Rolling Stones - Steel Wheels (1989)

Mixed emotions, sad sad sad en Hold on to your hat vind ik topnummers, de rest is helaas wat minder, maar zeker niet slecht

Sterke terugkeer vd Stones, ze klinken hier vooral zoal je verwacht dat de Stones zullen klinken en een album gemaakt om live uit te voeren. Continental Drift is een aangename verassing en werd ook als intro muziek bij de concerten gebruikt, maar de rest is nergens echt heel bijzonder.

Mixed emotions was een lekkere single, maar rock 'n' hard place is blijkbaar bij de heren zelf favoriet omdat dit het enige nr is dat ze af en toe ook bij latere tours nog wel eens live hebben gespeeld en het ook op het live album is terecht gekomen, terwijl toch ME een grotere hit was.

Blinded by love hebben ze de gehele wereld tour slechts een keer live gespeeld, in Madrid, hier is een goede ruwe soundboard cd van in omloop.

Goed album maar ze kunnen beter!

'Steel Wheels' moet het laatste album zijn dat ik bewust heb geluisterd van de Stones. Ik ben opgegroeid in een Stones-huis: it's only R&R schalde naast mijn wieg, de platenplank bestond uit eerst alle albums van de Rolling Stones (incl. EP's etc) en dan pas de rest.
Nog nooit heb ik iemand zo teleurgesteld gezien als mijn vader toen 'Steel Wheels' uitkwam (of het moet zijn geweest met 'Dirty Work' ...) Daarna heeft hij dan ook geen enkel Stones album meer gekocht.
Zelf kan ik er niet eens naar luisteren, het doet me dan toch altijd weer denken dat ze verdomme in staat zijn om nog een geweldige plaat te maken als ze hun 'business straight fixen'
De Stones zijn veroordeeld tot elkaar, veroordeeld om een waan van grootsheid op te houden zolang ze nog last hebben van allesverslindende ego's (lees: zolang Jagger nog een allesverslindend ego heeft)

Ook ik ben afgehaakt na het uitkomen van dit album. Persoonlijk vind ik wel dat op dit album mischien wel het beste Stones nummer allertijden op staat, nl. "Almost hear you sigh" .

Terwijl Voodoo Lounge en Bridges to Babylon veel betere en sterkere albums zijn en ook A Bigger Bang er mag wezen. Raad je aan ze toch eens te beluisteren.

Ik denk dat vanson in de war is met Dirty Work.

Mijn allereerste Stones album. Destijds vond ik het een heel goed album, nu is de waardering wat gezakt.

Er staan gewoon teveel nummers op die te standaard zijn voor de Stones. Mixed emotions en Rock and a hard place zijn zeker niet slecht, maar van een Stones single verwacht je gewoon meer.

Persoonlijke favorieten zijn Hold on to your hat, Break the spell en de absolute topper van het album Slipping away.

Vergeet je niet het prachtige nummer "Almost Hear You Sigh" te noemen Dat geweldige nummer is namelijk mijn "all-time-Stones-favorite"

Zeker een goed nummer, maar ik was hem niet vergeten

Sinds twee, of drie maanden zijn hier verschillende cd's van in omloop met outtakes, waaronder twee nooit eerder uitgebrachte nr's in bijzonder goede kwaliteit!

De cover "My precious love" is sowieso de moeite waard!

Steel Wheels vind ik een halfgeslaagd project. De betere songs blijven in je gehoor hangen en fluit je jaren na datum nog mee. Maar er staat helaas ook nogal wat filler tussen.
Een album dat maar zo-zo is, de betere tracks zijn voor mij het lekker country-achtige Blinded by Love en Hearts for Sale. Bij Rock and a Hard Place moet ik mijn schouders wat ophalen en denken... dit hebben ze al eens gedaan en dan veel beter... pffft. Het geweldig sexy Almost Hear You Sigh mocht eigenlijk niet ontbreken op halfbakken 40 Licks verzamelaar (blijf daar wreed boos over !).
Nou, ze hebben stukken sterkere platen gemaakt, maar echt beschamend wordt het nu ook nergens. 3.5 fair ?

Ja Marco hier hebben wij altijd een menings verschil over gehad met dit album.
Juist ik vindt dit wel zo'n heerlijk album, een verademing na Dirty Work. Neem Hold on to your hat je wordt gewoon weggeblazen met een Keith die zoals het onderhand lijkt te willen laten zien dat ie nog lang niet klaar is. Mooi album met een Charlie Watts die duidelijk aanwezig is. De drums op dit album komen meer naar voren dan bij de vorige albums, daarna ook niet meer zo extreem gehoord.
Prachtig!!!!

De CD alleen gekocht voor Almost Hear You Sigh.... Wat een waanzinnig gave clip zat daar bij!

mee eens , almost hear you sigh is een bere nummer van de stones

Enjoy it!
Clip

De singles zijn redelijk tot goed te pruimen, maar toch vind ik het maar een matige plaat. Wel een kleine opleving na het rampzalige Dirty Work.

2,5.

Als je de singles goed te pruimen vindt, vind je toch echt ook nog heel wat aardige tot sterke albumtracks zoals Rock and a Hard Place. Ik begrijp de 2,5* niet: dat is nl. onvoldoende.

Dit album wordt toch ondergewaardeerd hier, het past niet in de trend van na Tattoo You was het niet veel meer. Die trend klopt dus niet: dit is gewoon een sterke cd waar trouwens een geweldige tour bij hoorde.

Almost hear you sigh blijft natuurlijk ook een schitterende ballad.

Steel wheel heb ik nooit wat aangevonden. Die overgeproduceerde blikkerige sound is niet aan mij besteed. Vind de plaat slecht en absoluut niet spontaan. Er zit ook helemaal geen rock gevoel aan deze plaat, die dichter bij de solo plaat van Mick staat "primitive cool" als bij een echte goede Stones, zoals een Some girls of Let it Bleed. Helaas zijn ze hierna nog verder achteruit gegaan. Typisch voorbeeld van te lang doorgaan!!

Ik zie deze plaat ook met mixed emotions, echt slechte songs staan er niet op dit album maar toch is er iets mis mee ofwel het toch een vrij groot success was. Misschien heeft het ook met de ruzie tussen Mick en Keith te maken gehad die nog niet afgesloten was, Mixed Emotions kan men ook als "Mick's Demotion" lezen. Ook hun Steel Wheels tour was een groot success maar ook de laatste tour met Bill Wyman die na de tour van Steel Wheels besloot op te stappen. Keith was hier niet blij mee, hij meende dat je de Rolling Stones alleen in een kist kon verlaten. Bill Wyman ging een rustiger leven leiden. Weer gingen de Stones op zoek naar een vervanger, die pas 5 jaar later werd gevonden in de persoon van Darryl Jones. Darryl is geen officieel lid, maar doet wel altijd mee.

Deze plaat was trouwens hun eerste digitale opnaame.

Tja, kan het ook niet helpen. Ik vind dit heel erg kitscherig geproduceerd. Bovendien staan er naast een paar heel aardige nummertjes een evenredig aantal aanfluitingen die ik echt niet voor m'n plezier kan beluisteren. Maarja, ieder z'n ding, natuurlijk...

Niet de beste van the Stones, maar zeker geen slecht album. Met de eerste 2 nummers wil ik nog wel uit de bol gaan, "Hearts for sale", "Blinded by love" en "Slipping away" zijn ook sterk en "Almost hear you sign" vind ik één van de beste Stones-nummers ooit. De rest gaat ook wel, maar het zijn geen nummers die bij blijven.

Hearts For Sale behoort echt tot het ergste dat ze gedaan hebben. Triest nummer.

Ik vind hier geen enkele echt slechte song opstaan, maar het zwakke punt is hier de overproductie, de muziek klinkt niet spontaan genoeg. Daarom dat ik dit album minder waardeer dan de meeste andere Stones-CD's.

Met het uitkomen van dit album zijn The Stones natuurlijk al over hun hoogtepunt heen.Het is niet eens echt een belabbert album,want er staan best wel een aantal aardige dingen op.Maar zoals eerder aangegeven,de Stones klinken te gelikt en dat hoort niet bij een groep die in het verleden pure smerige rockmuziek speelde.Hoogtepunten vind ik zelf;Hold on to your hat,Continental drift(spannend mystiek nummer)en het door Keith vertolkte Slipping Away.

Ik blijf deze plaat wel een verademing vinden na hun debacle: Dirty Work.
Ik vind dat het plezier weer van deze plaat afstraalt.

Ik vind dit album juist geen verademing na Dirty work. Ik vond Dirt work stukken beter en niet te lang. Dit album is ook veel te lang en ik denk dat ik dit na Undercover het allerminste Stones album vind. Maar dit album is wat mij betreft nog wel een voldoende waard voor nummers als: Mixed emotions, Sad Sad Sad, Almost hear you sigh, rock and a hard place, en dan zijn er ook nog wat mindere aardige nummertjes
3*

De Stones gingen destijds weer touren en daar hoorde ook een album bij, daar waar het normaal andersom gaat.
Edoch, who cares. Ik was 18 en samen met een maat van mij de good old Stones aan het verkennen. Op de radio hoorde we dat ze in De Kuip op gingen treden die dag. Uit baldadig enthousiasme keken we elkaar aan, knikten en spurten naar de dichtsbijzijnde pinautomaat. Hops af met het studiefinanciering en richting R'dam.
Daar aangekomen, zwaaiend met onze briefjes van 25, had mijn maat al snel beet. Dat deed mij ietwat hyperventilerend al schreeuwend nog fanatieker zwaaien met mijn biljetten. Als je in de verte de intro van Start me Up hoort denderen, nou dan wil je wel. Dit zou nl. wel eens de laatste keer kunnen zijn dat ze op zouden treden...Duh, Yeah Right.

Het lukte ook voor het lieve sommetje van fl 250,-. Enig minpuntje was, dat mijn maat aan de overkant van het stadion was beland. Maar goed, dat mocht de pret niet drukken..we waren binnen.
Na het concert vol euforie orakeld over het gebeurdene en het vette concert. T-shirt met de dubbelkleurige tong heb ik zowat tot de laatste draad versleten.
Dus in meerdere opzichten heeft dit album zo zijn kleuren voor mij. Kwalitatief gezien niet hun beste, maar herinneringen hebben ook zo zijn muzikale waarde.
Later is de passie voor de Stones wel wat bekoeld en rest mij vooral het respect wat ze eind jaren zestig begin zeventig hebben gedaan.
Doorgaan totdat ze er bij neervallen, letterlijk soms zelf uit een kokosnootboom. Wie had gedacht dat no.1 op de dodenlijst in de jaren zeventig, nu nog steeds zijn ding doet. Die Keith doet zijn best, maar ze willen hem boven gewoonweg niet.

Misschien zit ik wel te weinig 'in the Stones' (ik heb maar een cd of 15) maar alles bij elkaar optellend, zie ik weinig reden deze cd eens flink af te rossen.

Eigenlijk het beste sinds Tattoo you.

Blikkerige productie? De Stones hebben wel ergere producties gehad.

Er wordt behoorlijk op gespeeld, zelfs Keith Richards is bij stem in het fabelachtige Can't be seen (O shit!) en ook Drifting away. Ik heb ook zonder aarzelingen Rock and a hard place op één gezet in mijn stones top 10 (zie forum aldaar).

Lekker hard, melodieus en stampt lekker door.

Opener Sad sad sad (van het zelfde laken een pak, mijn favoriete soort van Stones nummers) is prima, Mixed emotions ook goed, Terrifying neemt helaas dan wat gas terug.

Continental drift valt jammergenoeg wat uit de boot. Maar voor het overige kan ik me er prima mee vermaken. Geen slappe hap zoals op Black and blue, geen disco-uitstapjes als Miss you.

Rechtoerechtaan Stones met een enkele acceptabele ballad.

En die meer dan acceptabele ballad is natuurlijk "Almost Hear You Sigh". Dat is echt de enige reden waarom ik ooit Steel Wheels heb gekocht. Voor de rest doet dit album mij helemaal niets. Maar ik ben dan ook zeker geen Stones fan.