Porcupine Tree - Lightbulb Sun (2000)

Lightbulb Sun
Shesmovedon
Hatesong (vooral dat bass riffje)
Russia on Ice

Echt een heel tof album, zowel hun rustige stijl als 'hardere' stijl op hun laatste 3 albums bevallen me erg goed.
In het begin moest ik wel erg wennen aan deze release, omdat ik veel naar hun nieuwere albums luisterde. Maar na een aantal treinritjes met deze plaat aan mijn hoofd is deze tot 1 van mijn PT favorieten gegroeid.
Ben nu erg benieuwd naar "Stupid Dream"
4.5*

Wederom een prachtig album van Porcupine Tree. "Lightbulb Sun" is een mooie mix tussen de dromerige en sfeervolle klanktapijtjes en het stevigere gitaarwerk. Overigens nog zonder dat het echt naar metal neigt. De melodieën van de nummers worden met name weggezet door de keyboards en elektronica van Richard Barbieri. Het gitaarwerk komt met name tot uiting in een aantal prachtige en adembenemend mooie gitaarsolo's van Steven Wilson. Ik heb niet het idee dat "Lightbulb Sun" een overkoepelend thema heeft. Wel merk ik dat er bepaalde groepjes liedjes zijn die een overeenkomstig onderwerp hebben. Nummers als "Russia On Ice", "How Is Your Life Today", "Shesmovedon", "Feel So Low" en "Hatesong" zijn opgehangen aan de kapstok relaties. Ook zijn er een aantal nummers die refereren aan jeugd en opgroeien, zoals het titelnummer en "Where We Would Be". Tenslotte zijn er ook nog een aantal losstaande nummers. Een track als "Last Chance to Evacuate Planet Earth Before It Is Recycled" heeft een verhaal op zichzelf. Het gebrek aan een overkoepelend thema is overigens nergens storend. Muzikaal past het allemaal perfect bij elkaar en de eerder genoemde dynamiek tussen melodieus, dromerig en stevig en hard zorgt voor een enerverende luisterervaring. Het openings- en titelnummer is direct een topper met een fantastische gitaarsolo. Ook "Shesmovedon" is van grote schoonheid. De twee epische tracks "Hatesong" en "Russia on Ice" zijn de absolute hoogtepunten. De dynamiek tussen hard en zacht komt daar het beste tot uiting. Het afsluitende "Feel so Low" is hartverscheurend mooi. "Lightbulb Sun" is tot op heden na "Fear of a Blank Planet" mijn favoriete Porcupine Tree plaat. Intens genieten!

Typisch Porcupine Tree-album, en dat betekent dus ook ditmaal sfeervolle, dromerige songs, fraai uitgevoerd. De plaat begint vrij stevig maar wordt gaandeweg steeds meer ingetogen. Qua songmateriaal heb ik betere albums van de band gehoord, maar het is allemaal wel weer erg mooi.

Na Stupid Dream zette Steven Wilson zijn zoektocht binnen de muziek voort in zijn meest toegankelijke werk Lightbulb Sun. Op het album zoekt Wilson zijn heil in de emoties van zijn persoonlijke bestaan. De titeltrack kent een omslagpunt in het refrein, wanneer de gitaren tot volle glorie worden benut. Richard Barbieri zorgt voor het verfijnde keyboardspel en de voortstuwende klanken van het hammond orgel. Harmonieën sleuren de levensvragen de gedachtestroom binnen op How Is Your Life Today?. Het aanstekelijke refrein van Shesmovedon zorgt voor de verbroken relatie en de droefenis die hiermee vrij wordt gegeven. De gitaarsolo in het nummer haalt herinneringen op aan de jaren zeventig. Hatesong voert zich de negatieve zijde van een relatie in, met zijn ondersteunende bassriff van Colin Edwin. Het nummer drijft terug naar de experimentele tijden van de band, met het gebruik van synths en verschillende snaarinstrumenten. Het hoogtepunt vormt het opbouwende Russia on Ice. Met het keyboardspel van Barbieri en de onderhuidse angst voeren de hoge vocalen van Wilson je door een eindeloze voortgang van liefdespijn. De toevoeging van de strijkers leidt het nummer naar de heftige ontwrichting van het gitaar- en drumspel. Lightbulb Sun voert zich door het verdriet en de pijn in zowel de schoonheid van het geheel als de krachtige uithalen in de muziek.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier..

Nooit geweten dat dit album tussen Stupid dream en In absentia in verscheen. En misschien ben ik ook wel verwend door die twee platen (allebei 5*) en door het andere PT-werk, maar ik ben eigenlijk niet kapot van Lightbulb sun: het biedt niet veel nieuws en vooral niet veel echt goeds. Het klinkt allemaal weer voortreffelijk, Richard Barbieri heeft weer een hoop geluidjes in de aanbieding en Chris Maitland ramt er af en toe behoorlijk op los, maar er zijn maar weinig nummers waarvan de melodie of de emotionele impact me doen opveren. Het openingsnummer is voor mij meteen het hoogtepunt, maar in de meeste andere nummers zijn nogal gewoontjes qua melodie en structuur , en zelfs Russia on ice (dat qua lengte toch een soort brandpunt of magnum opus van de plaat zou moeten zijn) heeft te weinig vlees aan z'n botten om een lengte van 13 minuten te rechtvaardigen – de eerste helft is nog wel intrigerend met die lekkere riff van vier noten, maar gedurende de instrumentale tweede helft gebeurt er eigenlijk nog maar héél weinig (behalve dat dat dus een plek is waar Maitland heerlijk z'n gang mag gaan). Misschien komt de waardering nog wel wanneer de plaat wat meer bezinkt (zoals bij wel meer albums van deze band), maar vooralsnog vind ik dit een enigszins kleurloze plaat die voor Wilsons doen te gewoontjes is.

++ Lightbulb Sun
+ How Is Your Life Today?
+/- Four Chords That Made a Million
++ Shesmovedon
++ Last Chance to Evacuate Planet Earth Before It Is Recycled
+ The Rest Will Flow
++ Hatesong
+ Where We Would Be
+ Russia on Ice
+ Feel So Low

Toch stiekem misschien wel mijn favoriete PT album, sowieso van voor het Gavin Harrison tijdperk. Ik zet deze toch vaker op dan een In Absentia of Fear of a Blank Planet, vooral omdat hij wat makkelijker wegluistert met wat meer toegankelijkere rock. Vooral de tracks vanaf Shesmovedon t/m Hatesong zijn geweldig. Minpuntje is het cringey Four Chords welke muzikaal wel leuk klinkt maar die je door de songtekst al snel overslaat (million, million, million).