Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare (2007)

evertbouwman schreef:
grappig, hoe die steeds meer gewaardeerd wordt !
toch mis k het rebelse van de eerste plaat, op deze nieuwe ! bij de eerste kon je tenminste nog een beetje meeblerren, maar dat kun je k als vooruitgang zien

xillix schreef:
D is for dangerous, die titel klinkt alsof ze een slechte imitatie zijn van the hives.

Dr.Greenthump schreef:
Staat Dizzee Rascal niet op deze plaat?

luc011190 schreef:

Zoiets had ik ook gehoord, Dizzee op een b-kantje van Arctic Monkeys.

luc011190 schreef:
Aha, ik vond het net ook al. Hier een recensietje over dat nummer.

Het omgekeerde zou misschien leuker zijn, Arctic Monkeys-zanger Alex Turner die losgaat op een onbeschaafde grime-beat. Raskits meest opmerkelijke gastoptreden sinds Band Aid 20 beperkt zich hier tot zo'n dertig seconden terwijl de ritmesectie van Engelands heetste band even een funky break uit de mouw schudt.

Arctic Monkeys is dus een rock-band, voor wie de afgelopen anderhalf jaar in een grot heeft gezeten. Ze zijn één van de trekkers van Pinkpop dit jaar en hun nieuwe single Brianstorm komt komend weekend zonder twijfel op nummer één binnen in de Britse topveertig. Op de b-kant doet Dizzee Rascal mee en hoewel de combi misschien vreemd oogt, is die bij nader inzien ook weer niet zo bizar. Op hun eigen manier maken de Arctic Monkeys ook rauwe, uitgebeende muziek van de straat. Temptation Greets You Like Your Naughty Friend lijkt te gaan over de gevaren van een (bepaalde?) vrouw in je bed, maar Dizzee gooit het over zijn eigen boeg. Zijn verleidingen lagen in het straatleven dat hij achter zich heeft gelaten. "Can't believe that this music pays!" Met schnabbels als deze loopt het saldo verder op maar de echte test komt in juni, als zijn derde album uitkomt.

door Job de Wit, 17Apr07

FireThief schreef:
Toen ik dit album voor de eerste keer hoorde, wist ik niet echt wat ik ervan moest denken.
Ik mezelf van te voren al voorgenomen geen cliche-gedachten als "Dat 'lastige tweede album' zal vast tegenvallen" toe te laten in mijn gedachtengang, hoe moeilijk dat ook is. Want in de afgelopen jaren zijn er wel erg veel gitaarbandjes met erg leuke debuutplaten gekomen(Franz Ferdianand, Kaiser Chiefs, Maxïmo Park, Bloc Party, etc, etc...), de opvolgers daarvan stelden in bijna alle gevallen teleur.

Maar goed, ik had me voorgenomen Favourite Worst Nightmare zo veel mogelijk als een tabula rasa te ontvangen. Mijn eventuele verwachtingen onderdrukte ik dan ook hevig toen ik eindelijk de play-knop in iTunes aanklikte.

En wat ik vervolgens hoorde...tja, het kon me niet bepaald overtuigen. Het klonk toch een beetje hetzelfde als het vorige album, alleen een stukje minder pakkend. Een beetje teleurgesteld was ik wel, want ondanks mijn goede voornemens haalde ik mij toch het vorige album toch voor de geest. Stond dat niet vol met nummers die zodra je ze hoorde je voet in een oncontroleerbaar ritme deden tikken, je hoofd liet knikken en je na slechts 2x zingen luidkeel mee moest zingen? Ehm, ja.

En na die eerste paar luisterbeurten deed dit plaatje dat niet bij mij. Leuk was het, meer niet. Geen getik, geknik of gebrul.

Het is nu een paar dagen later. In de afgelopen paar dagen heeft het album een paar keer door mijn speakers geknald, gestampt en zelfs een paar keer gefluisterd. Mijn iPod is ondertussen ook aardig bekend met de nieuwe Monkeyplaat. Want ondanks dat het me niet meteen wist te grijpen, was er toch iets, iets ongrijbaars blijkbaar, waardoor ik het niet los kon laten. Stug heb ik doorgeluisterd, tot aan dit moment toe.

Terwijl ik dit tik, op mijn werk, rammen mijn vingers in het onweerstaanbare, knallende ritme van Do Me A Favour , voor mij een hoogtepunt, op het toetsenbord. Thuis kan ik het niet laten mee te zingen met Brianstorm. Fluorescent Adelescent kan me letterlijk niet onbewogen laten: als na een korte break in het nummer de melodie in combinatie met zulke heerlijke ritmes op mijn trommelvliezen wordt losgelaten, kan ik het haast niet laten mee te dansen. En dat terwijl ik praktisch in een etalage aan een gracht woon.

Ik was er al lang van overtuigd dat de Arctic Monkeys geweldige popliedjes konden maken die je oren inglijden als een met glijmiddel ingesmeerde (...) een strakke (...) van een (...) inglijdt (jullie mogen blij zijn met mijn zelfcensuur), dit album overtuigd me ervan dat ze niet alleen die kunst nog lang niet verkeken zijn, maar ook nog eens muziek kunnen maken die lange mee kan dan de waan van de dag. Wat mij betreft zijn ze de hype voorbij, en hebben ze zich nu al bewezen als échte muzikanten die op hun eigen merites een plek in de analen van de muziekgeschiedenis verdienen.

4,5*

west schreef:
...dat je 'm vanaf maandag 23 april kan krijgen in NL. Dat is onjuist: je kunt 'm vanaf nu - vrijdag 20 april - kopen in Nederland.

mathias schreef:
Dat is quasi met alle (en zeker met de grote) releases die officieel op maandag uitkomen zo. Deze kun je veelal altijd al op vrijdag in de platenzaak terugvinden.

waxs schreef:

Plato is in ieder geval al helemaal bedekt met posters.

west schreef:
Ga je morgenochtend (9.00) ook in de rij staan? Ze hebben 140 kaartjes voor Arctic Monkeys in Tivoli.

Mojo Pin schreef:
Nu, vele luisterbeurten verder, kom ik dan toch nog uit op een krappe 3*. Het is een aardig plaatje met een aantal uitschieters, waaronder Teddy Picker, Only Ones Who Know, 505 en natuurlijk Brianstorm. Maar over de gehele linie haalt deze tweede het toch echt niet bij het debuut: er gaan gewoon teveel nummers langs me heen.

west schreef:


Ga je morgenochtend (9.00) ook in de rij staan? Ze hebben 140 kaartjes voor Arctic Monkeys in Tivoli.

TC03 schreef:

Ik vind het onbegrijpelijk dat je Only Ones Who Know een uitschieter kan vinden. Dat is echt veruit het slechtste nummer.