The White Stripes - Icky Thump (2007)

Ik wist nooit echt wat ik met the White Stripes moest. De singles vond ik altijd erg goed, maar dan luisterde ik andere nummers en vond ik het maar zo zo. Maar met Icky Thump is het kwartje helemaal gevallen bij deze band.
Wat een geweldige plaat!
Ook ik moest eerst even wennen aan het nieuwe geluid van het nummer Icky Thump, maar begon het steeds een betere single te vinden. Getwijfeld of ik het album nou wel of niet zou gaan beluisteren, toch gedaan en daat bn ik achteraf blij om. Dit is materiaal voor mijn top 10 van 2007.
Het gitaarspel op de plaat is erg strak. Ook in het beste nummer van de cd: You Don't Know What Love Is. Een erg fijn, beetje naar pop wijkend nummer, met een erg leuk refreintje.
Soms wordt er een beetje gas teruggenomen op nummers als A Martyr For My Love For You en 300 M.P.H. ..., maar deze nummers barsten ook los op sommige momenten.
De aparte uitstapjes op de nummers Conquest en Prickly Thorn, But Sweetly Worn zijn vernieuwend en door zulke nummers wordt de plaat niet eentonig en saai.
Dan nog even een vermelding voor Rag and Bone. De gesprekjes tussen Jack en Meg in dit nummer zijn erg grappig.
Nog een hoogtepunt op de plaat komt met I'm Slowly Turning Into You, weer zo'n strak nummer. Het refrein is geniaal, mede door de hoge stem van Jack en door de melodie.
Kortom, de verrassing van he jaar (tot nu toe) voor mij. 4,5*.

white stripes is toch eigenlijk white stripe?

dat vrouwmens dat af en toe een trommetje slaat (consistent, ho maar) en waar de verveling vanaf straalt, die kun je niet rekenen tot volwaardig lid van de stripes

gisteren nog een live concert stuk gezien op mtv, man, stop dat mens ver weg en ga lekker solo je ding doen, wordt het een stuk frisser van

een heel mooi begin van de recensie in humo:

Er wordt heel veel goede muziek gemaakt op onze planeet. Leuke muziek, ook. Aardige muziek. Aangename muziek. Maar af en toe duikt er een groepje op dat méér doet met een mens.

De Pistols en de Ramones, bijvoorbeeld, of The Velvet Underground en de Stooges. De jonge Kinks. Nirvana. De Stones ten tijde van 'Exile on Main Street', Hüsker Dü ten tijde van 'Warehouse: Songs and Stories', en de Pixies. Het soort groepen waarvan je heel zeker weet: dit is anders, unieker en beter dan de concurrentie, dit is muziek die door de komende generaties ontdekt en herontdekt zal worden. The White Stripes zijn één van die zeldzame groepjes. Dat bewijzen ze volgens ons al vijf platen lang, en voor de hardhorigen en hardleersen onder u hebben ze nu 'Icky Thump' gemaakt, hun bij vlagen uitermate verrassende zesde, die alle twijfels die iemand nog zou kúnnen hebben onverbiddelijk van tafel veegt.

hmm, deed ie dat al niet met de raconteurs dan? en btw: white stripes is grotendeels een act: vrouwmens speelt haar rol.

Ik vind Meg juist supergaaf. Ze drumt heerlijke simpel, maar wel totaal in dienst van Jack en dat is precies datgene wat nodig is bij deze muziek.

Simpel, maar aanstekelijk. Dat verveelde hoort bij het imago juist, net als wie ze nou eigenlijk zijn. Broer en zus? Een stel?

Icky Thump is een van de betere singles van dit jaar, met die leuke overstuurde synthesizer. En ook die Mexicaanse karaoke-video is erg origineel .

Inderdaad, ook al laat ze wel eens een steekje vallen, het zou absoluut niets toevoegen als ze perfect en experimenteel ging drummen,. Zo is het prima.

kortom,. ik zit er helemaal naast:)

ik vind het niet slecht, zeker niet,er zit een hoop talent in die jack dat is zeker en hij schuwt geen experiment, dat siert

vrouwtje is dan maar behang, ok, kan ik mee leven

Ik heb dat MTV Live concert ook gezien, had het ooit al eens op TMF gezien denk ik. Maar wat vind je dan zo slecht aan Meg? Oké, ze is geen hoogstaande drumster, laat staan extra sier aan het schouwspel maar die simpele drum maakt het voor mij niet slechter, misschien zelfs wel beter.

Waarom? Geef eens even extra uitleg hieraan, ik heb meer het gevoel dat je de weg kwijtbent bij groepen als My Chemical Romance, maar waarom bij the White Stripes?

Vind het inderdaad een vrij onzinige uitspraak zonder enige onderbouwing. Als liefhebbers van the White Stripes de weg al kwijt zijn, hoe zit het dan met mensen die zich MattDamon noemen?

Beluister hem momenteel, dit eigenste moment voor de allereerste keer (ben niet vlug geweest in aankoop).

Heb hem blind gekocht, gebaseerd op mijn ervaring met hun vorige drie platen die ik van zeer goed tot uitstekend vind.

Zouden ze durven me te ontgoochelen ? Ze moeten niet proberen die zwart-wit-rode duiven !

Hihi, ik kijk bij dit soort teksten altijd meteen even naar de favorieten van degene die het bericht post en tja, dat heb ik nou bijvoorbeeld met Jay-Z.... En nou zonder gekheid: ik kan ook bij Jay-Z gaan posten dat hij waardeloze platen aflevert maar zonder onderbouwing en zonder ernaar geluisterd te hebben zou ik niet echt recht van spreken hebben. De lijst van MattDamon2 bekijkend bekruipt mij het gevoel dat hij niet even goed voor Icky Thump is gaan zitten (zou ik overigens wel aanraden). Is je goed recht hoor, begrijp me niet verkeerd. Goed, ben je visueler ingesteld, bekijk dan Live Under Blackpool Lights en dan bijvoorbeeld het nummer Death Letter. Lijkt me een prima en overdonderende kennismaking met de dame en heer.

Wees gerust, als je vorige albums kon pruimen kan dit absoluut geen tegenvaller zijn, integendeel..

Een heel vet album! Hun beste album vooralsnog met Little cream soda , A Martyr For My Love For You , Catch Hell Blues en Icky thump

Tot nu toe een 4.5*

wat vind ik slecht aan meg

ze kanniet drummen, terwijl ze dat wel geacht word te doen

verder kan ze volgens mij muzikaal niks

behang, leuk, maar doet ook een beetje dom aan

naja, if thats the image thats the image

Hey Average Guy en ook de anderen hier : Ben opnieuw enthousiast over hun laatste worp.

Heb nu de plaat diverse keren beluisterd, zelfs in bed nog, en jawel, vind hem veel beter en gevarieerder dan hun vorige Satan.
Wàt een opener! En hoe de plaat evolueert! Màn Màn Màn, wat is dit een grootse plaat! Ik blijf een FAN!

Ik wil deze plaat zeker ook 4.5 ster meegeven, goed gewerkt van Jack en Meg!
****1/2

Wel nog een vraagje aan de kenners : spreek je dit uit als
"Ikkie Tump" of als "aaikie Tump". No Idea!

Oorspronkelijk als Ekkie Tump

Na Neon Bible van Arcade Fire en Release the stars van Rufus Wainwright weer een geweldige plaat in 2007, en dan zitten we nog maar in juni!

Na de clip van Icky Thump op youtube bekeken te hebben dacht ik: wat is dit nu weer?? Maar na meerdere keren horen dacht ik: dit is geweldig! Wat een riff!! Het is allemaal zo eenvoudig, maar zo catchy...

De nummers op deze plaat lijken vaak niet helmaal af, maar meer schetsen (en daar draagt het wel erg basale drumwerk van Meg White erg aan bij). Toch blijkt bij wat 'analytisch' luisteren dit juist de kracht. Er gebeurt steeds wat spannends in de nummers (plotselinge krankzinnig fuzzy gitaarwerk, pauzes enz), waardoor je er met je aandacht bij blijft.

En wat maakt het uit dat de Stripes steeds meer als Led Zeppelin gaan klinken? Dit is een geweldige plaat!!!

Ze kan niet GOED drummen is volgens mij beter.
Ze zorgt voor een niet hoogstaande beat die toch van behoefte is bij deze White Stripes denk ik..

Dit album is het denk ik wel waardig een iets grotere recensie over te schrijven:

Beginnen doen we uiteraard met de nummer 1 en meteen ook nieuwe single van the White Stripes: Icky Thump is een fantastische single, geweldige riff, en die synthesizer ertussen, geweldig hoe Jack White dat doet. Genieten bij het luisteren van dit lied, al is het moeilijk om stil te zitten. You Don't Know What Love Is is dan weer een mooi popliedje, niet veel meer, toch wel mooi. Voor mij kan het zo bijvoorbeeld Take, Take, Take vervangen op Get Behind Me Satan, en dat is niet negatief bedoeld. 300 M.P.H. Torrential Outpoor Blues is daarentegen een uitzonderlijk nummer, zo staat er geen meer op dit album, mooi, mooi & nog eens mooi. En dan toch weer zo'n strakke ontploffing van de gitaar van Jack White, prachtig om te beluisteren, misschien wel mijn ultieme favoriet op dit album. Van de ene topper naar de andere, Conquest, zo'n sound door 2 mensen gecreëerd, chapeau! Lekker lied dit ! Jammer dat het zo kort is waardoor we snel bij Bone Broke belanden, een nummer zoals we er wel meer kennen van the White Stripes. Doch maakt de gitaar het weer aangenaam & niet saai om er naar te luisteren, integendeel, het wordt steeds beter naar mijn bescheiden mening. Prickly Thorn, But Sweetly Worn is zoals Conquest een beetje naar de experimentele kant toe, al is dit natuurlijk helemaal anders..
Die doedelzak (denk ik) & dan een mooie acoustische gitaar maken dit het perfecte relax-liedje om gewoon rustig te worden, toch ook vrolijk met je voet meebonkend op de grond. Mooi nummer dat onopgemerkt overvloeit in het drukke St. Andrew. Ik weet het niet zo goed eigenlijk met dit nummer, misschien is het wel een opvuller, maar daarentegen vind ik het toch ook zo'n prachtig rommelig nummer met de monotone stem van Meg erin, dan was het 1 van mijn favorieten, dan een nummer om te skippen, nu weet ik het toch wel te waarderen. Ik vind het zelfs een erg puik nummer.
Little Cream Soda. Dat is mijn favoriet dacht ik bij de 1ste luisterbeurt ! Nu vind ik het niets meer dan gewoon een echte White Stripes-track. Gewoon lekker dus. Dan komt het beste nummer van de CD: Rag & Bone. Heerlijk & humoristisch hoe ze zo 'praten' terwijl er op de achtergrond een catchy gitaar speelt. Hier vind ik de drumopbouw ook mooi, niet geweldig moeilijk zoals hieronder al wel vermeld voor een drummer, maar toch mooi ! Het is gewoon een uitstekend nummer, ook een echt White Stripes-nummer, maar dit heeft iets meer, wat ik niet kan verwoorden.. I'm Slowly Turnin' Into You is dan weer een mooie popsong, zo wat richting You Don't Know What Love Is. A Martyr For My Love For You heeft een erg mooie intro & is gewoon een uitstekend rustig lied, zeer genietbaar & volgens mij een nummer met een lange houdbaarheidsdatum. Na dat genieten kunnen we weer genieten van Jack White zijn uitstekende gitaarspel in Catch Hell Blues. Strak nummer ! En ten slotte komen we aan bij Effect & Cause:
Een vrolijke afsluiter waardoor je met een feelgood-gevoel hem nog eens kunt opzetten of overschakelen op een ander muziekje .

Ik had hem op een 4* staan maar hij verdient toch wel 4,5*.

Is deze beter dan 'Elephant'?
Ik constateer: Minder "toppers", minder "floppers".

Voor mij hun beste plaat tot nu toe!

Heeele goede plaat. Indiaanse, elektronische en Mexicaanse invloeden. En het werkt!
Weinig uitschieters, weinig missers zoals Ploppesteksel al zei. Toch is het als geheel net wat te slordig. Maar dat kan nog veranderen. Ik begin op 4. Wellicht een halfje erbij.

Goedemorgen! Wow! Ze doen het weer: een geweldige cd maken. Hiervoor stellen sommigen dat dit hun beste album is, dat zou je denken, maar Elephant is zelfs nog beter.
Dit album is wat gevarieerder dan eerdere cd's, waarbij ik het Mexicaanse Conquest wel origineel maar wat minder geslaagd vind. Maar dat mag de pret verder niet drukken: 4,5*

De eerste opwinding van Icky Thump maakt bij mij plaats voor het gevoel deze trucjes al eerder te hebben gehoord. Nee, doet me niets, daar zou een 500 woorden tellende recensie niets aan af doen.

Toch een aanvulling na nog een paar keer luisteren: naast het Mexicaanse Concquest had het Doedelzak experiment met Prickly Thorn / St. Andrew van mij ook niet gehoeven. Als je die 3 nummers overslaat heb je weer een sterke White Stripes CD met voor mij als uitschieters You Don't Know What Love Is, Rag and Bone & A Martyr For My Love For You.

Ik heb trouwens niets tegen experimenteren, maar hier vind ik het minder geslaagd. Overigens vind je op meerdere White Stripes CD's nummers die wat minder geslaagd zijn. Dat geeft helemaal niks: het heeft te maken met hun rauwe maffe spontane manier van Rock maken: dit levert ook juist veel moois op.
Het blijft dus een aanrader deze cd.

Ik was best wel heel benieuwd naar de nieuwe plaat van Jack en Meg. Ik heb Elephant redelijk kapot geluisterd en ook White Blood Cells en De Stijl kunnen mij nog steeds erg bekoren (de allereerste, The White Stripes en Get Behind Me Satan ook wel hoor).

Afijn, Icky Thump dus. Wat ik van het nummer vond:



Erg tof dus. En ik heb nog steeds dezelfde mening. You Don't Know What Love Is (You Just Do As You're Told) volgt. Heerlijk. Heerlijk. Heerlijk. 300 M.P.H. Torrential Outpour Blues is een rustig, fijn nummer. Lekker hoor. Conquest is niet mijn ding. Ik weet niet, het voelt wel fijn om hem mee te schreeuwen ofzo, maar toch, het is niet echt mijn ding. Bone Broke is gewoon een typisch The White Stripes nummer, ik kan het eigenlijk niet echt anders omschrijven. Hoe "anders" zijn Prickly Thorn, But Sweetly Worn en St. Andrew (This Battle Is In The Air). Lekker! Dit dig ik (in tegenstelling tot Conquest) wel! Apart, maar zeker gaaf dat ze er zoiets op hebben gezet. En dan is het tijd voor wat stevige rock.

Little Cream Soda. Oh well, oh well, oh well! Fantastisch! Haast migraine-opwekkend, maar ook.. haast geil. En dan komt mijn persoonlijke hoogtepunt: Rag and Bone. Dit nummer heeft vorige week een hele dag op repeat gestaan op mijn MP3. Zo simpel, maar zo fucking fucking fucking doeltreffend! De korte gesprekjes tussen Meg en Jack zijn hilarisch (en Meg d'r stem is lief ) en dat ragwerk is gewoon zo.. tof. Hawt. I'm Slowly Turning into You vind ik ook heul erg gaaf, lekker mee la-la-la'en. Dan komt wat mij betreft het meest emotionele nummer, A Martyr For My Love For You. Erg sterk ook, als je het mij vraagt, alleen jammer van de ietwat anticlimax op het einde. Catch Hell Blues bewijst maar weer eens wat voor toffe gitarist Jack is en Effect and Cause is tot slot een lekkere afsluiter (zij het wat slapjes, maar dat is meestal zo met de eindnummers van de platen van The White Stripes).

Overall; een heerlijke CD die ik mooi 4,0* ga geven.

Ik heb deze plaat inmiddels een week of twee in bezit en wat een plaat! Toch ongelooflijk dat een tweetal zo een sound kan creeeren. De single Icky Thump is hier een goed voorbeeld van, een heerlijk hard retro rock and roll nummer.

Wat ik ook leuk vind is dat ze hier en daar hebben geexperimenteerd. Zo hoor ik Ska invloeden (Conquest met name). Daarnaast ook wat Celtische invloeden op zijn Dropkick Murphy's zullen we maar zeggen (Prickley Thorn but sweetley worn en St. Andrew).
Verder gewoon lekkere (hard) rockende nummers, vooral Little Cream Soda, Rag and Bone en Bone Broke zijn hiervan goede voorbeelden.

Al met al een heerlijk gevarieerd album dat hard voorbij raast. Een *4

Ik was aan het begin een beetje sceptisch, maar na een paar luisterbeurten ben ik helemaal om. Icky Thumb is origineel, spannend en intrigrerend tegelijk. De beste nummers blijven voor mij toch de echte rocknummers zoals Icky Thumb, Little Cream Soda en Rag and Bone. Al met al weer een topplaat in uitzonderlijk goed 2007.

Ben niet gewend mensen lastig te vallen met mijn mening, maar heb net dit gehoord en wow... Ben net hersteld van de overgang tussen St Andrew.... en Little CreamSoda... Ik ben bang dat ik verliefd ben... Wat een lef, en hoe mooi.