Paul McCartney - Egypt Station (2018)

Heb 'm geluisterd. En nog een keer.
En was het zat.
Na zovele albums is deze echt over alle top.
1) De vlakke, saaie en voorspelbare teksten en refreinen
2) de muzikale behangsels op den achtergrond: wit, of een vormpje, een klein structuurrtje...
3) de stem: alles is al meegemaakt, Paul perst er amper nog verrassing uit
4) het is allemaal zo okee en tussen de lijnen. Paul was altijd al zo, maar nu stoort het als totale optelsom nog veel meer.

Bedankt Paul, maar het is mooi geweest. Plezier anderen. nog jarenlang.

Ik merk dat ik steeds weer bij dit album terug kom en dat is een goed teken. Mooi album van een breekbare (stem) muziek held. Heel knap op die leeftijd. Ik verhoog mijn stem. 4.0*

En inmiddels op cd; klinkt dan een stuk beter natuurlijk. Leuk uitklap hoesje met teksten etc. Geeft allemaal meerwaarde voor mij en uiteindelijk in stapjes van 3.5 naar 4.5*.

Smaken verschillen en ieder zijn mening natuurlijk. Maar dit bericht is aantoonbaar onjuist; zeker wat betreft songwriting. Ik kan dit bericht (En zeker de 0.5*) niet echt serieus nemen.
Wat wel klopt is dat zijn stem hard achteruit gaat. Dat geeft de muziek iets breekbaar en kan ik juist wel waarderen. Maakt de muziek (nog) authentieker.

Ja hoor, een nieuw nummer: Get Enough’ is vandaag uitgekomen.

Het artwork is gelijk aan die van Egypt station, maar staat niet op deze plaat, en ik voel 'm al aankomen, net als bij NEW zal er wel weer een deluxe versie komen met extra nummers. En steeds trap ik er weer in....

Oei het nummer is echt heel slecht. Maar goed dat t niet op egypt station staat.
Die stemvervormer maakt het alleen maar erger. Zo onnodig. Paul die hip probeert te doen. In dit geval, schoenmaker blijf bij je leest.

Dat artistiek gespeel met de auto-tune op Get Enough is inderdaad een stuk minder, en ook de teksten houden niet over. Een probeersel van Sir Paul.

Als dit de beste van de aanstaande bonustracks is, dan voorzie ik slechts een paar luisterbeurten.

Voor wie echt verzamelaar is: de 9e release van dit album: http://www.superdeluxeedition.com/news/paul-mccartney-unveils-egypt-station-travellers-edition-box-set/#more-147426

En hier is nummer 10. 7 maanden na de release van de plaat.

http://www.superdeluxeedition.com/news/paul-mccartney-to-release-egypt-station-explorers-edition/#more-149332

Ik heb de man zeer hoog zitten maar liefhebbers een poot uitdraaien zit er wel diep in bij deze meneer. En het zal vast de maatschappij zijn die het regelt maar ik neem aan dat hij zijn toestemming geeft. Naar trekje.

The best things in life are free
But you can keep them for the birds and bees
Now give me money
(That's what I want)
That's what I want
(That's what I want)
That's what I want, yeah (that's what I want)
That's what I want

Explorer's Edition is vandaag uitgekomen met extra bonustracks en op het eerste gehoor zijn dit nummers die terecht niet het standaard album gehaald hebben.

wel leuk om een paar keer te horen:
Frank Sinatra's Party doet denken aan zijn album McCartney II had hij misschien nog ergens als b-kantje kunnen gebruiken.

Sixty Second Street de tekst is w.m.b. de zwakke schakel (woordgrapje) maar zit verder leuk in elkaar.

De twee minuten langere versie van Who Cares [full Length] klinkt soms wat vreemd of er twee (of meer) sessie's aan elkaar zijn geplakt. De flow in het nummer op de standaard versie klinkt beter / natuurlijker. Er lijkt op het eerst gehoor ook een couplet te ontbreken.

Kortom, geen enkele meerwaarde dus....

Nou, vlak de completist niet uit. Daar waar de massa schouderophalend verder trekt, ontdekt deze bijzondere Homo Sapiens Verzamelaritus altijd meerwaarde. Zelfs daar waar deze nauwelijks te ontdekken valt ?.

Waarom zijn die vinylversies zo debiel duur? Slaat helemaal nergens op.

Er is ook een koffertje uit met daar in allerlei prullaria als een puzzel en een kaartspel ofzo. Uiteraard ook het vinyl en cd met alle bonus gedoe. Ik geloof dat hij rond de 300 euro moet opbrengen. Had hem dan minstens gesigneerd.
Ik vind de cd echt heel goed incl de twee bonusnummers maar dit gedoe als een explorersedition of een peperdure gadgetkoffer gaat te ver. En zoals eerder gemeld is het vinyl op zich ook te duur. Waarom vraag je je af.

Paul McCartney is nog niet rijk genoeg.

Mocht iemand deze uitstekend plaat nog niet op vinyl hebben: momenteel is de explorers edition (3LP) op limited gekleurd vinyl voor 52 euro thuis gestuurd te krijgen op amazon.de

En die Explorers Edition heb ik inmiddels binnen en om eerlijk te zijn vallen de bonustracks mij behoorlijk mee. Sterker nog, mocht je dit album nog niet hebben dan zou ik voor deze uitgebreide editie gaan. Er staan namelijk ook nog eens vier livetracks op, op vier verschillende locaties opgenomen. En die zijn erg leuk.

Natuurlijk:

Nog een apart gevalletje wat dan weer even niet op de laatste versie is gezet. Het wordt serieus een beetje triest.


Paul McCartney to issue new seven-inch picture disc for Black Friday | superdeluxeedition

Ha, ha: die boze reacties daaronder ook! (logisch hoor)

Home Tonight / In A Hurry single uitgebracht, opgenomen tijdens de sessies voor dit album.

Dubbele A-kant speciaal voor Record Store Day’s Black Friday.

Typische McCartney nummers... ik zou deze prefereren boven bepaalde bonustracks op het Deluxe album.

Paul McCartney - Home Tonight (Audio) - YouTube

Paul McCartney - In A Hurry (Audio) - YouTube

"In A Hurry" doet aan Brian Wilson denken - jammer dat ie er niet op meedoet.

McCartney zou McCartney niet zijn als hij de lockdown en afgezegde Tour ivm COVID 19 niet in iets positiefs had omgezet. In december komt zijn nieuwste album mccartney 3 uit, dezelfde werkwijze als op 1 en 2 alles zelf inspelen, produceren etc zonder inmenging van wie en wat dan ook.

Jammer, zeg. McCartney 1, ging nog wel, nr 2 was zeer matig en nummer 3...? McCartney is de beste muzikant ter wereld maar heeft wel een strakke en strenge producer naast zich nodig. Maar goed, wie weet wordt het wel een puik album. Hij is het componeren nog niet verleerd. Egypt Station is alweer twee jaar oud en mijn zelfgemaakte selectie draai ik zeker twee keer per week.

Smaken verschillen...De 'strikte' solo-albums zijn tot nu toe een rare mix van wat instrumentals (Momma Miss America, Frozen Jap), stevige rock (On The Way, Maybe I'm Amazed) en ballads (Waterfalls, Every Night). Ik vind juist 'II' wat genietbaarder dan 'I' en ik verwacht dat 'III' ook een wat ruwe DoeHetZelf-benadering krijgt...

Frisse, modern klinkende Macca waar hij zijn oudere stem goed inzet. Dat lukt hem live niet altijd meer. Het siert hem dat hij geen pogingen doet om als The Beatles of Band on the Run te klinken en met een divers album met een eigen sound komt.

Alleen 'Fuh You' is het soort droevige hitparadepop dat uitgevoerd door een bejaarde nog net wat extra plaatsvervangende schaamte oproept.

3,5* om te beginnen, kans op een halfje erbij. Sluit aan bij zijn betere solo-albums.

Ik wist trouwens niet dat McCartney iets met Feyenoord heeft.

Een heerlijk album dat bij de leeftijd van de voormalige Beatle past. Na The Beatles ging McCartney eerder de poprichting in. Met The Wings had hij nog wat rock, maar daarna maakt hij vooral popliedjes. Wat zelfs leidde tot het nummer Silly Love Songs na 'kritiek' van John Lennon. Het leek toch zo in mijn perceptie en de interesse naar latere muziek van hem was bij mij stilaan uitgedoofd.

Een tijd terug kon ik hem live aan het werk zien, een combinatie van solowerk met oude hits van zowel The Beatles als Wings. En ook al komt er slijt op zijn stem, was hij wel een stevige rocker. Die rocker komt ook boven in het album Egypt Station. Er klinkt geen grootse revolutie meer in, maar dat moet ook niet. De nummers zijn goed gemaakt en enkele nummers zullen ook live heel goed zijn volgens mij. Met dit album laat hij horen dat hij één goeie songs kan schrijven EN dat hij ooit nog in een baanbrekende rockband zat. Kwaliteit op leeftijd.

Dikke voldoende en bewonderenswaardig dat Sir Paul op 76 jarige leeftijd met dit album op de proppen komt.
De man weet het altijd weer te presteren een liedje te maken die de gehele dag in je hoofd blijft hangen.
Een verwijzing naar het nummer Happy With You wat ik direct als een van de hoogtepunten zie.
De plaat begint ijzersterk ondanks het feit dat zijn stemgeluid achteruit is gegaan.
I Don't Know, Come On To Me, Who Cares prachtig allemaal.
People Want Peace roept bij mij direct associaties op met Give Peace A Chance van John, maar wellicht was dat ook de bedoeling.
Back In Brazil & Despite Repeated Warnings zijn voor mij de tegenvallers.