Nick Drake - Five Leaves Left (1969)

Per vandaag opgenomen in de lijst van 39 beste albums uit de Top 250 met een score van minimaal 4,10 en tenminste 334 stemmen. Zoals een meesterwerk betaamt.

Life is but a memory
Happened long ago.
Theatre full of sadness
For a long forgotten show.
Seems so easy
Just to let it go on by
Till you stop and wonder
Why you never wondered why.

Misschien niet de meest prettige levensvisie maar hij drukt het wel mooi uit naar mijn mening. Een groot poeet die helaas veel te vroeg is heengegaan.

Day is done, HUILEN ZO MOOI!!

Day is Done is gebaseerd op het mythische verhaal van sisyphos. Deze moest tot in de eeuwigheid een rotsblok tegen een steile berg opduwen om vervolgens dit rotsblok steeds weer terug te zien rollen. Albert Camus gebruikte deze mythe vervolgens in zijn filosofische werk ''Le Mythe de Sisyphe''. Hierin nam hij sisyphos als voorbeeld voor dat mensen proberen te ontvluchten dat het leven zinloos is. Nick Drake was bekend met het boek van Camus en het lag zelfs naast hem de nacht dat hij overleed.

De tekst van Day is Done ademt dan ook de ideologie achter het Verhaal van Camus. Maar niet alleen tekstueel is het thema terug te vinden, let maar eens op de melodie... Deze probeert zich telkens te ontpoppen en tot een einde te komen, maar wordt steeds weer terug geworpen. Zo moet de melodie steeds weer opnieuw beginnen.

De tekstuele strekking van Day is Done kan trouwens gezien worden als een van de redenen van Nick Drake's depressie.

En het blijft een schitterend nummer.

Hoewel ik niet echt warm kon lopen voor het mijns inziens mediocere 'Bryter Layter', is dit een meesterwerkje pur sang. Werkelijk prachtig gitaarspel en intieme teksten. 4.5

Dan moet je ook pink moon eens proberen,nog beter en intiemer. Hij is toch op zijn best als hij alleen een gitaar als begeleiding neemt.

Wellicht het rustigste album in mijn ruime CD-collectie, maar beslist ook één van de mooiste.
Nick Drake kende ik ook niet lang, maar na het meermaals beluisteren van dit album was ik enthousiast vanwege de sfeer, de pracht van de songs, de teksten, de zang en de functionele begeleiding.
Een ideale laatavondplaat voor muzikale fijnproevers.

Een oude vriendin liet mij jaren geleden al kennis maken met 'Cello Song' van Nick Drake. Ja.. leuk.. zei ik om vervolgens iets met metalen klanken op te zetten. Jaren later ben ik haar dankbaar. Toen ik vorig jaar weer 'Cello Song' tegenkwam en puur ter notie opzette ging deze direct naar mijn ziel. Onderste boven van de puurheid heb ik binnen korte tijd alle 3 Drake platen in huis gehaald. Ik hoef het niet elke dag te horen maar als het zover is dan ervaar ik dit als muzikale meditatie.

Wat is River Man toch een prachtig nummer! Hier moet ik meer van horen...En daar begin ik nu direct aan.

Mooi, mooi, mooi album. Al sinds 4 dagen luister ik dit terwijl ik 's avonds in m'n bed lig. Heerlijk in het donker, met je ogen dicht (al kon ik toch niks zien) en zachtjes de wind horen/voelen. Prachtig dan.

Voor nu 4*. Grote favoriet is natuurlijk River Man. Time Has Told Me en Three Hours vind ik ook erg mooi.

Die videoclip, het gitaarspel doet me echt denken aan Elliott Smith, maar dan hoor ik Nick Drake zingen en dan denk ik echt van... er klopt hier iets niet.

Ik ben denk ik te gewend aan de stem van Elliott Smith op dit soort muziek.

Een vriend had voor mij 'ns wat losse nummers opgenomen van z'n favoriete artiesten en daar zat Cello Song tussen.....ik werd gegrepen door dit nummer en heb de volgende dag gelijk de cd gekocht.
Dit vind ik het hoogtepunt uit Nick Drake z'n ouvre, prachtige breekbare songs.
Cello Song en Man in a Shed zijn naast Day is Done de favorieten.

River Man is net zo essentieel voor deze plaat en doet m.i niet onder voor Day Is Done. Ook een favoriet dus.

Ik kan echt niet geloven dat ik hier nog geen bericht heb achtergelaten. Dacht dat ik dat allang had gedaan. Alleszins, dit is echt een ongelooflijk prachtige en geweldige plaat, waar ik zielsveel van hou.

Van de eerste noot van Time Has Told Me tot de laatste noot van het wondermooie Saturday Sun is dit een kippenvel-cd. Zijn stem is magistraal, zijn tokkelwerk magnifiek en zijn teksten o zo lyrisch.

Day is Done, River Man en Fruit Tree kunnen wel als mijn favorieten van dit prachtige album gezien worden. Vooral die laatste, wel een groeier, is tot één van mijn lievelingsnummers aller tijden uitgegroeid.

Heb alledrie de cd's thuis liggen, maar vind deze toch zeer duidelijk de beste. Iedereen heeft zijn favoriet van Drake en deze is zeker de mijne, hoewel de andere twee ook boordevol prachtnummers staan.

Samen met Abbey Road eigenlijk mijn lievelingsalbum.

5*

Ja dat heb je met fruitbomen he, die groeien.

Daar ik de zomerperiode niet echt een nick drake seizoen vindt, maar die nu toch op zijn einde lijkt te komen wordt het (gelukkig) weer tijd voor wat gevoeliger muziek.
Deze plaat stond al tijden op de allerhoogste stem, maar kruipt, na hem de afgelopen dagen meermaals te hebben beluisterd, mijn top 10 binnen.
Een meesterwerk.

Schitterend album wat ik nog met de regelmaat van de klok draai, man wat een gevoel en vooral oprecht dit album, vooral de zo breekbaar klinkende stem van Nick vind ik echt schitterend. jammer dat er maar 10 platen in een top 10 kunnen, want dit zou er ook een plaat voor zijn vind ik, voor mij dan.

Een belachelijk hoge score, dat dacht ik toen ik aan dit album begon.
Ik draai het nu al tijden, mits ik in de stemming ben.

Vreemd eigenlijk.. Dat ik nu pas een score geef.
Ik luister dit namelijk al een kleine 6 maanden.

Deze muziek is zo ongelooflijk mooi, heel erg minimaal maar prachtig. Nick Drake die een paar akkoorden uit zijn gitaar weet te halen met de meest mooie teksten. Voeg daar nog een simpel viooltje aan toe en je hebt een van de mooiste platen ooit te pakken.

De teksten ga ik niet opnoemen, daar is al genoeg over gezegt & daar is wel genoeg over te vinden op google.
Ik heb alleen voor de onbekenden die dit album niet kennen maar een ding te zeggen: Luister dit album gewoon, en laat je mee zweven naar hogere sferen.

Nog geen top 10 notering, maar eigenlijk zou deze net zoals al mijn andere platen uit mijn top 10 ook op 1 horen.

PS: Ik ga geen nummers uitkiezen die ik het mooiste vind, dat zou onmogelijk zijn. Ik vind het namelijk een groot prachtig geheel en wie ben ik om daarin rond te gaan knippen.

Erg mooie plaat, een breekbaar en gelijk solide geheel. Eenvoudige liedjes, prachtig voorbeeld van hoe je met minimale orchestratie een overtuigend album als dit kunt maken.

in de zin van?

de nummers zitten moeilijker in elkaar dan je zou dan denken

Ja, ben me er wel van bewust dat de tekst zeer gelaagd is, maar de muziek (+ Drakes stem) overtuigt me erg door haar eenvoud.

Nick Drake mag je eigenlijk wel de Vincent van Gogh van de popmuziek noemen. Deze man is een ongekend genie en zijn albums zijn stuk voor stuk meesterwerken die je niet anders als hoog kunt beoordelen. Helaas voor Drake kreeg hij de welverdiende erkenning pas na zijn dood. Dit is zeer jammerlijk gezien de man ondermeer zeer depressief was omdat hij niet de waardering kreeg die hij hoopte te ontvangen.
Dit album vind ik persoonlijk zijn beste. De plaat is zeer ontroerend en breekbaar gezongen. Er staat eigenlijk geen slechte song op deze plaat en de warmte van Drake zijn stem is werkelijk prachtig. De kracht zit hem dus vooral in de eenvoud en de stem van Nick Drake. Een van de beste singer-songwriters in human history en een tijdloze plaat dit. Als liefhebber van hedendaagse singer-song writers als Damien Rice en Sufjan Stevens is dit puur genieten!

Favorieten; River man, Day is done, Cello song en Fruit tree

4.5

Goeie grutten, degene die het droog houdt bij deze plaat moet wel van gietijzer zijn vervaardigd.
I have nothing more to say. ( Oliver Norvall Hardy)

Dat hij geen erkenning kreeg kwam mede door z'n eigen persoonlijkheid. Hij was gewoon veel te introvert, had het zelfvertrouwen van een vlo en kon de wereld niet aan. Zelfs Joe Boyd, zijn ontdekker / producer die intensief met hem optrok, kreeg niet echt hoogte van wat hij nou precies met z'n muziek voor had.
Pas nadat de eerste opnames voor FLL mislukt waren kwam Drake op de proppen met Robert Kirby die al eerder, en naar zijn volle tevredenheid, arrangementen had gemaakt voor een paar van zijn songs.
Boyd regelde een tourtje voor hem om FLL te promoten, maar door zijn persoonlijkheid trok hij het niet om voor een zaal met publiek te spelen en de tour werd halverwege gecancelled. Dat veroorzaakte de neerwaartse depressiviteits spiraal, niet het gebrek aan succes..........

Ok, ik begreep dat hij ondermeer zo depressief was omdat hij niet het succes boekte dat hij wenste. Maar ik weet er verder ook niet zo heel veel van hoor. Maar goed een volgt het ander natuurlijk wel op. Niet om kunnen gaan met succes, zorgt uiteindelijk er natuurlijk wel voor dat het succes zich ook niet doorzet. En uit jou verhaal maak ik dat min of meer op. Om succesvol te zijn als artiest moet je natuurlijk wel aan meer voldoen dan sterke platen alleen..

Droombolus, ik vind het goed van je dat je op het bericht van Douwens ingaat en daarmee ook een andere belangrijke kant van Nick Drake belicht. Het is allemaal niet zo zwart wit hoe het leven van Nick gelopen is en zeker niet hoe hij depresief is geworden en waarom hij aan zijn eind is gekomen. Ik heb toch nog wat opmerkingen op je verhaal.


Het gebrek aan zelfvertrouwen en introvertheid komt ook niet zomaar. Ik denk dat er op zijn minst sprake is van een vicieuze cirkel.


Dat hij het publiek niet achter zich kon krijgen valt niet geheel aan Nick te verwijten. Voor zijn muziek waren de gekozen locaties en daarmee het publiek niet de goede setting. Ik ben het met je eens dat als hij echt had willen doorbreken, hij de tour misschien niet had moeten cancelen.

However, begrijp ik dat volgens jou zijn persoonlijkheid een reden is dat hij geen succes had? Ik betwijfel het. Ik denk, en dat geldt zeker voor mij, dat zijn persoonlijkheid symbool staat voor zijn muziek en ook een van de belangrijkste redenen is voor zijn succes nu...

@ Coldplayer: Dat hij de tour cancelde kan ik nog wel wat mee, zoals je al opmerkte waren het niet de beste lokaties voor zijn muziek, maar daarna wou hij helemaal niet meer optreden en vluchtte terug naar zijn ouderlijk huis. Dat vind ik tekenend voor iemands persoonlijkheid inderdaad........ dat diezelfde persoonlijkheid ook de bron was van deze prachtige muziek staat als een paal boven water, maar dat hij daar zelf nooit de vruchten van heeft kunnen plukken hoort daar dus ook bij.

Het komplete verhaal rond FLL en Bryter Layter staat uitvoerig beschreven in Joe Boyd's White Bicycles boek, een dikke aanrader voor 60s muziekliefhebbers.

Dit komt wel heel dicht bij het zogenaamd onbestaande begrip "perfectie"!

Gisteren een documentaire gezien over Nick Drake, dat heeft mijn interesses toch week aangewakkerd. Pink Moon vond ik al te gek, dus nu deze parel maar eens uitproberen.

idem hier, na de docu gaan pindakazen en het bevalt me erg goed

tim buckley vind ik trouwens in dezelfde sfeer passen