menu

Dream Theater - Distance Over Time (2019)

mijn stem
3,88 (96)
96 stemmen

Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: Inside Out

  1. Untethered Angel (6:14)
  2. Paralyzed (4:17)
  3. Fall Into the Light (7:04)
  4. Barstool Warrior (6:43)
  5. Room 137 (4:23)
  6. S2N (6:21)
  7. At Wit’s End (9:20)
  8. Out of Reach (4:04)
  9. Pale Blue Dot (8:25)
  10. Viper King * (4:00)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 56:51 (1:00:51)
zoeken in:
avatar van KKOPPI
4,0
De lange stukken zijn weer terug, dat is een goed teken. Waar ik minder warm van word is de stem van LaBrie die, aan een van de 'snippets' van dit album te horen, onderhand zo hevig bewerkt is dat hij meer klinkt als een synthesizer met vocoder effect. Hoop dat dat niet te vaak terugkomt op dit album.

avatar van THEMARSVOLTA
4,5
Lange stukken zijn terug? 9 minuten voor Dream Theater zie ik niet meer als lang.

avatar van Edwynn
3,5
Het ziet eruit als een 'reguliere' Dream Theater.
Dus we kunnen ons verkneukelen op discussies over hoe kut LaBrie, hoe slecht de drummert is en dat met Portnoy alles beter was behalve dan op al die platen nà Awake... oja en hoe Petrucci een zielloze gitarist is natuurlijk.

Dream Theater is de AC/DC van de progmetal. ... net als het reagerende publiek. Tenzij..

4,0
Met alle respect, ik ben een fan van het eerste uur, maar hun laatste product was DT onwaardig!! Daarom ben ik ook echt benieuwd naar dit album!


avatar van The_CrY
4,5
Eerste nummer klinkt niet onaardig.

avatar van Leptop
Maar ik word verre van, van mijn sokken geblazen. Weinig nieuws onder de zon.

avatar van Leptop
Overigens vind ik de albumhoes wel aardig.

Ik blijf bij mijn oude standpunt: deze band klinkt tegenwoordig ongeïnspireerd. Dat maakt ook Untethered Angel duidelijk. Het niveau is top, maar de song is inwisselbaar. Dit hebben we al zo vaak gehoord van deze band. Natuurlijk heeft elke band zijn eigen sound, maar bij DT begint het een schaamteloze herhaling van zetten te worden. The Astonishing was inderdaad echt iets anders, maar ook geen succes. DT zit simpelweg op een dood spoor.


avatar van gigage
4,0
Veel vertrouwen lijken ze er zelf ook niet in te hebben als de aankomende tour nu al gebaseerd is op metropolis part deux.

avatar van Eddie
3,5
Is Eddie dan de Enige die het nieuwe nummer gewoon erg goed vind? Natuurlijk is het nummer inwisselbaar, of ongeïnspireerd (noem het wat je wilt). Ik hoor hier gewoon Dream Theater zoals ik ze het liefste hoor!

avatar van namsaap
3,5
Het nieuwe nummer ligt in het verlengde van 'A Dramatic Turn Of Events' en 'Dream Theater' en laat inderdaad weinig vernieuwing horen qua sound. Maar om het nu gelijk ongeïnspireerd te noemen gaat me te ver. Dat label past beter bij de reacties van enkele zichzelf herhalende MuMe-gebruikers als het om Dream Theater gaat.

Ik wacht rustig af tot 22 februari. We hebben immers ruim 50 minuten van het nieuwe album nog niet gehoord.

avatar van buso
4,0
Herkenbaar uit de duizend waardoor ik niet echt een 'wauw-gevoel' krijg of sta te springen om de cd in mijn handen te krijgen. Maar het ligt wel meer in de lijn van wat ik van DT verwacht dan hun vorige worp. Rustig afwachten tot 22/02 dus.

avatar van legian
3,0
gigage schreef:
Veel vertrouwen lijken ze er zelf ook niet in te hebben als de aankomende tour nu al gebaseerd is op metropolis part deux.


Ik hoop dat ze die tour ook in Europa en Nederland doorzetten volgend jaar. Dat lijkt het me nou wel waard om te zien.

De single van dit album voelt vertrouwd en bij vlagen als zelfplagiaat. Warm wordt ik er niet van maar het is wel wat ik van ze verwacht had.

avatar van Zagato
Ik vind het wel vermakelijk die discussie rond DT. Zit wat mij betreft in dezelfde categorie als 'Lars Ulrich kan echt niet drummen' . Ik ben het overig vaak wel eens met het commentaar, DT is al lang een method writing band maar daar zijn er meer van en hoeft een fijn album niet in de weg te staan.

Mijn conclusies tot nu toe, best een aardig nummer maar zeker niet baanbrekend. Maar wat ben ik blij dat ze de Disney metal lijn van het vorige album hebben laten varen!

4,0
Sons of Apollo neemt de taken van Dream Theater moeiteloos en V E T over. Zeker de zang van Jeff Scott Soto is top ivm Labrie

avatar van Zagato
Neal Peart schreef:
Sons of Apollo neemt de taken van Dream Theater moeiteloos en V E T over. Zeker de zang van Jeff Scott Soto is top ivm Labrie


Zeker een vet album maar ik betrap me erop dat ik het eigenlijk nooit opzet.

avatar van Leptop
Waarom is dat dan?

avatar van Matthijs78
5,0
Neal Peart schreef:
Sons of Apollo neemt de taken van Dream Theater moeiteloos en V E T over. Zeker de zang van Jeff Scott Soto is top ivm Labrie


Tsja, jouw mening waar ik het hardgrondig mee oneens ben. Ik ben ook bang dat we via deze band met een flauwe u-bocht weer bij Mike Portnoy terecht komen en ik word daar onderhand een beetje flauw van.

4,0
Toch is Portnoy echt een beest van een drummer ivm. de huidige DT drummer. Zag hem live in de Boerderij met the Sons en de vonken spatten er vanaf. Ook het gave toetsenwerk van Derek klonk top.

avatar van Zagato
Leptop schreef:
Waarom is dat dan?


Geen idee, net weer eens opgezet. Onterecht blijkbaar, misschien ben ik dit soort prog op sommige momenten een beetje beu.

avatar van legian
3,0
Neal Peart schreef:
Toch is Portnoy echt een beest van een drummer ivm. de huidige DT drummer. Zag hem live in de Boerderij met the Sons en de vonken spatten er vanaf. Ook het gave toetsenwerk van Derek klonk top.


Ik heb vorig jaar Portnoy met zijn Shattered Fortress show gezien en hij is veel meer een showman dan Mangini. Die zat tijdens de show weggestopt achter zijn drumstel en hoor en zie je eigenlijk niets van. portnoy is veel meer een frontman van de band en ik denk dat juist dat gemist word. bij mij in ieder geval wel. Hoe strak DT ook speelt ze staan statisch op het podium en alleen Labrie doet nog wat. Portnoy bracht live gewoon veel meer leven mee dan Mangini.

En dat krijg je op het album ook weer terug, Petrucci, Rudess en Portnoy werkte goed samen in schrijven en productie. En als je jarenlang zo samenwerk dan valt het op als er eentje ineens wegvalt. Wat trouwens niet wil zeggen dat de mindere periode van DT begon bij het vertrek van Portnoy, dat was al eerder aan de gang. Maar het hielp niet mee.

Daarnaast heeft de band meer problemen dan alleen maar een portnoy die gemist wordt. Maar het is inderdaad een makkelijk onderwerp waar te vaak naar verwezen wordt.

Ik ga het album uiteraard weer gewoon luisteren, dit keer met lage verwachtingen.

avatar van Mindscapes
Ik besefte enkele dagen geleden dat de intro van Untethered Angel wel erg lijkt op de intro van dit lied.

Overigens heb ik The Astonishing destijds 1x beluisterd en dat was 1x teveel. Enkel Moment of Betrayal kon er misschien nog mee door. Dream Theater is een band die ik een tiental jaar geleden ontdekte met de toenmalige release van Black Clouds & Silver Linings. Ik werd toen echt van mijn sokken geblazen (samen met Scenes from a Memory en nadien ook Six Degrees en Train of Thought; de rest ken ik minder goed). Jaren later leg ik de band nooit meer op, maar ik blijf er wel een lichte zwak voor hebben. Een Count of Tuscany zal ik nog erg lang kunnen waarderen. Wat mij betreft een mooie zwanenzang voor Portnoy, dat album.

Distance Over Time - ik heb een voorgevoel dat dit een relatief toegankelijk album wordt en minder Dream Theater to the core. Iets lichter verteerbaar, maar daarom niet zozeer minder goed. Misschien voelden ze ook aan dat ze wat gas moesten terugnemen na The (mindblowing) Astonishing (extravaganza) en pakten ze het nu wat bescheidener aan. Kortere songs, kortere albumlengte, geen al te drukke albumhoes,... Een soort Falling into Infinity (ik ken het niet goed, maar heb begrepen dat dit een redelijk 'poppy' album is naar DT normen)? Of zoals Steven Wilson's kleine koerswijziging met To The Bone misschien? Ik ben alleszins benieuwd! Ik verwacht niet te worden weggeblazen, maar heb er wel veel zin in, ook al liggen mijn muzikale voorkeuren vandaag iets verderaf van dit genre (de nieuwe Haken vind ik wel meesterlijk).

avatar van Mindscapes
Mindscapes schreef:
Distance Over Time - ik heb een voorgevoel dat dit een relatief toegankelijk album wordt en minder Dream Theater to the core
Alhoewel:

The band compared the speed and style of Distance over Time's writing process to that of its 2003 album, Train of Thought (https://www.youtube.com/watch?v=4nSJ5KRBkFg op 1:03)

avatar van Edwynn
3,5
Mja. Moeilijk te zeggen. Mindscapes The Astonishing is vrij a-typisch voor DT-begrippen. Al het andere materiaal is stilistisch net zo gemakkelijk te vergelijken als de onderdelen van het gehele Motörhead-oeuvre. De kans is dus groter dat dit just another Dream Theater wordt. Met als mogelijke verrassing de kwaliteit van de composities. Maar je weet nooit.

In die zin is Falling To Infinity ook helemaal niet afwijkend. Enkel 'You Not Me' daarop had een poppy refreintje. Alleen omdat daar Desmond Child bij te hulp schoot, is dat popverhaal enorm een eigen leven gaan leiden. Images And Words was echt niet minder catchy dan dat.

4,0
AWAKE blijft voor mij hun beste album!

avatar van gigage
4,0
Nou, een tweede Train of thought teken ik voor.

avatar van legian
3,0
Fall into the Light klinkt zowaar nog best aardig. Een stuk frisser en moderner dan Untethered Angel.

avatar van Matthijs78
5,0
En daar was opeens 'Fall into the Light'. Waarbij Untethered Angel op mij niet slecht maar een beetje saai overkwam, bevat dit nummer echt alles waarom ik ooit naar Dream Theater ben gaan luisteren. Wat mij betreft beste song in in ieder geval het Mangini tijdperk!

Gast
geplaatst: vandaag om 19:21 uur

geplaatst: vandaag om 19:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.