Rolling Stones - Steel Wheels (1989)

Euh ja, Can't Be Seen inderdaad .
Rock And A Hard Place vind ik gaat wel.

Rock And A Hard Place vind ik één van de minst goede nummers op dit album, zoals ik eerder zei vind ik het een te standaard rocknummer. Verder ben ik het volledig eens met Dibbel dat de opgaande lijn is ingezet na twee zwakkere albums al wordt het peil van hun gloriedagen nog lang niet gehaald.

Rock and a hard place mag dan misschien een vrij standaard rocknummer zijn, het swingt en rocked wel als een tierelier! Geweldige drive zit er in het nummer.

Ikzelf heb ook altijd wel iets gehad met Terrifying, de productie vind ik trouwens ook wel meevallen en niet eens zo heel blikkerig, wat overigens ook wel pastte in dit tijdperk. Almost hear you sight klinkt toch wel lekker zo.

Tuurlijk. Zo wil je de Rolling Stones het liefst horen.

Hoezo, Slipping Away is toch ook Keith? Eén van de betere nummers overigens. Almost Hear You Sigh is één van mijn favoriete Stones songs.

Waar Undercover en Dirty Work eigenlijk maar één of twee goeie songs hadden is Steel Wheels in mijn beleving een echte opleving. Zeker niet alle stukken zijn geslaagd, maar dat is bij de meest Stones albums het geval. Zelfs op de klassiekers vind ik altijd wel één of twee tracks die, wanneer je ze apart neemt, tamelijk zwak te noemen zijn.

Dikke voldoende, Steel Wheels.

Allebei de Keith-nummers goed dan maar!
Allee dan.

Eigenlijk geen slecht album, ik weet alleen niet goed wat kiezen. De ruime 3 sterren of de krappe 3,5 ?

Er zitten eigenlijk bijna geen slecht nummer in maar langs de andere kant zijn er maar 3 nummers die eruit springen (behalve dan dat vreemd maar goed klinkend Oosters lied ) . Het album lijkt voor de rest echt veel op elkaar en heeft een wat vlakke productie.

Dan maar toch voor die krappe 3,5

Hier staat het geweldige Almost hear you sigh op. Dat was in nederland een bescheiden hit. Volgens mij is het daarna niet meer terug te vinden op allerlei "best" of"verzamelalbums"

Dus een vergeten parel van The Stones, jammer aan de ene kant, gelukkig aan de andere kant, want dan wordt niet platgedraaid op allerlei radiostations en behoudt het zijn glans

Lekker album...van de laatste 4 studioalbums beluister ik deze het meest
Vind ik ook de beste van de laatste 4 ,(voor mij het laatste Betere Stonesalbum)
Idd ietwat gelikter,maar het ruwestones geluid ook hier weer aanwezig,,,!
In tegenstelling wat ik hier nog al eens lees.....
Vind ik Rock and a hard place juist de Topper hier,met een strakke Keith riff,heerlijke stonesrocker
Daarna gevolgd door Almost hear you sign. Hearts for Sale, Mixed emotions, Terrifying, Sad Sad Sad ,
Zijn voor mij heerlijke Stonesrockers !,,,opgeteld met de overige tracks....

4.5 *

Ik gooi er nog een halve ster tegenaan, ik vind dit echt een erg lekker album.

Zoals ik 6 jaar geleden al schreef was dit destijds mijn 1e Stones album die ik in volledigheid kende, en zo ben ik er dus ingestapt. De herinnering aan de show in de kuip erbij helpt vast mee aan het gevoel dat ik nu krijg als ik de plaat nog speel.

Er staan erg veel sterke songs op, en 27 jar na dato staan ze wat mij betreft nog als een huis, en Almost hear yuo sigh blijft prachtig.

Maar een rockstamper als Hold on to you hat laat gewoon goed horen waar de band toe in staat is. Echt niks mis mee.

Een nummer wat ik weinig genoemd zie hier is Hearts for sale, wat een lekkere groove zit er in dat nummer! Ik kan er van genieten. Iets ondergewaardeerd wat mij betreft.

Top plaat!

Ga deze ook weer eens draaien en inderdaad Almost hear you sigh is een toppertje. Ook voor mij was het concert in een volle kuip (bij wedstrijden van Feyenoord toendertijd vaak halfvol maar dit terzijde)een geweldige ervaring. Mijn eerste Rolling Stones concert maar al hun lp's had ik al in huis. Het grappige was dat ik in militaire dienst zat bij de luchtmacht in Hilversum. Ik dacht wel even op tijd te zijn om 00.00 middernacht voor de aflossing. Natuurlijk kwam ik 3 uur te laat binnen vallen waardoor ik een behoorlijke uitbrander kreeg van het hogere kader. Tot 8.00 uur in de ochtend duurde mijn dienst en helemaal zuiver was ik ook niet natuurlijk. Het enige wat ik te doen had was de nieuwe weerkaarten inkleuren met rode en blauwe potloden en faxen (toen nog nieuw) naar alle vliegvelden in Nederland. Zwaar werk dus. Sky radio stond altijd aan in de bunker naast het mediapark waar wij verbleven. Het enige nummer van die nacht dat mij is bijgebleven was.......Rock and a hard place die enige airplay kreeg bij deze vrijwel nieuwe zender tussen al dat vervelende geneuzel van Lisa Stansfield (All around the world), Elton John (Sacrifice), UB40 (Kingston town)..............zware tijden.

Ook een vrij matig album. Het klinkt allemaal veels te overgeproduceerd en ik kan hier weinig warmte en emotie in ontdekken. Het klinkt als een te geforceerde poging om weer eens een goede plaat te maken. Waardoor alle spontaniteit compleet verdwenen is. Dit album is net niks 2.5*

Na miskleun 'Dirty work' kon het al snel beter. 'Steel wheels' vind ik dan ook een heel wat prettiger album om naar te luisteren. De drie singles 'Mixed emotions', 'Rock and a hard place' en 'Almost hear you sigh' zijn oké, 'Terrifying' vind ik een lekker nummer, maar 'Continental drift' vind ik wel het meest verrassende nummer en beste song. De andere nummers liggen ook prettig in het gehoor.

Ik mag opener Sad sad sad ook altijd graag horen. Heerlijk gejaagd en vuig. Typiche Stones rocker derhalve wat mij betreft.

Ik heb het gevoel dat Steel Wheels in 1989 vooral zo goed werd ontvangen omdat er een breed gedragen gevoel van opluchting was dat de groep de draad toch weer oppakte. Mick Jagger stond niet meer onbedaarlijk te brullen en het album had wat meer aansprekende nummers. Maar na het debacle van Dirty Work kon dat al snel.

Ik denk dat je daar wel een punt hebt. Ik was ook vooral tevreden dat ze weer op tournee gingen. Zodoende kon ik de stenen toch nog een keer live zien. Dat heb ik nog eens 3 keer herhaald. Daarna vond en vind ik het wel goed geweest.

Het typerende en gelijk ook de zwakte van Steel Wheels is dat het echte rauwe randje van de groep grotendeels verdwenen is.
Ik hoor hier een gepoleiste plaat die mij te gelikt is.
Ik vind dat niet passen bij The Stones.
Dat kreeg een vervolg op de buhne.
De songs werden ineens veel meer volgens het boekje gespeeld.
Ik had ook na het zien van de registratie op video, ( toen nog) niet meer de behoefte om ze live te gaan zien.

De euforie bij het verschijnen van deze plaat begrijp ik wel, maar dit kun je toch onmogelijk een droom comeback noemen.

Tja bikkel2, het was natuurlijk wel 1989. Bijna alle rock klonk tamelijk gelikt in die tijd. Ik begrijp wat je bedoelt hoor, maar bij vlagen spetteren ze hier zoals ze sinds Tattoo You zelden nog gedaan hadden. Live werd het wat gelikt inderdaad. Dat verdween ook weer enigszins.

En toch, Continental Drift is gewoon het beste nummer dat ze in de 80s gemaakt hebben vind ik, wat een prachtige compositie!

Het album als geheel vind ik ook zeer geslaagd, al luister ik 'm niet zo vaak (zoals bij wel meer mensen komen de platen uit de periode 1968-1972 en Some Girls het vaakst uit de kast hier).

Dat gelikte hoorde ook wel bij die tijd, zeker met je eens buurman.
Maar misschien wil ik dat juist niet horen van een band als The Stones.
Met Arthur eens aangaande Continental Drift.
Met Keith's Slipping Away ( ja ja) ook mijn favoriet.
Fraaie en originele ode aan de betreurde Brian Jones, die aan het eind van zijn leven dit soort muziek omarmde.
Erg goed gelukt.

Vandaag realiseerde ik me dat ik dit album nog nooit had beluisterd, en wel nadat ik -tamelijk geamuseerd- op het Steve Hoffmann Forum een discussie had gelezen met het onderwerp "het minst favoriete Rolling Stones album". Bij mij zou "Steel Wheels" waarschijnlijk hoge ogen gooien (al vind ik "Dirty Work" net zo slecht). Twee redenen: ten eerste staat er nauwelijks een écht goede song op dit album, maar de tweede reden is wellicht nog zwaarwegender. Het geluid van de Stones behoort per definitie smerig en gruizig te zijn, waar het hier bijna transparant klinkt. Die volkomen misplaatste productie doet het album gewoonweg de das om.

Ik durf de bewering wel aan dat The Stones artistiek gezien na Dirty Work uitgeteld waren.
Het had het moment geweest om te stoppen.
Steel Wheels is wat beter, maar je hoort feitelijk al een oude band, die nergens meer in de buurt komt van hun oudere werk.
Twee favo's zijn voor mij notabene Continental Drift ( eindelijk een ode aan de betreurde Brian Jones) en Keith's laatste echt goede compositie Slipping Away.
Er staan te veel clicherockers op met een idd te glad gehalte.
De tour die er op volgde was perfect, maar meer in de zin van perfectie nastreven.
En dat moeten The Stones nu net niet naleven, want de soul en grimmigheid was ineens een stuk minder.

Persoonlijk had ik het ook geen probleem gevonden als de band eerder had gestopt.
Respect naar de band toe voor hun volharding, maar al in "89/ 90" was het voor mij duidelijk dat ik geen concerten meer zou gaan bezoeken.
Voodoo Lounge is een oplevinkje artistiek, maar die is te lang en kent te veel fillers.

Ten tijde van Dirty Work stegen de geruchten dat The Stones gesplit waren, mede door het feit dat ze niet voltallig aanwezig waren op Live Aid en dat Mick Jagger een solo-album had uitgebracht. Dirty Work kwam moeizaam tot stand en klonk niet als een geheel. Dat Steel Wheels veel aandacht kreeg kwam doordat er alsnog een Stones-album verscheen.
Zoals ik eerder zei songmatig een stuk beter dan de voorganger maar geen meesterwerk zoals destijds werd geopperd.

De plaat opent lekker met Sad Sad Sad en Mixed Emotions. Rock In A Hard Place, Can't Be Seen, Almost Hear You Sigh en Slipping Away zijn naar mijn mening ook echt goeie tracks. Ik vond ze toch wel als herboren klinken hier. De plaat heeft meer goeie nummers dan de twee voorgangers bij elkaar opgeteld.

Berichten verplaatst naar The Rolling Stones

Mensen, dit is toch niet echt anders dan Undercover en Dirty Work? Vooruit, de hardrock is iets prominenter aanwezig, maar verder is het poprock dat de boventoon voert. Hier en daar wat stevigere nummers. Dat is in zekere zin winst te noemen, maar daar staat tegenover dat er een aantal zeiknummers tegenover staan, zoals Mixed Emotions en Almost Hear You Sigh. Van een opleving is wat mij betreft helemaal geen sprake. Zeker niet wanneer Richards niet een, nee nee, twee! nummers inzingt. Dit neigt veel meer naar creatieve armoede dan op de voorgaande albums het geval was. Dit album behoort tot degenen die ik het liefst snel wil vergeten.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Tattoo You
10. Between The Buttons
11. Undercover
12. Dirty Work
13. Exile On Main St.
14. Emotional Rescue
15. Goat Head Soup
16. Beggars Banquet
17. It's Only Rock n Roll
18. Let It Bleed
19. Steel Wheels
20. Black And Blue

Alnost hear you sigh is een pareltje in hun oevre!!! Vind ik dan...

Dat mag jij natuurlijk vinden. Het is subjectief, dus we hebben allebei gelijk.

Absoluut