Nick Drake - Five Leaves Left (1969)

één ding begrijp ik niet;
Man In A Shed, is de minstgewaardeerde track. Dat vind ik echt onbegrijpelijk.

Er was ook nog een praktische reden waarom zijn optredens in die tijd niet echt een succes waren bij het publiek: hij had tussen de nummer nog al veel tijd nodig om z'n gitaar opnieuw te stemmen wat nodig was omdat hij veel verschillende gitaarstemmingen gebruikte. Tegenwoordig zou iemand dan gewoon meerdere gitaren meenemen plus een technicus die de boel voor hem voorbereidde tijdens het optreden maar hij zat er dus in z'n eentje. En ja, dan word het publiek een beetje onrustig omdat het zo lang duurt en daar werd hij vervolgens zelf weer heel onzeker van.

Nee, Drake was denk ik niet geboren om live op te treden tenminste niet in de jaren 70.

iemand heeft ook gisteravond ned. 2 zitten kijken

Geweldig album, muziek werd ook mooi gebruikt tijdens de documentaire. Alleen vond ik persoonlijk de documentaire niet echt geweldig. Had liever wat meer diepgang gezien.

was al wel bekend voor mensen die niet pas van nick drake hebben gehoord

Gisteren voor de 2e keer de docu gezien en weer had ik hetzelfde gevoel, je wordt door zijn muziek geraakt en dat is ook de reden van uitstel of niet kopen van zijn albums. Het maakt me te zwaarmoedig en misschien ben ik er later pas rijp voor en kan ik het beter "verdragen". Kind of blue van Miles Davis en Grace van Jeff Buckley geven mij dat weemoedige gevoel ook en die speel ik ook selectief.
Een herkenbaar gegeven in de docu was dat Nick ging touren en het moeilijk had met de pratende en "respectloze" mensen in het publiek. Dit gebeurt naar mijn mening nog steeds teveel.
Erkenning na zijn dood is een schamele troostprijs derhalve.
Ik ken niet alle nummers maar 4 of 5 sterren lijkt me terecht.

Mijn kennismaking met Nick Drake, best een hele aardige moet ik zeggen. Sfeervol, rustig, somber en melancholisch album. Ik zou hier haast de woorden 'Weltschmerz' en 'Sehnsucht' gaan gebruiken.

Toch moeilijk om hier vaak naar te luisteren, ik moet echt in de stemming zijn. Doet echter niks af aan de kwaliteit, mooi stukje cultuur is dit.

Heb het bij Brayter Later ook al vermeld:

Weet niet of het al gezegd is.
Maar dit is toch echt heerlijke muziek.
Of het nu winter, lente herfst of zomer muziek is.
en ja misschien ben ik een oude muziekliefhebber....
Dit is zelfs na 40 jaar echt heerlijk.

Mag ik voor alle drie zijn "echte albums" en het nakomertje uit 1986 5 echte sterren geven?

Het is wel zo jammer dat het zoveeljaren heeft moeten duren dat Nick Drake zijn erkenning heeft moeten krijgen!

Waarschijnlijk door de overmatige begeleiding... Ik vind het een prachtig nummer, maar ik heb 'm liever in de versie van Time of No Reply waar alleen Nick's gitaar in voorkomt.

Verder een geweldig album.

5*

Wat blijft deze plaat toch letter nazinderen, als je er naar geluisterd hebt zou je hem onmiddelijk opnieuw willen opleggen en dit zal ik onmiddelijk nog eens doen .

Wel vind ik Pink Moon nog beter en veel diepgaander, beluister deze zeker!!!

Man In A Shed is m'n favoriet van deze plaat, wat een mooie tekst, typisch Drake.

"So please stop the world from raining through my head
don't think, i'm not your sort
you'll find that sheds are nicer than you thought"

Tja... vind voor zo'n mooi album maar eens de woorden... dit is gewoon schitterend.

Kort geleden ben ik me eens gaan verdiepen in de 3 albums van Drake. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik dit het beste album van hem vind.

4,5*, maar 5* is niet uitgesloten.

Heerlijk album heb hem al bijna een jaar, sinds een korte periode valt het kwartje. Nick Drake is echt een top artiest, zijn teksten zijn mooi, en zijn stem straalt een soort van rust uit.
Emotionelen teksten, maar als ik Nick Drake hoor zingen heb ik zo idee dat hij het allemaal wel best vind.

Alle nummers vind ik mooi, en alles klopt gewoon.
Terechte 5

Wat heeft 'Cello Song toch een prachtige tekst. River Man en vooral Time Has Told zijn prachtige nummers, beste van Nick Drake. Maar direct hierna komen naar mijn mening de twee minste nummers van het album. Die strijkers kan ik niet zo waarderen daar.

Heerlijke plaat

Time Has Told Me, River Man, Way to Blue en Fruit Tree zijn mijn lievelingen op deze plaat.

Vrij donkere, sferische folk-nummers met veelal enkel Nick's stem en akoestische gitaar, hier en daar vergezeld door een paar strijkers en wat percussie. Toch slaagt hij er in van elk nummer een interessante, diepe compositie te maken die je aandacht opeist en daarmee verbonden ook je bewondering voor hoe minder in deze muziek écht meer is. Jammer dat de man zo weinig waardering kreeg tijdens zijn leven, als een kaars die gauw uitdoofde om pas in de jaren na zijn dood tot nu in volle glorie te schijnen.

River Man en Cello Song vind ik overheerlijk, maar dit album is sterk over heel de linie. 4* zeker, maar dat kan nog verhogen naarmate ik me aan meer luisterbeurten waag.

Three Hours is geniaal.

Wat is eigenlijk de reden voor die ' in de titel van 'Cello Song?

Cello - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Ziehier je antwoord.

De Wikipedia-pagina heeft de benaming 'cello daar verwijderd, dus ik zal het gewoon zelf zeggen: het woord cello is afgeleid van het Italiaanse violoncello, vandaar de '.

Hier vind ik enkel The Thoughts of Mary Jane iets minder; hoewel origineel door de fluit, spreekt het nummer me minder aan. Iets frivoler dan het gemiddelde van deze plaat en iets te licht naar mijn smaak, veronderstel ik... Five Leaves Left kruipt wel langzaam op naar een 4,5 naast Pink Moon.

Ligt het aan mij of hoor je bij Way to Blue op 1:56 een vrouw praten in de achtergrond?

Day is Done is trouwens begrafenismateriaal.

Ik hoor het alleszins niet op mijn gewone luidsprekers, misschien nog eens beluisteren met de koptelefoon om het zeker te weten.

Ik zou die inderdaad ook in mijn lijst zetten van begrafenisnummers - om iedereen tot tranen te krijgen en dan af te sluiten met AC/DC's Have a Drink on Me.

Tjonge, jonge, jonge,...das zowat het 1ste wat er in mij opkomt bij het horen van zoveel schoons. Na Pink Moon, de andere 2 albums ook snel in huis gehaald. Had ik voor Pink Moon al 5* gegeven, met Bryter Layter was het al niet veel anders. Wel anders, maar niet minder. Wel een lichte voorkeur voor Pink Moon, maar muzikaal was Bryter Layer, voor mij, net zo een schone ontdekkingsreis in de wondere muzikale wereld van Nick Drake.
Had dan ook niet veel twijfels of Five Leaves Left mij zou teleurstellen. Maar 3x 5*, tja, mijn gevoel geeft dat nu eenmaal zo aan. Ik raak ontroerd door de pure schoonheid van zijn muziek. De muzikale omlijsting is voor mij een ware schat. Richard Thompson's gitaar is ook hier in het titelnummer te horen. Al vaker gezegt, maar diens wijze van spelen bevalt mij uitermate goed. Nick Drake's stem heeft er zo nu en dan ook wel wat van weg. Zijn stem is niet groots, maar brengt de boodschap met zo'n intensiteit over, zonder over de top te gaan, dat wegzweven in de zieleroerselen van je eigen leven en wensen of onvervulde verlangens, teleurstellingen allen de revue paseren en elk album van hem mij tot rust brengt in de sneltrein die het leven soms kan zijn. Waarbij je soms kunt vergeten, om er even langs te gaan staan en het allemaal te bezien.
Soit...ik merk dat ik alweer aan het wegzweven ben...back to the music. Met een voor mij sensitieve drieluik van Way to Blue/Day is Done en het prachtige Cello Song, is de kern van dit album benoemd. Jazzy, tintje psychedelica, folk, vleugje klassiek. Deze Five Leaves Left behelst ze allemaal.
Helaas houd het hier op met de ontdekkingsreis die Nick Drake is geweest de afgelopen dagen. 3 albums, een spiritueel getal, De vader, de zoon en de heilige geest. Ik hoop dat deze gevoelige talentvolle jongeman, zijn rust heeft gevonden.
Dank je Nick, voor de prachtige muziek, die je hebt achter gelaten.

Nick Drake - Made to Love Magic

Ook zeer de moeite waard .

Time Has Told Me.. ultiem liefdesnummer is dat toch. Dat gepingel op z'n gitaartje, zijn wonderschone stem en die piano die ergens in het midden zijn entree maakt... Prachtig gewoon.

Time has told me
You came with the dawn
A soul with no footprint
A rose with no thorn.

Je tokkelt op een gitaar en je pingelt op een piano

Je kan wel degelijk op een gitaar pingelen, moet je leeftijd niet 10 jaar ouder zijn

Blijft dan wel heerlijk getokkel

Je hebt gelijk, het is heel stil, maar het is er wel. Waarschijnlijk was het niet de bedoeling dat iemand dat opving. Wie weet wisten ze het zelf wel niet.