Paul McCartney - Egypt Station (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul McCartney - Egypt Station - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Uitstekende plaat met nadrukkelijk de hand van de meester
Natuurlijk is Egypt Station niet zo goed als de beste soloplaten van Paul McCartney of het beste van The Beatles of Wings, maar er valt meer dan genoeg te genieten op de nieuwe plaat van de legendarische Britse muzikant. Paul McCartney schrijft immers nog altijd geweldige songs, weet meerdere keren te verrassen en emotioneert stiekem toch ook met het randje sleet op de inmiddels 76 jaar oude stembanden. Egypt Station past prima in het rijtje sterke platen dat de Brit de afgelopen twintig jaar heeft gemaakt en kan absoluut mee met de betere platen van het moment.


Paul McCartney is al lang niet meer zo productief als in zijn jongere jaren. De inmiddels 76 jaar oude muzikant maakte vijf jaar geleden indruk met New en heeft zich met het rijtje Flaming Pie (1997), Run Devil Run (1999), Driving Rain (2001), Chaos And Creation In The Backyard (2005), Memory Almost Full (2007) en New (2013) knap gerevancheerd voor de veel zwakkere platen die hij vanaf de tweede helft van de jaren 80 afleverde.

Ik vind het persoonlijk lastig om het nieuwere werk van Paul McCartney te duiden. Ook Egypt Station kan, wil en mag ik niet vergelijken met zijn beste soloplaten of de beste platen van The Beatles en Wings, maar die verleiding is niet te weerstaan wanneer flarden van zijn oude werk opduiken op een nieuwe plaat.

Egypt Station bevat volop flarden uit het verleden. Na een kort intro opent McCartney zijn nieuwe plaat met een ballad zoals hij die al zoveel heeft gemaakt. Het is een ballad die direct aanspreekt en ook direct blijft hangen, maar het is ook een ballad die laat horen dat de stembanden van de Brit inmiddels flink aan slijtage onderhevig zijn.

In de uptempo track die volgt keert McCartney terug naar zijn jaren met Wings in een song die als niemendalletje begint, maar uiteindelijk toch lekker blijft hangen en ook nog even verrast wanneer aan het eind een Beatlesque sitar opduikt. Egypt Station staat vol met dit soort tracks en zeker in instrumentaal opzicht zijn er talloze verwijzingen naar het werk van The Beatles (luister maar eens naar de piano). Alle fraaie accenten in de instrumentatie hadden overigens een wat mooiere productie verdiend, maar dit terzijde.

Paul McCartney is het schrijven van geweldige popsongs nog altijd niet verleerd en maakt hierbij natuurlijk handig gebruik van al het moois dat hij sinds het begin van de jaren 60 heeft bijgedragen aan de popmuziek. Egypt Station vliegt eigenlijk maar één keer echt uit de bocht. Met Fuh You probeert de ode meester aan te sluiten bij de hitmakers van het moment en slaat hij de plank flink mis (met een Coldplay achtig deuntje). Het illustreert misschien ook wel dat het niveau van zijn oude werk op een veel hoger niveau ligt dan de songs die momenteel de hitlijsten bevolken.

Egypt Station staat zoals gezegd vol met echo’s uit het roemruchte verleden van Paul McCartney, waarbij hij zowel teruggrijpt op al zijn eigen werk als op de rock ’n roll waarmee hij aan het eind van de jaren 50 opgroeide in Liverpool. McCartney beperkt zich echter zeker niet tot zijn verleden en stopt ook meer dan genoeg eigentijdse klanken in zijn muziek, waardoor Egypt Station het volste bestaansrecht heeft.

In eerste instantie had ik wel wat moeite met het zwakker en kwetsbaarder klinkende stemgeluid van Paul McCartney, dat overigens flink wordt ondersteund door moderne techniek, maar het geeft de plaat ook een bijzondere emotionele lading, al is het maar omdat je je beseft dat ook Paul McCartney niet het eeuwige leven heeft. Voorlopig kunnen we echter nog genieten van zijn muziek en kan ik concluderen dat de Brit het hoge niveau van de platen die hij sinds 1997 heeft gemaakt vast heeft weten te houden.

Het is misschien niet zo goed als de echte kroonjuwelen uit zijn oeuvre, maar er zijn toch heel wat bejubelde jonge muzikanten die het niveau van Egypt Station bij lange na niet halen. Dat Egypt Station ook een aantal songs bevat die niet zouden misstaan op een goede McCartney verzamelaar zegt nog wat meer over het niveau van deze uitstekende plaat, die ook wel wat mindere songs bevat, maar dat kennen we van Paul McCartney en kan op een plaat met een uur muziek ook niet zo gek veel kwaad. Erwin Zijleman

Paul heeft de autotune weer goed ter handen genomen. Een zwaar overgeproduceerde kitscherige plaat met veel vals sentiment. Ik heb hem nu 2 keer beluisterd en geen lichtpuntje kunnen ontdekken. De massa zal het vast prachtig vinden, maar dit is mijn bescheiden mening.

Na een aantal luisterbeurten ben ik al klaar met dit album. Het klinkt geregeld fris, Paul heeft inspiratie, maar het komt maar niet echt tot leven. Eigenlijk heb ik dit met al zijn platen sinds 1979, met kortstondige uitzonderingen er tussen. Ja, er springen een paar nummers tussen uit, maar de show vanuit Grand Central Station liet zien waar die echt thuishoren: 'Come On To Me' sloeg volledig dood tussen alles wat er voor en na gespeeld werd. Nee, ik mag niet vergelijken, maar dat is ondoenlijk met deze back catalogue. Een uur in de show merkte ik dat ik het wel genoeg vond.

Heel misschien als ik meer tijd in het album zou steken, bestaat de kans dat het album de middelmaat zou ontstijgen, maar waarom zou ik, als ik de nieuwe Arctic Monkeys me volledig eigen maak of me wel verdiep in de nieuwe Anna Calvi?

Misschien dat het tijd wordt in te zien dat ik eigenlijk geen Paul McCartney fan meer ben, maar een nostalgische zwelger in The Beatles en dan vooral vanaf 1967 (met al die leuke hits van daarvoor die altijd wel ergens voorbij komen en zorgen voor een grote lach op mijn gezicht).

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Fijn live optreden op Spotify. Ik kreeg de cd Egypt Station afgelopen week binnen. Nu een paar keer gedraaid. Ben er wel heel enthousiast over. Despite Repeated Warnings is fijn zeg. Doet me denken aan A day in the life. Het artwork ziet er trouwens prachtig uit. Dit maakt het de moeite waard om cd's te blijven aanschaffen. Veel artiesten kunnen hier nog van leren.

Ik heb ooit de film Groundhog Day gezien, daar beleefd de hoofdrolspeler steeds dezelfde dag, en komt hij geen steek verder.
Dat gevoel heb ik bij Egypt Station; Paul McCartney zit vast in een tijdmachine ergens begin jaren 70.
En hij heeft nog een handicap; hij beleeft deze dag ook nog in het lijf van zijn muzikale partner John Lennon.
Hij droomt dat hij pas bevrijd wordt als het hem lukt om achter de piano een nieuwe Imagine te schrijven.
Een soort van Repelsteeltje achtig verhaal; al veranderd bij deze artiest wel alles wat hij aanraakt in goud.
Het is allemaal teren op oude successen; Come on to Me heeft muzikaal veel weg van Sugarloafs Don’t Call Us, We’ll Call You, en verder hoor ik er dus regelmatig John Lennon in terug, zeker in de pianostukken.
Niet dat het slecht is, maar als je eerlijk bent, dan heeft hij qua stem veel ingeleverd.
Ik vind het vervelend om te zeggen, maar ik heb regelmatig een Marco Borsato gevoel; hip willen zijn met een soort van rap lijntje er tussendoor.
Ik begrijp dat de plaat een groot succes is geworden, misschien wel omdat men hoort dat het qua zang toch wel minnetjes is, en dat de kans groot is dat dit zijn laatste solo plaat gaat worden.
Dan hoor ik liever een Neil Diamond of Johnny Cash in zijn nadagen, die toe geven aan hun ouderdom, dan een levende legende die hedendaags nog wil mee tellen, maar die eigenlijk niet meer kan.
Soms weet hij nog te vlammen zoals bij Who Cares, maar dan moet je niet echt op zijn stem gaan letten, dan vallen de gebreken minder op.

De inmiddels 76 jarige Paul McCartney flikt het opnieuw, zijn nieuwste solo album is een geweldige plaat geworden. “EGYPT STATION” laat het bekende McCartney geluid horen, maar heeft ook modernere elementen. In 2013 verscheen “NEW”, een album dat redelijk positief ontvangen werd en waar een aantal prachtige liedjes op staan. Dat is op “EGYPT STATION” niet anders. De 16 tracks laten Paul McCartney horen op een manier zoals we van hem gewend zijn, gevarieerd en niet blijven hangen bij 1 stijl. Twee korte tracks en 14 mooie popliedjes, van ballads ( “I DON’T KNOW”) tot lekker uptempo (“COME ON TO ME”), vanaf het begin weet je wat je van “EGYPT STATION” kunt verwachten. Het Beatleske “HAPPY WITH YOU” zal ongetwijfeld bestemd zijn voor de nieuwe liefde in zijn leven Nancy Shevell. Je zou er ook uit op kunnen maken dat hij gewoon goed in zijn vel zit, het heeft in ieder geval gezorgd voor een mooi liedje. “WHO CARES” is een typische McCartney rocker, “FUH YOU” (als enige geproduceerd door Ryan Tedder van OneRepublic) is erg modern en heeft Coldplay invloeden, maar past wel in het geheel. “CONFIDANTE” is weer een klein gehouden liedje, mooi en sferisch. “PEOPLE WANT PEACE” laat de politiek geëngageerde McCartney horen, “HAND IN HAND” is weer een Beatleske klein liedje, met prachtige strijkers arrangementen en een fluitachtige solo, “DOMINOES” is een uptempo track met een psychedelisch einde, waarin je ook The Beatles kunt herkennen. “BACK IN BRAZIL” is net zoals “FUH YOU” een buitenbeentje, een vrolijk dansbare song, “DO IT NOW” is een ballad en “CEASAR ROCK” laat de rockende McCartney horen, waarin hij ook op de toppen van zijn kunnen zingt. “DESPITE REPEAT WARNINGS” is met bijna 7 minuten het langste nummer op “EGYPT STATION” en kent meerdere stijlen en tempos. Een heerlijke track, wat ook geldt voor de afsluiter, “HUNT YOU DOWN/NAKED/C-LINK” dat ook ruim 6 minuten klokt en uit 3 delen bestaat. Met producer Greg Kurstin (All Saints, Lily Allen, Kylie Minogue, Britney Spears, Kesha, Sia, Foster The People, Pink en Billy Idol heeft Macca een prachtig album gemaakt, waarmee hij jaren vooruit kan. Mocht het zijn laatste album zijn, dan doet hij dat met opgeheven hoofd, maar ik hoop dat we nog weer nieuwe muziek van hem te horen krijgen….

Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over beste nieuwe popmuziek:

Experimenteren? Een nieuw geluid? Gelukkig doet Paul McCartney op Egypt Station gewoon waar hij het beste in is: pakkende popliedjes brengen. Natuurlijk kende ik I Don't Know en Come On To Me al en toch voelen deze singles aan het begin van het album als een sensatie; ze kunnen zich meten met het beste McCartney-werk. Alleen al het bloedmooie piano-intro van het eerste nummer dat onmiddellijk vertrouwd klinkt. Wat is het geluid helder en wat klinkt Paul McCartney vitaal. En dan komt ook nog het fraaie Happy With You erachteraan.

Daarna kan het alleen maar minder worden en dat wordt het helaas ook. Fuh You noemde ik in mijn vorige nieuwsbrief al een niemendalletje, maar het is wel het nummer dat het meest in mijn hoofd blijft zitten. Wat volgt is een wisselvallige plaat die zich grofweg laat opdelen in:

Goed: Hand in Hand, Do It Now, Dominoes

Redelijk: Who Cares, Confidante, Despite Repeated Warnings, Hunt You Down/Naked/C-Link

Matig: People Want Peace, Back in Brazil, Ceasar Rock

Daarmee voegt Paul McCartney weer een handjevol prachtige popnummers toe aan zijn ongelooflijk indrukwekkende oeuvre, maar na het meesterlijke begin had ik op nog meer gehoopt.

Ik ga niet hoger dan 4 sterren omdat er nogal wat nummers op staan die mij matig of niet boeien. Maar de nummers die mij wel boeien zijn dan ook meteen erg goed. Ik heb zelf gisteravond nog eens wat zitten knutselen met de stationsgeluiden en wat crossfades gemaakt. Nu ziet mijn favoriete Egypt Station er zo uit:
1. Get Started /Opening Station
2. I Don’t Know
3. Come On To Me
4. Happy With You
5. Do It Now
6. Fuh You
7. Dominoes
8. Hand In Hand
9. Station 2/ Hunt You Down-Naked-C Link
10. Opening Station/ Nothing For Free
Deze volgorde werkt voor mij uitstekend. Als dit als cd uitgebracht zou zijn, had ik ‘m meteen 5 sterren gegeven.
Overigens: Band On The Run was ook niet alles goud wat er blonk. Mamunia en No Words vond ik maar heel matig. Het was vooral de A kant die stond als een huis.

Een heerlijk album dat bij de leeftijd van de voormalige Beatle past. Na The Beatles ging McCartney eerder de poprichting in. Met The Wings had hij nog wat rock, maar daarna maakt hij vooral popliedjes. Wat zelfs leidde tot het nummer Silly Love Songs na 'kritiek' van John Lennon. Het leek toch zo in mijn perceptie en de interesse naar latere muziek van hem was bij mij stilaan uitgedoofd.

Een tijd terug kon ik hem live aan het werk zien, een combinatie van solowerk met oude hits van zowel The Beatles als Wings. En ook al komt er slijt op zijn stem, was hij wel een stevige rocker. Die rocker komt ook boven in het album Egypt Station. Er klinkt geen grootse revolutie meer in, maar dat moet ook niet. De nummers zijn goed gemaakt en enkele nummers zullen ook live heel goed zijn volgens mij. Met dit album laat hij horen dat hij één goeie songs kan schrijven EN dat hij ooit nog in een baanbrekende rockband zat. Kwaliteit op leeftijd.