menu

Paul McCartney - Egypt Station (2018)

mijn stem
3,71 (157)
157 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Capitol

  1. Opening Station (0:41)
  2. I Don't Know (4:26)
  3. Come on to Me (4:10)
  4. Happy with You (3:34)
  5. Who Cares (3:13)
  6. Fuh You (3:23)
  7. Confidante (3:04)
  8. People Want Peace (2:59)
  9. Hand in Hand (2:35)
  10. Dominoes (5:02)
  11. Back in Brazil (3:20)
  12. Do It Now (3:17)
  13. Caesar Rock (3:29)
  14. Despite Repeated Warnings (6:57)
  15. Station II (0:46)
  16. Hunt You Down / Naked / C-Link (6:22)
  17. Get Started * (3:41)
  18. Nothing for Free * (3:15)
  19. Frank Sinatra's Party * (2:44)
  20. Sixty Second Street * (3:57)
  21. Who Cares [Full Length] * (5:33)
  22. Get Enough * (2:56)
  23. Come on to Me [Live at Abbey Road Studios] * (4:19)
  24. Fuh You [Live at the Cavern Club] * (3:35)
  25. Confidante [Live at LIPA] * (3:16)
  26. Who Cares [Live at Grand Central Station] * (3:02)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 57:18 (1:33:36)
zoeken in:
avatar van vincentcorjanus
4,0
Er zijn nu 3 singles uit. Waarvan 'Fuh you' toch wel de minste is. 'Come on to me' en 'I don't know' zijn stukken beter!

avatar van Simon Smith
3,5
Veel nummers trouwens!

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Fuh You klinkt als 'fout' nummer van / door Coldplay...

avatar van lennon
4,5
Jaaa.. hier kijk ik naar uit.

Jammer dat het vinyl zo prijzig is...

3,5
Na 'Fuh You' hou ik mijn hart vast voor een song met als titel 'Do It Now' ...
Maar even serieus: de eerste 2 singles waren top. Maar deze 3e.. dit moet Paul niet meer doen op zijn 76e. Het nummer is niet te onderscheiden van de popmeuk van de laatste jaren (die beat, die productie, die herhaling van dezelfde 4 akkoorden). Paul kan zoveel beter. Troost en hoop: dat witte album had ook 'Obladi-Oblada'...

avatar van bawimeko
3,5
Elke keer zit ik op een Laat Meesterwerk te wachten (a la Dylan), maar gezien z'n laatste singles wordt het volgens een ''gewoon'' McCartney-album zoals de laatste drie; wat fijne deuntjes en wat miskleunen.

avatar van devel-hunt
4,0
Fuh you is oppervlakkig en middelmatig. Een poging om nog in de smaak te vallen bij de top 40 luisteraar. Het heeft weinig klasse voor een man van zijn kaliber.
Hopelijk is dit niet de voorbode van wat Egypt Station te bieden heeft.

avatar van Poles Apart
3,0
devel-hunt schreef:

Hopelijk is dit niet de voorbode van wat Egypt Station te bieden heeft.

"Fuh You" is het enige nummer op het album dat geproduceerd is door Ryan Tedder. De rest door Greg Kurstin, zal daarom dus wel afwijken en (ik neem aan) niet representatief zijn voor de rest.

avatar van Peterjan
5,0
come on to me lekker nummer is dat !

avatar van loveis
5,0
Ik kan niet op Egypt Station! Wordt vast een knaller!

avatar van fish
Wel, ik probeer het maar weer eens, maar word hier niet blij van. Dat Fuh You is een draak van een nummer, waarom toch zo'n productie? De andere vrijgegeven nummers zijn beter, maar nog steeds is er die zielloze productie. Paul's stem is overduidelijk geautomatiseerd en dat haalt alle energie, maar ook oprechtheid, uit de nummers. Tot zo ver vind ik dit getuigen van een dertien in een dozijn middelmatigheid.

avatar van Mausie
Fuh You is echt een draak van een nummer zeg, niet normaal. Generieke radiomuziek en dan ook nog eens de slechte soort. Come on to Me en I Don't Know zijn al stukken beter, maar het is wel erg van het niveau 'ene oor in, andere oor uit'. Voor 'oude' artiesten ben ik altijd wat strenger, want anders zet ik liever gewoon een oud album op (in dit geval van The Beatles, ben niet zo bekend met zijn solowerk).

avatar van Poles Apart
3,0
Paul geeft toe in een interview in MOJO dat het doel van "Fuh You" simpelweg het maken van een hit was, het heeft verder niet veel om het lijf: "It's only a fun song. It's not trying to be important."

avatar van fish
Poles Apart schreef:
Paul geeft toe in een interview in MOJO dat het doel van "Fuh You" simpelweg het maken van een hit was, het heeft verder niet veel om het lijf: "It's only a fun song. It's not trying to be important."


Dan had het gezien zijn statuur toch veel beter gekund. Een fun song of een draak van een nummer, zijn toch twee verschillende dingen.
En tja, die andere vrijgekomen nummers zijn eerlijk gezegd niet veel beter. Zoals ik eerder zei, dertien in een dozijn middelmatigheid.

avatar van lennon
4,5
De man hoeft toch niks meer te bewijzen? Hij heeft gelijk dat ie doet wat ie leuk vind.

Sommige dingen moet je niet zo serieus nemen, en je kan toch geen wonderen meer verwachten van deze levende legende?

Ik ben blij dat de man nog actief is en onder ons. Mooi dat hij nog platen uitbrengt.

avatar van fish
lennon schreef:
De man hoeft toch niks meer te bewijzen? Hij heeft gelijk dat ie doet wat ie leuk vind.

Sommige dingen moet je niet zo serieus nemen, en je kan toch geen wonderen meer verwachten van deze levende legende?

Ik ben blij dat de man nog actief is en onder ons. Mooi dat hij nog platen uitbrengt.


Wonderen is ook weer een ander verhaal. Paul heeft een geweldige, zelfs unieke staat van dienst. Hij hoeft niets meer te bewijzen....maar de vrijgekomen nummers zijn Paul onwaardig. Ze hoeven niet groots of vernieuwend te zijn. Het mag ook zeker gewoon 'fun' zijn, waarom niet? Maar tot zover is het ver beneden de maat, een maat naar Paul's eigen maatstaven.

Laat Paul platen uitbrengen zolang het kan, maar het mag echt wel beter dan dit.

avatar van lennon
4,5
Ik vind t best ok wat ik nu te horen krijg. Heb er geen moeite mee..

Het oor is ook wat positiever. Recensie: Paul McCartney - Egypt Station (album) | OOR

avatar van loveis
5,0
Wat een zegen dat deze man nog onder ons is. Met Egypt Station verast hij mij weer totaal. Creativiteit is overal te vinden op dit album. Songs als Hand in Hand en Happy with you zijn al meteen classic McCartney nummers zoals alleen hij ze weet te maken.Denk aan Callico skies en Jenny Wren. Do it now heeft weer een beach boys stempel. Natuurlijk hoor je dat Paul niet meer kan zingen als in zijn hoogtij dagen maar nog steeds erg goed. Man wat ben ik gelukkig dat ik in het tijdperk van Paul McCartney ben groot geworden.
Dank je wel Paul.

avatar van Axeqlusive
3,5
Zojuist het eerste zes nummers van het album geluisterd onderweg naar mijn werk. Niet helemaal ideaal om een luisterbeurt te moeten onderbreken, maar ik was te nieuwsgierig en kon niet wachten tot ik in het weekend (misschien) wel de tijd had.

Onder de zes eerste nummers zijn de drie eerder reeds uitgebrachte nummers. Natuurlijk, Paul zijn stem is niet meer wat het geweest is, maar ik moet zeggen dat zeker bij de ballads dit breekbare hem zeker niet misstaat. De productie verhelpt het hier duidelijk bij de uptempo nummers, waar zijn stem van wat galm is voorzien (zonder te overdrijven).

Uitzondering daargelaten zijn de nummers rond de drie minuten en dat komt ze zeker ten goede. Eindeloos uitmelken van een refrein tot we richting de zes minuten gaan gaat nergens over. Kort en krachtig en vooral, het ligt weer lekker in het gehoor. Op deze manier mogen we ons in ons handjes knijpen dat Macca op 76-jarige leeftijd ons weer verblijdt met een nieuw studioalbum. Dit waar generatiegenoten nog maar eens hun successen van weleer in een nieuw jasje steken of ons om de oren slaan met weer een compilatie.

Ik kom hier graag nog even op terug zodra ik het album een volledige luisterbeurt heb kunnen geven.

avatar van Poles Apart
3,0
#13: Nooit geweten dat Paul een zwak had voor het Nederlandse Excelsior bandje? Misschien ook maar eens "Before My Head Explodes" in z'n setlist opnemen?

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
De eerste beluistering zit erop, fijn dat hij er nog is en nog muziek maakt maar dit voelt toch als minder aan dan het laatste album NEW.

Caesar Rock het klinkt alsof hij hier 'She's A Rock' zingt.

avatar van motel matches
3,5
Dit is een plaat die ik graag goed zou vinden, maar helaas. Te lang en te veel middelmatige nummers. Het is gewoon een hele lange zit. Fuh you zorgt ook nog voor strafpunten. Wat een verschrikkelijk nummer.

4,5
Ik vind het een prima McCartney album, heeft qua feeling van de nummers bij vlagen iets van de Flaming Pie en Chaos and creation albums. Staat wat verder weg van New.

Er staan genoeg prima nummers op, vooral uptempo zoals de singles, Who cares en Hunt you down. Het prettige Happy days, zo eenvoudig en treffend, kom er maar eens op. Verder opvallend dat meerde nummers toch quasi onschuldig zijn qua songteksten maar de interpretatie geheel aan de luisteraar laat.

Mindere nummers zijn er ook, Confidante en Caesar Rock kunnen me nog niet echt bekoren.

Voordat je dit album waardeert eerst een aantal maal luisteren en jezelf afvragen wat jij aan het doen zal zijn op je 76ste.

Ik ben dik tevreden.

avatar van Axeqlusive
3,5
Hamr schreef:
Voordat je dit album waardeert eerst een aantal maal luisteren en jezelf afvragen wat jij aan het doen zal zijn op je 76ste.


Als je dat in acht neemt is het natuurlijk een fijne gedachte dat Paul nog steeds met enige regelmaat een nieuw album aflevert. Een popalbum zelfs. Je zou hem die leeftijd ook niet geven natuurlijk als je hem zo ziet, al is zijn stem er wel degelijk naar. Eerste keer dat dit mij echt opviel was tijdens zijn optreden bij de Olympische Spelen toen in 2012.

Maar goed, terug naar dit album. De terugweg van werk naar huis weer wat nummers geluisterd. Bij People Want Peace kan ik er amper omheen dat de 'Give Peace a Chance'-gedachte van John Lennon behoorlijk aanwezig is. Hand in Hand vind ik erg fijn, misschien wel het sterkste nummer wat ik gehoord heb. Dominoes klinkt wat geproduceerder, met aan het einde een geluid wat memoreert aan het gitaarwerk van George Harrison bij The Beatles. En dan... Back in Brazil. Nu is Fuh You echt niet heel erg best, maar Back in Brazil gaat daar nog even dik overheen. Een dramatische bijna kinderachtige tekst met een wanstalige moderne productie dat bijna de eerste productie lijkt van een tiener op zijn nieuwe laptop. Echt niet best. Ik kan hiermee nu eigenlijk al de conclusie trekken dat het album te lang is en wat ouderwetse b-kantjes bevat die eigenlijk het levenslicht niet hadden mogen zien. Do It Now maakt gelukkig weer een hoop goed.

Morgen even zien dat ik de laatste vier nummers luister en dan zondag of ergens komende week een volledige luisterbeurt. Zoals ik het nu zie denk ik at er uiteindelijk een 'selections of Egypt Station' ergens in een mapje gaat belanden bij mij, gewoon omdat dit lekkerder wegluistert dan het vinyl wat in de kast staat.

avatar van WoNa
3,0
Bij eerste beluistering, 8 nummers, is er weinig mis met Egypt Station. Ik denk niet dat ik de plaat heel veel zal draaien, maar dat geldt voor min of meer al zijn platen van de laatste 35 jaar, met een korte uitzondering voor 'Tug Of War' en 'Flaming Pie'. De man kan het nog steeds en dat geldt zelfs voor het ondeugende 'Fuh You'.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul McCartney - Egypt Station - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Uitstekende plaat met nadrukkelijk de hand van de meester
Natuurlijk is Egypt Station niet zo goed als de beste soloplaten van Paul McCartney of het beste van The Beatles of Wings, maar er valt meer dan genoeg te genieten op de nieuwe plaat van de legendarische Britse muzikant. Paul McCartney schrijft immers nog altijd geweldige songs, weet meerdere keren te verrassen en emotioneert stiekem toch ook met het randje sleet op de inmiddels 76 jaar oude stembanden. Egypt Station past prima in het rijtje sterke platen dat de Brit de afgelopen twintig jaar heeft gemaakt en kan absoluut mee met de betere platen van het moment.


Paul McCartney is al lang niet meer zo productief als in zijn jongere jaren. De inmiddels 76 jaar oude muzikant maakte vijf jaar geleden indruk met New en heeft zich met het rijtje Flaming Pie (1997), Run Devil Run (1999), Driving Rain (2001), Chaos And Creation In The Backyard (2005), Memory Almost Full (2007) en New (2013) knap gerevancheerd voor de veel zwakkere platen die hij vanaf de tweede helft van de jaren 80 afleverde.

Ik vind het persoonlijk lastig om het nieuwere werk van Paul McCartney te duiden. Ook Egypt Station kan, wil en mag ik niet vergelijken met zijn beste soloplaten of de beste platen van The Beatles en Wings, maar die verleiding is niet te weerstaan wanneer flarden van zijn oude werk opduiken op een nieuwe plaat.

Egypt Station bevat volop flarden uit het verleden. Na een kort intro opent McCartney zijn nieuwe plaat met een ballad zoals hij die al zoveel heeft gemaakt. Het is een ballad die direct aanspreekt en ook direct blijft hangen, maar het is ook een ballad die laat horen dat de stembanden van de Brit inmiddels flink aan slijtage onderhevig zijn.

In de uptempo track die volgt keert McCartney terug naar zijn jaren met Wings in een song die als niemendalletje begint, maar uiteindelijk toch lekker blijft hangen en ook nog even verrast wanneer aan het eind een Beatlesque sitar opduikt. Egypt Station staat vol met dit soort tracks en zeker in instrumentaal opzicht zijn er talloze verwijzingen naar het werk van The Beatles (luister maar eens naar de piano). Alle fraaie accenten in de instrumentatie hadden overigens een wat mooiere productie verdiend, maar dit terzijde.

Paul McCartney is het schrijven van geweldige popsongs nog altijd niet verleerd en maakt hierbij natuurlijk handig gebruik van al het moois dat hij sinds het begin van de jaren 60 heeft bijgedragen aan de popmuziek. Egypt Station vliegt eigenlijk maar één keer echt uit de bocht. Met Fuh You probeert de ode meester aan te sluiten bij de hitmakers van het moment en slaat hij de plank flink mis (met een Coldplay achtig deuntje). Het illustreert misschien ook wel dat het niveau van zijn oude werk op een veel hoger niveau ligt dan de songs die momenteel de hitlijsten bevolken.

Egypt Station staat zoals gezegd vol met echo’s uit het roemruchte verleden van Paul McCartney, waarbij hij zowel teruggrijpt op al zijn eigen werk als op de rock ’n roll waarmee hij aan het eind van de jaren 50 opgroeide in Liverpool. McCartney beperkt zich echter zeker niet tot zijn verleden en stopt ook meer dan genoeg eigentijdse klanken in zijn muziek, waardoor Egypt Station het volste bestaansrecht heeft.

In eerste instantie had ik wel wat moeite met het zwakker en kwetsbaarder klinkende stemgeluid van Paul McCartney, dat overigens flink wordt ondersteund door moderne techniek, maar het geeft de plaat ook een bijzondere emotionele lading, al is het maar omdat je je beseft dat ook Paul McCartney niet het eeuwige leven heeft. Voorlopig kunnen we echter nog genieten van zijn muziek en kan ik concluderen dat de Brit het hoge niveau van de platen die hij sinds 1997 heeft gemaakt vast heeft weten te houden.

Het is misschien niet zo goed als de echte kroonjuwelen uit zijn oeuvre, maar er zijn toch heel wat bejubelde jonge muzikanten die het niveau van Egypt Station bij lange na niet halen. Dat Egypt Station ook een aantal songs bevat die niet zouden misstaan op een goede McCartney verzamelaar zegt nog wat meer over het niveau van deze uitstekende plaat, die ook wel wat mindere songs bevat, maar dat kennen we van Paul McCartney en kan op een plaat met een uur muziek ook niet zo gek veel kwaad. Erwin Zijleman

avatar van rlschuurman
2,5
Paul heeft de autotune weer goed ter handen genomen. Een zwaar overgeproduceerde kitscherige plaat met veel vals sentiment. Ik heb hem nu 2 keer beluisterd en geen lichtpuntje kunnen ontdekken. De massa zal het vast prachtig vinden, maar dit is mijn bescheiden mening.

avatar van lennon
4,5
Paul en autotune... die is nieuw voor me...

Er zijn overigens wel zangers uit dezelfde periode die m zeker goed kunnen gebruiken...

avatar van devel-hunt
4,0
Nog geen tijd gehad de nieuwe McCartney te kopen en/of beluisteren. Dat gaat waarschijnlijk dinsdag gebeuren, op vinyl. CD,s koop ik niet meer.
Ik lees zowel nationaal als internationaal juichende of op zijn minst hele goede kritieken. Wat mijn nieuwsgierigheid aanwakkerd. Ergens las ik dat deze plaat een Wings gevoel geeft. Komt mooi uit, ik was gek op dat bandje. Dinsdag maar een beoordelen of ik de goede kritieken ga delen

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Pas de derde beluistering maar had niet de indruk dat auto-tunes ergens aan staat.

Mooi akoestisch gitaarspel op Happy with You

Who Cares klinkt al een goed idee wat verder uitgewerkt had moeten worden.

Confidante is een a-typisch nummer van Paul met een negatief terugblik op een relatie/vriendschap. Alleen al het onderwerp maakt het nummer onaantrekkelijk. Waarom hij dit per se op een album wil zetten is me een raadsel.

Negativiteit wordt meteen afgewisseld met positiviteit op People Want Peace maar ook deze klinkt in mijn oren als onaf. Deed hij al beter op Pipes of Peace.

Dominoes de sfeer doet denken aan de laatste twee albums van Wings. Paul klinkt hier relaxed bijna op de automatische piloot.

Back in Brazil is nog het meest experimentele nummer, die eigenlijk meer met Jazz dan met Samba te maken heeft. Ergens doet het geluid / sfeer / tekst stijl denken aan Tug of War. Persoonlijk vind ik dit één van de beste nummers op het album.

Do It Now lijkt vooral ter motivatie van zichzelf om dingen niet (lang) te laten liggen. Begrijpelijk gezien zijn leeftijd.

Caesar Rock en hier zou auto-tune op gebruikt moeten zijn, maar ik vermoed meer als een soort alternatief voor de vocoder. Het nummer is inderdaad eerst begonnen als She's a Rock. Dit is het soort studio-spielerei die me bevalt.. Paul die experimenteert. Met hilarisch eind "She's got Matching Teeth", Paul zou ook overwogen hebben om dit album zo te noemen "Matching Teeth".

Despite Repeated Warnings doet denken aan de periode Red Rose Speedway / Band on The Run / Venus and Mars. Paul heeft toen heel wat fijne drummers en gitaristen gesleten en een paar van die heren hadden hier een nog mooier nummer van kunnen maken.

Het is Paul's eerste album sinds het overlijden van George Martin. Vroeger liet Paul wel eens een nieuw album eerst aan vrienden horen en ik kan me voorstel dat hij graag de mening van George zou hebben gehoord. Ik denk ook dat een jonger Paul en George niet genoegen zouden hebben genomen met wat er hier op het album staat en waarschijnlijk een deel geschrapt hadden en een ander deel verder uitgewerkt.

Maar Paul McCartney is niet meer de jongste en de tijd dringt aan. Hij lijkt het maken van een album en de bijbehorende promotie (incl. tour) vooral te gebruiken om zichzelf fit en bezig te houden. Hij hoeft niets meer te bewijzen anders dan dat hij er nog is. Paul = (still) Alive

Gast
geplaatst: vandaag om 09:58 uur

geplaatst: vandaag om 09:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.