaalf minuten geworden zijn.
Een andere voltreffer is het héérlijk onbekommerde Sky Blue Sky, dat vergelijkbaar is met Either Way. 'I survived, that's good enough for now' stelt Tweedy ons gerust.
Side With The Seeds is hier voor velen blijkbaar een hoogtepunt, maar mij valt deze toch wat tegen. Ik kan m'n vinger niet meteen op de wonde leggen, maar hij smaakt gewoon wat flauwtjes. De alom gelauwerde gitaarpartij in dit nummer vind ik overigens helemaal niet zo glorieus.
Shake It Off begint niet slecht, maar glijdt helaas af in repetitief gezeik. Je zou de indruk kunnen krijgen dat ik vooral melancholie wil horen van Wilco, wat misschien ook wel een beetje zo is. In rockmodus leggen deze jongens wat mij betreft namelijk minder inventiviteit aan de dag, waarbij allerlei schrikbeelden opdoemen van rednecks die in hun plaatselijke saloon staan te musiceren met een buitensporige portie zelfvoldoening.
Dan liever het zachte Please Be Patient With Me, misschien ook 'n traditioneel liedje, maar dan toch eentje dat barst van bekoorlijkheid.
Van Hate It Here krijg ik het daarentegen warm noch koud. Het is geen slechte song en ik zal het niet overslaan, maar daar blijft het bij.
Leave Me (Like You Found Me) is weer 'n ingetogen popnummer dat goed voorzien is van prachtige melodieën.
Walken is iets minder meeslepend, maar weet ik toch best te pruimen. Het is snediger, maar mist toch scherpte om 'n weldadige indruk achter te laten. Iets wat eigenlijk ook opgaat voor Walken.
On And On is dan weer een juweeltje dat het wisselvallige karakter van Sky Blue Sky extra in de verf zet. Er valt veel fraais te rapen, maar het is niet overal even meesterlijk, vind ik.
Zo blijft Yankee Hotel Foxtrot de enige plaat van deze band waarbij ik écht van de eerste tot de laatste seconde geniet met volle teugen. Desalniettemin is Sky Blue Sky 'n bescheiden pareltje, de ideale soundtrack voor 'n luie zondagochtend.

Complimenten voor je mooie bespreking zandkuiken. Ik vind ongeveer dezelfde nummers goed vind maar een paar opmerkingen bij de nummers die je minder vindt:
Zoals Side with the seeds, dat ik een mooie zanglijn vind hebben en ook de gitaar is goed ingebracht, gaat naar een echte climax.
En dan Hate it here: Dit is zo'n nummer dat me kippenvel kan bezorgen. Dat ongecompliceede melodietje met die ijzingwekkende tekst, heb je daar wel goed naar geluisterd? Wanhoop ten top. En de break in het midden zou zo van The Beatles afkomstig kunnen zijn.
En gelukkig waardeer je please be patient with me wel. Dat is zo'n ontroerend breekbaar liedje, je moet het maar kunnen, jezelf zo bloot geven

gewoon één van de beste cd's van 2007, prachtig gewoon , popsongs met een angel !

Zandkuiken, inderdaad een heel goede bespreking Ik ben een echte Wilco fan en de allerbeste blijft ongetwijfeld Yankee Hotel Foxtrot. Een hele goede tweede voor mij is de cd Live In Chicago.

Mijn 1ste kennismaking met dit groepje en ik ben meteen overtuigd. De muziek straalt een soort van heerlijke rust uit die ideaal is om de dag mee te beginnen ( en er dan voor de rest ervan naar te blijven luisteren ) . Bovendien heeft de heer Tweedy een erg mooie stem waar veel gevoel in steekt, een beetje ruig en tegelijk ook erg zacht zingt hij het allemaal perfect in. En dan heb je nog eens zijn teksten ook:

With a sky blue sky
This rotten time
Wouldn’t seem so bad to me now
Oh, I didn’t die
I should be satisfied
I survived
That's good enough for now

De humor zit er wel degelijk in, alleen erg onderhuids en donker maar dit soort tekstschrijvers hebben me nu eenmaal altijd al aan weten te spreken.
De rest van de groep doet het overigens ook verre van slecht. Die gitaarlijntjes zitten toch knap ineen en voegen telkens weer wat toe aan de pareltjes die Tweedy hier aflevert.
Erg leuk plaatje dus dat me nieuwsgierig maakt naar meer.

Je bent goed bezig WCS !
Hier en ook bij Moondance en Industrial Silence. Alledrie ook albums die voor mij echt topklasse zijn.
Groeten, Bertus

Prachtplaat! heb hem maar gelijk verhoogd! Alleen voor side with the seeds al. Met zo een einde. Petje af! Ik heb de laatste weken een overdosis Wilco gehad. Ik heb nu ook alle cd's netjes in m'n cd-rekje staan! En sky blue sky was sowieso al de plaat van 2007 voor mij, maar hij is in 2008 ook erg vaak in m'n cd speler te vinden!
5 sterren voor mij!! wie volgt?

En na Yankee Hotel Foxtrot en Sky Blue Sky moet je Kicking Televsion Live In Chicago draaien en je bent voorgoed een Wilcofan.

Na A Ghost Is Born, en eigenlijk al een beetje bij Yankee Hotel Foxtrot een beetje afgehaakt, deze band kan me niet meer boeien, ik vond ze ten tijde van Being There en zelfs van Summerteeth gewoon véél melodieuzer en ook echt wel beter.
Nadien kreeg ik de indruk dat men "gezocht moeilijke muziek" wilde maken, en het gaat hen niet echt af, dit is geen Radiohead, toch?
Misschien mis ik wel een goed album op deze manier, maar de 2 albums hiervoor hebben me voldoende teleurgesteld....

Sky Blue Sky had het natuurlijk ook niet makkelijk om 2 "meesterwerken" uit te moeten komen. Maar ik vermoed dat Jeff na Kicking Television ( een van debeste Live acts ooit) weer met iets geweldigs gaat komen. Misschien is het voor de fans even de tijd gekomen om de oude Wilco"s weer even uit de kast te halen om op adem te komen. Maar Wilco will surprise us again, that I know

Wilco is duidelijk een band die de melodie voorop stelt en niet het imago, de looks of de beats. Zo mogen er gerust meer bands zijn.
Ook dit is weer een klasse-album waarbij het avontuur plaats maakt voor meer ingetogen songs. Baanbrekend is dit album niet, maar ik waardeer dit erg vanwege de sterke en tijdloze songs en de natuurlijke sound.

California Stars hoorde ik op aanraden van een vriend van me. En het sprak me wel erg aan. Nu deze cd maar eens proberen, benieuwd wat het wordt!

aj, bijna mijn favoriete Wilco!
Heel erg vaak draai ik 'm weer en elke keer wordt hij beter en beter.
In 2007 is achteraf best wel wat goeds verschenen. Na de herontdekking van groeiplaat Boxer van The National, is dit mijn tweede nieuwe favoriet van dat jaar!

De eerste minder-goede plaat moeten ze nog steeds maken, de mannen van Wilco. Ook dit is weer erg fraai gemaakt. En slagje minder dan 'Yankee Hotel Foxtrot' en 'A Ghost Is Born', maar man, deze mannen kunnen songs met een kop en een staart maken. Het is opnieuw een prachtig geheel geworden, waarin fraaie verstilde stukjes muziek worden afgewisseld met mooie erupties van gitaar en piano. Klasseband!

Had niet verwacht dat dit album zo hoog beoordeeld zou worden. 4.00* Dat is veel!

Dit blijft toch een moeilijke plaat voor mij. Ik waardeer hem zeker, maar hij beklijvt niet echt. Het zijn allemaal gemoedelijke nummers die lekker in elkaar overvloeien. Ooit zal de definitieve klik wel komen, maar mijn favoriete plaat zal het niet worden. Dat is YHF al

3,5* voor deze.

Nu ik de nieuwe Wilco heb gehoord vind ik deze toch wel iets minder, dat komt omdat ik toch meer van de poppy sound van dat album hou. Ik haal er een halve ster af.

Hmmm, nu ik de nieuwe Wilco heb gehoord begin ik juist weer meer naar deze te hunkeren.. Wel grappig, dat verschil.
Half sterretje erbij gaat me nog wat ver. Het blijft ver uit de buurt van kwaliteitplaten als Summerteeth, Yankee Hotel Foxtrot en A Ghost Is Born.

Enige album dat ik van deze band ken. En schijnt dat ze nog beter materiaal hebben dan dit. Dan moet dit toch een behoorlijke straffe band zijn. Please be patient with me is zo mooi, fragiel.

Dit is eigenlijk ook het enige album dat ik van deze band ken, maar welk een klasse blijkt deze band in zijn marge te hebben.

Ik vind deze zo veel beter dan Yankee Hotel. Totaal anders ook, lijkt wel een heel andere band.

Bij 1:30 bij nummer twee, ligt het aan mij of gooien ze daar een Pink Floyd open?

Het doet mij meer denken aan het Abbey Road-geluid van The Beatles (houdt wel in gedachten dat ik Pink Floyd op Piper nauwelijks ken).

Bij mijn weten klinkt deze plaat niet te vergelijken van The Beatles en Pink Floyd....

Alle nummers die ik minder vond op deze cd zijn ook geniaal.

4,5 > 5

Heb hem net gekocht.. doet mij toch ook af en toe vaag denken aan The Beatles, Lennon ofzo. De eerste nummers vind ik echt mooi. Daarna vind ik het minder worden en verslapt mijn aandacht. Maar misschien zoals bij vele hier heeft dat tijd nodig en meer luisterbeurten. Ben benieuwd. Tot nu toe 3.5 sterren..