Paul McCartney - Egypt Station (2018)

Ik heb de nieuwste van Paul nog niet in huis maar wil wel opmerken dat je nieuw werk van Paul McCartney niet direct mag beoordelen, vaak zoals ook bij the Beatles laat het zijn beste kant pas na meerdere luister beurten zien.

Ja dat doet hier maar, zooitje ongeregeld

Wat een frisse mooie plaat is dit. Paul hoeft inderdaad niks meer en heeft zich natuurlijk al lang bewezen. Fuh You zou zo op de laatste paar albums van coldplay kunnen staan. En dat zou dan een hoogtepuntje zijn. Geluid via spotify valt ook niet tegen.

Een tamelijk goed album, zo na de eerste beluisteringen. Ik vind 'm beter dan Memory Almost Full en New; af en toe klinkt het alsof het eind jaren '70 is opgenomen. Hoogtepunten: Happy With You, Back to Brazil en Dominoes. Dieptepunt: People Want Peace. Uiteindelijke beoordeling volgt!

Na een aantal luisterbeurten ben ik al klaar met dit album. Het klinkt geregeld fris, Paul heeft inspiratie, maar het komt maar niet echt tot leven. Eigenlijk heb ik dit met al zijn platen sinds 1979, met kortstondige uitzonderingen er tussen. Ja, er springen een paar nummers tussen uit, maar de show vanuit Grand Central Station liet zien waar die echt thuishoren: 'Come On To Me' sloeg volledig dood tussen alles wat er voor en na gespeeld werd. Nee, ik mag niet vergelijken, maar dat is ondoenlijk met deze back catalogue. Een uur in de show merkte ik dat ik het wel genoeg vond.

Heel misschien als ik meer tijd in het album zou steken, bestaat de kans dat het album de middelmaat zou ontstijgen, maar waarom zou ik, als ik de nieuwe Arctic Monkeys me volledig eigen maak of me wel verdiep in de nieuwe Anna Calvi?

Misschien dat het tijd wordt in te zien dat ik eigenlijk geen Paul McCartney fan meer ben, maar een nostalgische zwelger in The Beatles en dan vooral vanaf 1967 (met al die leuke hits van daarvoor die altijd wel ergens voorbij komen en zorgen voor een grote lach op mijn gezicht).

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Ik ben zeer positief verast door deze plaat, waar mijn verwachtingen onterecht niet hoog van was.
Een frisse en zeer energieke McCartney die een plaat aflevert die meer aansluit bij zijn jaren 70 platen dan bij zijn meer recente werk. Wat mooi uitkomt van fan van RAM, Red Rose speedway en Wild life.
Mooie plaat, soms vrijblijvend en informeel maar altijd vol vuur.
Hij speelt zo goed als alle instrumenten zelf.
Ik sluit mij dan meer aan bij wereldwijde muziekpers die dit zijn beste plaat in jaren vind en minder bij de commentaren hier.
McCartney heeft na the Beatles in 48 jaar heel veel mooie platen uitgebracht en deze is daarin een welkom cadeau.

Precies dat!

Het album noodgedwongen in drie delen geluisterd en zondag nogmaals in zijn geheel. Caesars Rock vind ik niet wat. Despite Repeated Warnings is creatief, maar voelt toch wat gedateerd aan. Erg geforceerd allemaal.

Juist de nummers waarbij Paul zijn leeftijd lijkt te omarmen komen sterk naar voren, waarbij zijn stem soms iets geholpen wordt door de productie. Meest naturelle nummer is Hand in Hand denk ik. Het is iets wat overigens zeker niet negatief bedoel, het geeft het album een fijne seventies vibe mee. Zoals eerder gezegd en gelezen mogen we onze handjes dichtknijpen met het feit dat Paul wederom een album aflevert waarvan enkele nummers zo op een goede verzamelaar terecht kunnen komen. Alleen dat zegt al iets over het feit dat hij het niet verleerd is.

Egypt Station is een bovengemiddeld album, met zeker wat missers. Deze komen voor mij persoonlijk in Fuh You, Back in Brazil en Caesars Rock. Als Paul wat strenger was geweest had je misschien en album dat een kwartier korter zou zijn, maar ook tegelijk een (halve) punt hoger zou scoren. Gelukkig staan daar een aantal erg fijne nummers tegenover, zoals I Don't Know, Come On To Me, Happy With You, Who Cares, Confidante, Hand in Hand, Dominoes en Do It Now. Een prima score dus, ik zet hem voor nu even op 3,5 ster.

Btw... Who Cares heeft op een erg fijne wijze het Crossroads riedeltje gejat!

Iemand al de bonustracks gehoord, Get Started / Nothing For Free? Zouden op speciale editie's van Target en HMV moeten staan. YouTube geeft (nog) geen uitkomst.

De bonustracks komen in oktober op een special edition te staan.

"Nothing for Free" heeft een Amy Winehouse-achtige beat en basloopje, is verder een vrij modern klinkend nummer, bijzonder catchy, had zeker niet misstaan op het reguliere album.

"Get Started" is wat luchtiger en nietszeggender van aard, doet me qua sfeer denken aan de sound van "Off the Ground" (het album). Wel duidelijk van het kaliber B-kantje. Heeft een kort "Helter Skelter"-achtig slot.

De bonustracks hadden m.i.z. op het reguliere album moeten staan! Nothing for Free had de single moeten zijn. Wat een geweldig nummer! Dit nummer is een stuk beter dan Fuh You! Hij heeft dit ook met Ryan Tedder gedaan.

Via Spotify is nu een speciale box-set van 17 tracks te streamen opgenomen in Abbey Road met 14 nummers van The Beatles, 2 van Wings en 2 singles van dit laatste album

... zo te horen live-in-the-studio met zijn huidige live band.

Fijn live optreden op Spotify. Ik kreeg de cd Egypt Station afgelopen week binnen. Nu een paar keer gedraaid. Ben er wel heel enthousiast over. Despite Repeated Warnings is fijn zeg. Doet me denken aan A day in the life. Het artwork ziet er trouwens prachtig uit. Dit maakt het de moeite waard om cd's te blijven aanschaffen. Veel artiesten kunnen hier nog van leren.

Juist mooi, die oude breekbare 'Johnny Cash American Recordings' stem van Paul McCartney. En ook heel wat liedjes die weer eens echt de moeite waard zijn.

Edit: en een aantal ontroerend mooie / ijzersterke songs. Wat een prachtig slotakkoord is dit geworden.

Paul McCartney weet hoe hij zijn nummers in mekaar moet zetten als een edelsmid die zijn vak verstaat en niet heeft verleerd. Generaties overstijgend, met muziek die heel wat mensen heeft aangezet tot muziek maken. Het hoeft geen meesterwerk te zijn, het is het ook niet, de meester is het zelf.

Heb de allereerste luisterbeurt erop zitten, en ik ben erg positief moet ik zeggen.
Gewoon weer een zeer fijne plaat van deze levende legende.

Die krakerige stem mag. De man is 76, maar het verbaast me dat sommigen het nu pas op gaat vallen. Op Paul McCartney - Kisses on the Bottom (2012) was dit toch ook al erg goed te horen. Maar zeker niet storend. Ook op deze plaat vind ik dat niet.
Overigens brult hij er ook aardig op los op een paar tracks, hij kan het nog.

Voorlopig geef ik 4 sterren, maar dit zou wel eens hoger kunnen gaan uitvallen. Ik ga die trein nog maar eens een paar keer pakken.

Leuke verwijzingen naar het verleden op de hoes overigens.

Overigens kocht ik het vinyl, (Ltd.Edt.,Deluxe Vinyl). Had toch echt t idee dat deze dan een kleurtje zou hebben, maar niks bleek minder waar. Gewoon zwart vinyl. Ook ok hoor, maar als alle uitgaves de naam Ltd dragen wordt 't wel heel verwarrend.

mooi gesproken

Na al die verschrikkingen op Q music en dan thuiskomen en dit album opzetten. Daar kun je alleen maar blij van worden.

En een andere zender opzoeken

Gaat wat moeilijk op je werk waar je geen inspraak hebt..?

Dan adviseer ik ander werk

Egypt Station bereikt de hoogste plaats in Billboard 200 lijst. Het is voor Paul 36 jaar geleden dat hij daar nog eens een 'number 1' heeft veroverd.

Paul McCartney Earns First No. 1 Album in Over 36 Years on Billboard 200 Chart With ‘Egypt Station’ | Billboard

Weliswaar als solo artiest, The Beatles anthology 1, 2 en 3 uit 95/96 debuteerde evenals 1 uit 2000 op de eerste plek in Billboard.
Maar voor Macca solo, die in de jaren 70 bijna al zijn platen als de grootste vanzelfsprekendheid op 1 binnen zag komen, hield dat na Tug of War uit 1982 ineens op.
Voor hem persoonlijk moet dat een kick zijn, want naast een groot songwriter is hij ook nooit vies geweest van commercieel succes.

Hoe is het mogelijk ?
76 jaar en dan nog zo'n album maken.
Geniaal , een muzikaal meesterwerk.
Kijk vooral ook even naar Carpool Karaoke met Paul en James Corbin op youtube

Geniaal is inderdaad het juiste woord, in de winter van zijn leven komt de meest succesvolle artiest ooit met een solo album die met gemak tot één van zijn beste gerekend kan worden. Drums, gitaren, bass, piano, op wat toeters en bellen na speelt de meester alles zelf, geniaal. Productie, hoes, alles in eigen hand.

Alle nummers staan als een huis van beton zonder dat de boel inzakt. Voor je er erg in hebt druk je op de repeat knop. Zelfs een mindere track als Fuh you is lekker tongue-in-cheek en blijft overeind.

En ja, de criticaster: let the idiots talk.

Ik heb ooit de film Groundhog Day gezien, daar beleefd de hoofdrolspeler steeds dezelfde dag, en komt hij geen steek verder.
Dat gevoel heb ik bij Egypt Station; Paul McCartney zit vast in een tijdmachine ergens begin jaren 70.
En hij heeft nog een handicap; hij beleeft deze dag ook nog in het lijf van zijn muzikale partner John Lennon.
Hij droomt dat hij pas bevrijd wordt als het hem lukt om achter de piano een nieuwe Imagine te schrijven.
Een soort van Repelsteeltje achtig verhaal; al veranderd bij deze artiest wel alles wat hij aanraakt in goud.
Het is allemaal teren op oude successen; Come on to Me heeft muzikaal veel weg van Sugarloafs Don’t Call Us, We’ll Call You, en verder hoor ik er dus regelmatig John Lennon in terug, zeker in de pianostukken.
Niet dat het slecht is, maar als je eerlijk bent, dan heeft hij qua stem veel ingeleverd.
Ik vind het vervelend om te zeggen, maar ik heb regelmatig een Marco Borsato gevoel; hip willen zijn met een soort van rap lijntje er tussendoor.
Ik begrijp dat de plaat een groot succes is geworden, misschien wel omdat men hoort dat het qua zang toch wel minnetjes is, en dat de kans groot is dat dit zijn laatste solo plaat gaat worden.
Dan hoor ik liever een Neil Diamond of Johnny Cash in zijn nadagen, die toe geven aan hun ouderdom, dan een levende legende die hedendaags nog wil mee tellen, maar die eigenlijk niet meer kan.
Soms weet hij nog te vlammen zoals bij Who Cares, maar dan moet je niet echt op zijn stem gaan letten, dan vallen de gebreken minder op.

Nou deric raven ,vaak kan ik me vinden in je recensies, maar bij deze totaal niet.

Jammer dat jij de plaat als geforceerd beschouwd. Lennon is overigens bij mij geen één keer in mijn gedachte opgekomen tijdens het luisteren van de plaat, temeer omdat dit nou juist een enorm typische McCartney plaat is.

Maar,ieder zijn mening natuurlijk.

Misschien nog eens luisteren lennon , en dan letten op de zang en niet op de muziek, want muzikaal gezien klopt het wel.
Zelf vind i de albums Flowers in the Dirt en Off the Ground bijvoorbeeld fris en vol speelplezier klinken, dat gevoel heb ik hier niet; verder alleen met Band On The Run; welke ook dat gevoel heeft, bekend, en uiteraard de singles, Live and Let Die als absolute hoogtepunt.
Deze komt bij mij echt geforceerd over.
Ik had hier wel hoge verwachtingen van, maar voor mij een absolute tegenvaller.

Vind deze ook juist een stuk losser en ontspannener klinken dan (bijv.) voorganger "New" die bij mij wat geforceerd/automatische Pauloot/pretentieus overkwam.

Hoor hier vooral een McCartney die er lol in heeft en gewoon doet waar ie zin in heeft. Een Cash/Diamond-achtige sobere/stripped down plaat heeft ie al met Nigel Godrich gemaakt ("Chaos and Creation in the Backyard").

Ach, en die stem, luister naar Dylan, Cohen, Wilson, zelfs Cash op het eind, het is naar adem happen, maar dat is toch gewoon de tand des tijds?

Ja, dat kan ik niet ontkennen, maar bij vooral Cash en zeker Cohen, kwam het wel binnen.
New ken ik niet, dus daar kan ik geen oordeel over geven, lijkt me dus ook geen plaat voor mij.
Misschien moet ik Chaos and Creation in the Backyard een kans geven, en mijn gevoel zegt dat Flaming Pie ook een prima plaat is, maar ook die ken ik niet.