Porcupine Tree - Lightbulb Sun (2000)

Lekker album van Porcupine Tree.

Geen keiharde rocker, geen echte metal invloeden.
Pink Floyd en de Beatles zijn in veel songs duidelijk voelbaar en zorgen voor een prima sfeer in het album. "How Is Your Life Today", wat sterk aan de kevers doet denken, is een van mijn favorieten.
"Shesmovedon", waar ik een mix van Pink Floyd in terug hoor, is dat ook.

Zonde dat ik hier maar 2 favorieten kan aanvinken, anders hadden "Russia On Ice" en "Feel So Low" daar zeker bij gestaan, adembenemende laatste 18 minuten en 21 seconden van dit album!

Mooie Porcupine Tree plaat, ze laten hier hun rustige kant eens zien.
Ook die kan bevalt me duidelijk maaar hun platen met metal invloeden vind ik toch nog een stuk beter. Maar Russia On Ice is zeker een van de betere Porcupine Tree songs naar mijn mening.

Ook de opener is erg goed, jammer van Four Chords That Made a Million dat is dan naar mijn mening eerder de slechte PT song. 4*

Je bent niet alleen wat betreft 4 Chords. Het mag dan wel een parodie zijn op 'artiesten' die een simpel liedje uitbrengen van 3-4 akkoorden (daar heb ik eigenlijk niets tegen), met lekker veel fake sounds erbij en dan meteen de hoogte in geprezen worden als levende legende en er miljoenen aan verdienen (dat is al wat problematischer). Ik vind het zelf ook een gedrocht. Net als dat The Creator Has A Mastertape, ook één van mijn minst favoriete PT songs.

In die periode 1999-2000 stelde SW zich trouwens heel wat extremistischer op ten aanzien van de commerciële muziekindustrie dan nu (ja, het kan ). Op video bootlegs van Live in Bethlehem draagt hij Hatesong op aan alle Britney Spears'en, boysbands, fake entertainers, "and those so-called artists" (inclusief het " teken met wijs- en middenvingers),... van deze wereld, met een duidelijke gezichtsuitdrukking (frustratie).

Enfin, ik vind Lightbulb Sun verder wel een bijzonder mooie plaat, in mijn opzicht de meest persoonlijke die SW ooit geschreven heeft. Bijna volledig gericht aan een verloren geliefde, als je er de teksten bij neemt. Weer heel emotionele stukken bij en zo. Heeft ook wat tijd nodig gehad om te groeien, vooral omdat de liveplaat Warszawa de tweede PT-plaat was die ik in m'n bezit had (eind 2008 zoiets, na Deadwing) en ik dus veel meer gewend was aan de prachtige live-uitvoeringen. De studio-opnames sloegen dus wat minder aan in het begin (bv. die hartverscheurende solo in Shesmovedon, die ik live nog altijd stukken beter vind dan de studioversie), maar zijn mettertijd enorm opengebloeid.

Dat vind ik niet netjes van Steven Wilson.

Elke artiest werkt erg hard. Het is niet eerlijk om artiesten af te branden omdat hun 4-akkoorden muziek aanslaat.
Als Steven Wilson ervoor kiest ontoegankelijke muziek te maken, is dat zijn eigen schuld.

Maar goed, dat is een eindeloze discussie. Rest alleen nog het respect dat artiesten voor elkaar moeten/dienen op te brengen.

Ik denk dat het gaat om het feit dat die "artiesten" niet echt werken voor hun succes. Dat songwriters alles voor hen doen en dat zijzelf gewoon de marketingstrategie zijn op de hoes van de single, en dat ze eigenlijk niet zo goed kunnen zingen en eigenlijk niets van muziek kennen en blabla. Enfin, ik spreek me er niet over uit, die bootlegpassage schoot me plots te binnen en ik dacht, ik vermeld dat even bij 'Hatesong' Zelf vind ik Hatesong trouwens ook niet zo waw. Er zijn een pak betere PT songs naar mijn mening.

Om misvattingen te voorkomen: toen ik het had over middelvingers, bedoelde ik niet het fuck you-gebaar, maar het nadoen van die " tekentjes rond woorden, zoals een peace-teken

quotemarks met je handen maken...

Deze plaat was op het geniale Hatesong en Russia on ice na totaal weggezakt, maar de rest van de nummers mag er absoluut zijn. Heerlijk evenwichtige plaat met een prachtig psychedelisch randje. Ik zie dat ik 2 jaar geleden de plaat te tam vond, tegenwoordig vind ik dat niet meer zo'n probleem. De muziek heeft niet per se knalvuurwerk nodig om te imponeren.

Wederom een prachtig album van Porcupine Tree. "Lightbulb Sun" is een mooie mix tussen de dromerige en sfeervolle klanktapijtjes en het stevigere gitaarwerk. Overigens nog zonder dat het echt naar metal neigt. De melodieën van de nummers worden met name weggezet door de keyboards en elektronica van Richard Barbieri. Het gitaarwerk komt met name tot uiting in een aantal prachtige en adembenemend mooie gitaarsolo's van Steven Wilson. Ik heb niet het idee dat "Lightbulb Sun" een overkoepelend thema heeft. Wel merk ik dat er bepaalde groepjes liedjes zijn die een overeenkomstig onderwerp hebben. Nummers als "Russia On Ice", "How Is Your Life Today", "Shesmovedon", "Feel So Low" en "Hatesong" zijn opgehangen aan de kapstok relaties. Ook zijn er een aantal nummers die refereren aan jeugd en opgroeien, zoals het titelnummer en "Where We Would Be". Tenslotte zijn er ook nog een aantal losstaande nummers. Een track als "Last Chance to Evacuate Planet Earth Before It Is Recycled" heeft een verhaal op zichzelf. Het gebrek aan een overkoepelend thema is overigens nergens storend. Muzikaal past het allemaal perfect bij elkaar en de eerder genoemde dynamiek tussen melodieus, dromerig en stevig en hard zorgt voor een enerverende luisterervaring. Het openings- en titelnummer is direct een topper met een fantastische gitaarsolo. Ook "Shesmovedon" is van grote schoonheid. De twee epische tracks "Hatesong" en "Russia on Ice" zijn de absolute hoogtepunten. De dynamiek tussen hard en zacht komt daar het beste tot uiting. Het afsluitende "Feel so Low" is hartverscheurend mooi. "Lightbulb Sun" is tot op heden na "Fear of a Blank Planet" mijn favoriete Porcupine Tree plaat. Intens genieten!

Mooi stukje. Door het lezen ervan heb ik zin gekregen om weer naar dit album te luisteren en dat is precies wat ik zo ga doen.

Ook hier. Wederom een mooi stukje Ronald 5150. Ga het album weer eens opzetten. Dat is (te) lang geleden.

Lightbulb Sun heb ik pas zeer recent aangeschaft. Omdat ik merkte dat ik in mijn PT-verzameling een gaatje had tussen Stupid Dream en wat daarna is uitgebracht door PT. De berichten hierboven kloppen volkomen: dit is een prachtig album dat de zwierige en opwindende kanten van PT goed belicht. Het is nu een prachtig rijtje geworden in mijn cd-kast. Of mis ik nog iets geweldigs van voor Stupid Dream? Laat het me weten!

Wat dacht je van deze, vind hem zelf prachtig.

Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways (1995)

Ik heb vóór Stupid Dream nog Coma Divine staan in m'n kast, een live-album dat een soort overzicht geeft van het oudere werk. Die vind ik heel geslaagd. Staan ook veel van de nummers op van TSMS.

Dank voor de tips, Gert P en Jav-. Net The Sky Moves Sideways al gestreamd. Mag niet ontbreken in de verzameling...

Ik vind Signify eigenlijk ook best goed - de eerste PT plaat waar al duidelijke songs op te onderscheiden zijn, terwijl het geheel toch als een coherent euh geheel overkomt, met wat ambient passages tussen hier en daar. Vooral Waiting en Dark Matter zijn fantastisch! Er is een dubbeldisc-editie van met vroege demotracks van de uiteindelijke nummers en covers van krautrockartiesten als Neu! Ook de moeite, me dunkt. Maar eigenlijk is elk PT album dat wel, allemaal hebben ze hun eigen verhaal en eigenheid.

Als je er aan begint wil je ze uiteindelijk allemaal!

Yup helemaal waar Gert P

Zo heb ik het ook beleefd, dacht eerst aan een stuk of 3 genoeg te hebben, maar heb op Signify na al hun albums origineel op cd in huis.

Op den duur kun je je toch niet meer inhouden en wil je gewoon alles hebben.

Vreemd genoeg hoef ik Signify niet zo nodig te hebben, omdat ik niet het gevoel ermee heb nog iets te missen.

Signify is toch zeer de moeite waard en mag zeker niet ontbreken vind ik. Staan echt weer een aantal zeer fraaie stukken op die ook weer anders zijn. Alle albums bevallen mij ook echt uitstekend en m.u.v. Metanoia misschien geen echt zwakke plaat er tussen. The Incident vind ik wel wat wisselvallig maar dat is dan ook het enige.

Niks mis met Signify. Eigenlijk vind ik die zelfs beter dan deze gloeilamp.

Maar hopen dat de wisselvalligheid van The Incident, een Incident blijft in de discografie van Porcupine Tree.

Shesmovedon was mijn eerste ervaring met PT. Wellicht niet het beste nummer om mee te beginnen want ik heb nog geen nummer gevonden wat ook maar enigzins in de buurt komt. Er zit dan ook werkelijk alles in, een wereldnummer! Het was dan ook gelijk wauw, is dit PT? Dus niet helemaal. Jammer...

Over het algemeen vind ik hun oudere werk herkenbaarder en lekkerder in het gehoor liggen. Zal wel aan m'n leeftijd liggen.

Op Stupid Dream staan wellicht nog wat vergelijkbare nummers.

Zoals?

Stranger by the Minute.

Qua zang zeker en het is ook zeker niet slecht! Maar instrumentaal en in opbouw is Shemovedon onderscheidend.

De liveversie van Shesmovedon op Warszawa al gehoord? Ik verkies die persoonlijk boven de studioversie. Die eindsolo heeft een intensiteit van jewelste!

Ik begrijp precies wat je bedoelt. Het is wat losser en wellicht iets heftiger(daarvoor is het live natuurlijk). Het origineel heeft daarentegen een mooie strakke sound en daarbij een mooie afsluiting. Het klopt gewoon van het begin tot het einde. Denk toch dat ik deze verkies boven de liveversie.

Ik verhoog met een half punt. Deze plaat was echt niet aan mij besteed maar ik moet toegeven dat ik mijn mening lichtjes moet corrigeren. Uiteraard haalt ze het niveau niet van In Absentia, maar ik kan het geheel beter waarderen. Er zitten hier en daar nog wat minpuntjes in en het nummer Russia on Ice, die de plaat toch wat draagt, is niet echt wat er ik steeds van wil verwachten. Maar ik mag ook niet te streng zijn .

Mooie woordgrap met 'lichtjes'