Rolling Stones - Steel Wheels (1989)

Ik ben ook geen specifieke fan, maar dat is toch ook geen vereiste, bij cd-besprekingen?
Wel hoor ik graag nog of alle Stones cd's je niets doen of juist alleen Steel wheels niet.

Dat zou mij dan verbazen, maar ik hoor dan graag waar Steel wheels in verschilt met andere Stones cd's.

Het nummer Continental Drift is een wat late ode aan Brian Jones
die in zijn laatste levensjaren veel naar Marokko toog om daar met Marokaanse musici te spelen en opnames te maken .
Ik vind het juist een avontuurlijke song die bewijst dat de Stones bij vlagen nog experimenteel aardig uit de hoek kunnen komen .
Rock And A Hard Place wordt hier nogal geprezen . Ik vind het een vrij zwak nummer die bouwt op de riff van Keith .
Steel Wheels is bij vlagen aardig maar het heilige vuur ontbreekt te vaak . Te netjes vooral .

Klopt. Het ontbreekt hier aan zweet. Het klinkt meer als 'Wij zijn The Stones en gaan een plaat opnemen' dan 'Pleur de mengtafel maar aan!' Het is té afgevlakt, té makjes en vooral té ongevaarlijk.

Steel wheels wordt in mijn ogen echt een klein beetje tekort gedaan. Wat wel en niet 'heilig vuur' was ten tijde van schrijven en opnemen van een song is natuurlijk moeilijk te bepalen.

Ik vind dat het toch behoorlijk wat van de tijd dat wordt gespeeld vonkt. En er zijn maar weinig Stones cd's waarbij je sowieso van begin tot het einde op het puntje van je stoel blijft zitten.

Afgezet tegen het werk uit de jaren '80 (muv Tattoo you) is Steel wheels een enorme vooruitgang. Als je een drietal dissonanten verwijderd (Hold on to your hat, Continental drift en Break the spell) en je plaatst Can't be seen achter Terryfying, heb je een dijk van een Stones cd van 42 minuten.

Steel Wheel was toen deze uitkwam een soort van reunie plaat, iedereen dacht dat ze uit elkaar waren na jarenlange ruzies tussen Mick en Keith. Maar plots was daar de single Mixed emotions, die één van de weinige hoogtepuntjes bleek van deze veel te gladde Stones plaat. Naast Mixed Emotions, doen Almost hear you sigh en Blinded by love nog iets herleven van hoe goed deze band ooit was, maar gevoelsmatig voelt deze plaat meer aan als een Solo plaat van Mick dan als een Stones plaat, en laat ik de solo platen van Mick nu zeer matig vinden.

Tja, Steel Wheels... Een echt slechte plaat is het niet, maar een echt sterk album vind ik het zeker niet.
Die typische jaren '80 sound, ook de Stones ontsnapten er in de studio blijkbaar niet aan...
Het openingsnummer vind ik al meteen - vooral qua klank - vreselijk om aan te horen, dat klinkt zo klinisch, niet warm, maar ijskoud, wàt een rotklank die drums in die periode...en een "song" die naam nauwelijks waard, een draak dat Sad Sad Sad...
Hold On To Your Hat is ook al zo'n echte vuilbaksong, haast garagerock, echt onbeluisterbaar dit ding...

Mixed Emotions kan me ook al niet erg boeien, vreselijk nog steeds, die klank, het betert voorlopig niet...
Terryfying haalt gelukkig wel een beetje niveau, het zit wat in het straatje van de op een funkriff gebaseerde song Slave(Tattoo You)
Hun wat county gerichte songs als Hearts For Sale en Blinded by Love blijf ik echt koesteren, alsook het sexueel geladen Almost Hear You Sigh, maar een geforceerde rocker als Rock and A Hard Place, blijf ik.... echt geen lekker nummer vinden; In dat nummer klinken die eighties drums en synths te erg door, dit had echt zoveel beter gekund, mits een wat minder gladde productie.
En Mixed Emotions heeft me nooit gegrepen, als ik dat naast hun echte toppers zoals Honky Tonk Woman, Jumpin' Jack Flash of Gimme Shelter leg, om maar enkele dijken van rocksongs op te sommen, dan valt dat echt bleekjes uit, de bezieling hoor ik daar echt niet meer.
Ok, het album is een stuk genietbaarder dan Dirty Work en Undercover, maar de hoogtijdagen als albumgroep waren echt wat over.
Niet goed, niet slecht, echt een middelmatig album.

Continental Drift, met die Marokkaanse ritmes erin is uiteraard geen classic Stones nummer, maar dat vind ik dan stukken gnietbaarder en origineler klinken dan dat voor mij pijnlijke Rock And A hard Place. Ja, Continental Drift, dat nummer mag er voor mij best zijn, echt!

Sorry, musician, ik weet dat Rock and A Hard Place bij jou op één staat - je volste recht - maar bééstig goede rocksongs zoals Sympathy For The Devil, Street Fightin' Man en Gimme Shelter stijgen dààr toch mijlenver bovenuit?
Ik denk dat ik daar niet als enige zo over denk....

Ik kom voor dit album al jaar en dag uit op 3.5.

Ik ga de plaat toch nog eens draaien, momenteel staat hier mooi oud Frans chanson op, ons ma mag ook wat, hierna gaat deze nog eens in de cd-speler, ik vrees dat ik toch rond mijn 3.5 kwotatie zal blijven steken.

"Continental Drift" vind ik ook een sterk nummer, "Rock and A Hard Place" vind ik dan weer een tikkeltje banaal of te standaard. Maar zoals eerder vermeld is de vrij gladde productie (wat niet bij Rolling Stones past) het minpunt van dit album dat wel beter te pruimen is dan de twee voorgangers en dat was ook de reden waarom dit album vlak na release gunstig werd onthaald. Maar - hier treed ik Father McKenzie weer bij - een topper in het Stones-oeuvre is dat zeker niet.

We schelen welgeteld een half puntje met elkaar, de belevingswereld is, grappig genoeg (ik zie het maar als grappige constatering), een geheel andere.

Ik ben vrij conservatief inzake het aanhangen van de basis/uitgangspunten van de stevige rocksongs in de beste Stones-tradities. Jagger en Richards mogen van mij dan best meegaan in de tijd, als het smaakvol is gedaan.

Er is in die optiek ook wel een lijn te ontdekken tussen Satisfaction, Star star, Respectable, She's hot en Rock and a hard place. Ook al is het ene nummer van 1965, de laatste van 1990.

Maar smaakvol is een vereiste en niet alle mode-grillen zijn bruikbaar. Naast de ballads, die ik altijd, ook bij andere rock-groepen, al snel te slap vind, sta ik ook vrij sceptisch tegenover probeersels.

Het ene is aardig of zelfs geslaagd (disco-invloeden in Miss you) maar de piepstem van Jagger in Fool to cry of Emotional rescue (plus de muzikale ondersteuning) vind ik maar matigjes. Undercover of the night staat bol van de electronica van de jaren 80 en trekt het daarom ook niet.

De oosters aandoende klanken op Continental drift vind ik vooral een langdradige en jammerlijke mislukking en niet een nummer waar je als aanhanger van het Respectable-genre op zit te wachten.

Maar ik ben op dat gebied zeer voorspelbaar: Within you without you, geschreven door Harrison op de Sgt. Peppers cd, vind ik ook tenenkrommend. Niet vanwege de oosterse klanken maar vanwege het te sterke contrast, het oponthoud dat wordt veroorzaakt, met het voortreffelijke werk van Lennon en McCartney.

Tenslotte is de ene ballad ook de andere niet: Blinded by love (de Stones hebben meer van dit soort type ballads geschreven, met een soort country-achtige aanpak) vind ik vreselijk. Slipping away, met de zang van Keith Richards, kan ik weer prima hebben.

Als laatste dat wordt aangestipt, valt de stelling 'gladde' produktie mij hier niet op. Ik weet niet goed wat er mee wordt bedoeld, ten opzichte van deze plaat. Het is sowieso een moeilijk te beoordelen criterium. Het veronderstelt, dat de heren Glimmertwins vooraf gedacht zullen hebben: laten we dit keer eens glad produceren. Ik weet dat gewoon niet en kan het ook niet horen.

Gemiddeld geven we 3,75 voor deze cd. Daar kan ik best mee leven.

Je noemt Slipping Away musician . Wat mij betreft het hoogtepunt van dit album .
De heropstanding van Keith . Alles komt samen in deze , zeg maar , survivorsong . Hij heeft het toch maar overleefd allemaal .
Het is 1 van de weinige songs op deze come-back plaat waar de passie op een welgemeende manier wordt weergegeven .
Ik vond toch altijd al dat behoorlijk wat Keithliedjes met zijn zang wat ondergewaardeerd zijn . Happy , You Got The Silver , Coming Down Again , deels Memory Motel , geweldige songs .

Helemaal eens inzake Richards. Ik vind hem op Steel wheels ook fantastisch zingen op de sterke song Can't be seen.

Eigenlijk is dit gewoon een erg goede plaat die hier een belachelijk laag stemgemiddelde heeft. De Stones zijn natuurlijk ooit nóg beter geweest, maar dat doet niets af van deze. Alleen bij het nummer Mixes Emotions heb ik wat gemengde gevoelens. De rest is allemaal geweldig.

Destijds mijn allereerste kennismaking met een volledig Stones album.. Ik kende de singles uit de 80er jaren wel, maar meer ook niet.

Dit album beviel me heel erg goed, en dat doet het nog steeds!

Mooie kennismaking was het destijds.. zeker toen ik ook nog naar de show in de Kuip ging

Gelijk heb je!

Als we het over goede Stones muziek hebben, mogen van mij nummers als Sad sad sad, Rock and a hard place en Can't be seen daar volledig toe worden gerekend.

Al met al sowieso een smaakvolle cd, Steel wheels. De hoeveelheid lekkere Stones rock maakt ook een ballad als Almost hear you sigh buitengewoon genietbaar.

Ja inderdaad, zelfs de Keith songs zijn goed te pruimen

Gisteren nog maar eens Slipping away opgezet alleen dan de live versie van de bootleg Honky tonk Tokyo (op dvd). Het is al een topnummer en een mooie afsluiting van dit album maar live klinkt ie veel ruimer en daarbij een schitterende gitaarsolo op het eind jammer dat ie dat nooit eigenlijk meer gedaan heeft zelfs het tijdens die tour opgenomen Stripped album waar die ook op staat ontbreekt die sfeer.

Ik zal eens kijken of ik bewijs voor jullie kan leveren via Youtube

Hier het bewijs hij was alleen dan te downloaden met Before they make me run maar dat is weer mooi meegenomen

YouTube - Rolling Stones - Before They Make Me Run & Slipping Away

Gebruiker Sstttt is niet meer onder ons. Zo af en toe neem ik zijn honneurs nog even waar. Sstttt was geen Stones fan en had dan ook geen favoriete Stones albums. Ik weet alleen dat hij "Almost Hear You Sigh", afkomstig van deze "Steel Wheels (1989)", net zo'n wereldnummer vond als ondergetekende.

Ik zou maar uitkijken,Sstttt is uiteindelijk zwaar geband na een kleine eh....... discussie. Ik heb liever jouw mening!

Laat ik nu net Hold on to your hat en Break the Spell samen met Slipping away hebben aangevinkt als mijn favoriete nummers.

Dat is wel het mooie aan deze Stones cd, iedereen heeft zijn eigen favorieten.

Dit was mijn eerste Stones album, dus waarschijnlijk bekijk ik hem een beetje door een roze bril. Ik vind hem over het algemeen best geslaagd. Consistenter dan Undercover (Al heeft die wel een paar heerlijke uitschieters) en een wereldplaat in vergelijking met het abominabele Dirty Work.

Mee eens met Tribal Gathering, Steel Weels is toch een opleving vergeleken met Undercover en Dirty Work, al wordt hun vroegere peil niet gehaald.
Hold on to Your Hat, Blinded by Love en vooral Almost Hear You Sigh vind ik hier de beste songs. Rock And A Hard Place wordt vaak vernoemd maar ik vind dat een matig en vrij banaal nummer dat het teveel moet hebben van de riff van Keith.

Musician, die kun je krijgen! Ik heb ook geen favoriet Stones album. Het enige album dat mijn enigszins kan bekoren is "Goats Head Soup". "Steel Wheels (1989)" heb ik wel in mijn cd collectie maar het is echt jaren geleden dat ik het album voor het laatst heb beluisterd.

Ik vind dit een hele vermoeiende plaat. Er wordt energie gesimuleert, terwijl deze plaat klinkt als een moeizaam proces.
In deze periode, toen Steel wheel uitkwam, hing er een sfeer rondom alsof het hier om een reunie ging. Ergens was dat ook zo, iedereen ging er vanuit dat de band uit elkaar was. Deze plaat klink niet als een reunie die men graag wilde. het lijkt alsof ze aan elkaar veroordeeld waren, nadat zowel Mick en Keith in de jaren 80 een solo carriere op probeerde te bouwen die op zijn aardigst gezegd teleurstellend was.

Na twee missers eindelijk weer een redelijk goede Stonesplaat. Terrifying en Continental Drift zijn mijn favorieten en doen niet onder voor hun werk van de jaren 60 en 70.

Yeah... Continental Drift met die Marokkaanse drums en ritmes erin, lekker!

Rock and a Hard Place vind ik zo slecht en banaal als You Got Me Rocking op Voodoo Lounge, beide echt twee stinkers van jewelste!
En, Luc noemt alweer de songs die mij ook het meeste bevallen! Klasse!

Ik vind Rock and a Hard Place altijd wel een lekkere pomper krijg er energie van, maar ik vind dit verder ook helemaal geen slecht album, eerder een fijn album met een paar uitstekende nummers.

Heerlijk album vind ik dit! Juist die 80's sound maakt dit album prima voor mij. De gitaren klinken heerlijk rauw en 'in your face' en dat hoor ik bij de Stones graag! Mixed emotions, Sad sad sad, Rock and a hard place, Almost hear you sigh, Terrifying en Can't be seen zijn klasse songs vind ik.

Redelijke Stones-plaat. Prima nummers als Mixed Emotions en Rock And A Hard Place worden weer driftig afgewisseld met zwakke broeders als Hold On To Your Hat en Terrifying. Almost Hear You Sigh en Slipping Away zijn echt prachtig. Maar over het algemeen klinkt het me net iets te bedacht en te stijf allemaal. Het rommelige en losse karakter van het oude werk heeft hier plaats gemaakt voor zakelijkheid. Toch een voldoende, omdat er een paar heuse krakers op staan.

Een van de betere stones platen uit latere jaren.
Als peuter kon ik al niet genoeg krijgen van sad sad sad en continental drift.
Mijn moeder zette die nrs vaak snoeihard voor me op.
Eigenlijk vind ik elk nummer van de plaat goed en deze ookt erg onderschat.
Mischien omdat het een wat gladdere productie heeft en wat minder de rauwe stones sound.
Maar dat doet niks onder voor de klasse van de songs.5 sterren

Het is beter dan Dirty Work . Je hoort wel een band die weer graag wilt en aandacht heeft besteed aan het totaalplaatje .
Maar wat ik vooral mis is zijn echt goede songs . Een plaat kan goed en degelijk zijn ook zonder echte hoogtepunten , maar ik heb mijzelf altijd betrapt op te veel skipmomenten .
En dan weet ik dat het geen Stonesplaat is die mij raakt .