menu

Dream Theater - Distance Over Time (2019)

mijn stem
3,88 (94)
94 stemmen

Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: Inside Out

  1. Untethered Angel (6:14)
  2. Paralyzed (4:17)
  3. Fall Into the Light (7:04)
  4. Barstool Warrior (6:43)
  5. Room 137 (4:23)
  6. S2N (6:21)
  7. At Wit’s End (9:20)
  8. Out of Reach (4:04)
  9. Pale Blue Dot (8:25)
  10. Viper King * (4:00)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 56:51 (1:00:51)
zoeken in:
avatar van Leptop
Bij mij speelt de gedachte dat de mannen gevangen zitten in elkaars patronen. Het is eigenlijk best raar dat zoveel kwaliteit en creativiteit steeds weer leiden tot een product dat redelijk lijkt op dat wat al eerder is gemaakt.
Nu dan een proces van 4 maanden bij elkaar zitten jammen, schrijven, opnemen etc leidt denk ik vooral tot een goed groepsgevoel (was misschien ook wel nodig?) en wederom een serie degelijke DT nummers. Wellicht coherent als geheel, maar individueel heb ik geen uitschieters gehoord. Alle bekende elementen zitten er in zeg maar.
Zelf houd ik meer van een zichzelf vernieuwende groep, die de uitdaging aangaat en wegen bewandelt die ze niet eerder hebben bewandeld.
Dit album is zeker een voldoende, maar verrast niet.

avatar van Edwynn
3,5
Ach, als de band wat nieuws probeert, zullen ze daardoor weer afgefakkeld worden. In die zin is het niet gemakkelijk om Dream Theater te zijn. Dan kun je beter de muziek maken waarbij iedereen zich prettig voelt. Per slot van rekening de muziek die de band zelf gecultiveerd en op de kaart gezet heeft. Mijn indruk is dat de manco's teveel aan de komst van Mike Mangini geweten worden. Dat lijkt mij onterecht. Distance Over Time is gewoon een prettig album. Niets meer, niets minder.

avatar van The_CrY
4,5
Tsja, dat Dream Theater niet meer verrast wisten we 10 jaar geleden ook al. En eerlijk gezegd hoop ik er ook niet meer op. Elk album heeft toch zijn eigen subtiele smaak, en liever een toffe plaat in de bekende stijl dan een experiment als The Astonishing dat kant noch wal weet te raken. Er zijn genoeg andere bands in het genre die wel weten te verrassen.

avatar van KKOPPI
4,0
Kronos schreef:
Met de vorige kon ik niet veel maar mijn eerste indruk is dat ik aan Distance over Time ongeveer evenveel plezier zal beleven dan aan Dream Theater uit 2013. Daarmee bewezen ze meteen zonder Portnoy te kunnen. The Astonishing was al te pretentieus. Nu lijken ze te beseffen niets meer te moeten bewijzen. Dit nieuwe album sluit prima aan bij Dream Theater. Het gaat weer in de eerste plaats om de nummers met hier en daar wat ruimte voor muzikale poeha.


Ik vind dit album veel 'ruiger' en überhaupt veel meer karakter hebben dan Dream Theater.
Het album Dream Theater vertegenwoordigt nog het 'mechanische' tijdperk waarin ze met Mangini een nieuwe sound probeerden te creëren met een drumstel dat relatief klein klinkt, meer gericht op de precieze systematische patronen. Dit album klinkt veel minder alsof alle hits op elke 256e van een tel perfect zijn (bedoeld).

4,0
Edwynn schreef:
Ik vraag me echt af wat Mike Portnoy hier toe aan had kunnen voegen. Mangini doet het uitstekend wat mij betreft. Sons Of Apollo vind ik vooral leuk vanwege Jeff Scott Soto. Een Dream Theater-doordruk zonder James LaBrie, zeg maar. Meer dan dat is het eigenlijk ook weer niet.


Sorry maar dan heb je nooit echt op Portnoy gelet.........Dat stuwende dat wereldse in en nummer heeft Mangrini totaal niet (allemaal plichtmatig)

avatar van Edwynn
3,5
Plichtmatig zoals het digitale typemachinegetik van Images And Words bedoel je?

avatar van DargorDT
4,5
Natuurlijk is Dream Theater allang niet spannend en vernieuwend meer, dat stadium hebben de heren lang, lang geleden reeds verlaten. Dit is alweer het veertiende werkje van de band, zeer binnenkort is het dertig jaar geleden dat hun eerste album werd uitgebracht. De oude vos leert dus geen nieuwe kunstjes meer, maar voert het kunstje uit dat het als beste heeft leren beheersen. Verrassing is dus uitgesloten, maar toch vind ik Distance over Time zeer geslaagd. De herkenbaarheid ervaar ik zelfs als prettig. De pretenties van het vorige album, een epos dat te lang duurde en te complex in elkaar zat, zijn overboord gegooid. Het liedje staat weer centraal, een opluchting. Tekenend is de lengte. DoT is het kortste album sinds debuutalbum When Dream and Day Unite, de bonustrack niet meegerekend. Alle vertrouwde kenmerken van Dream Theater zijn aanwezig, zonder dat sprake is van een herhalingsoefening. Na drie luisterbeurten vind ik het nog te vroeg om individuele songs te bespreken, maar Barstool Warrior en At Wit's End kunnen mij tot dusverre het meest bekoren.

4,0
Edwynn schreef:
Plichtmatig zoals het digitale typemachinegetik van Images And Words bedoel je?


Luister maar hun beste product: AWAKE!

avatar van Edwynn
3,5
O die ken ik nog niet... dank voor de tip..

avatar van Matthijs78
5,0
Neal Peart schreef:
(quote)


Sorry maar dan heb je nooit echt op Portnoy gelet.........Dat stuwende dat wereldse in en nummer heeft Mangrini totaal niet (allemaal plichtmatig)


Alsjeblieft, zullen we het gewoon niet meer over Portnoy hebben bij nieuwe albums van Dream Theater? De man verliet DT 8 jaar geleden en is dus gewoon passé, niks meer met DT van doen, klaar, verleden tijd.

Trouwens Awake vind ik persoonlijk een van DT's mindere albums.

4,0
Kun je nagaan wat voor indruk de huidige drummer achterlaat ( sorry ben zelf drummer geweest en hij si gewoonweg niet goed genoeg)

avatar van namsaap
3,5
Om toch maar een duit in het zakje te doen van de Portnoy/Mangini-discussie: Ik wou dat ik zo slecht kon drummen als Mangini . Dat gezegd hebbende ben ik het wel eens met Neal Peart dat Portnoy een bepaalde energie in zijn spel heeft die ik bij Mangini mis. Maar ik denk dat zijn rol in de band als producer en sparringspartner van Petrucci meer gemist wordt.

avatar van namsaap
3,5
Edwynn schreef:
Plichtmatig zoals het digitale typemachinegetik van Images And Words bedoel je?


Daar was producer David Prater vooral verantwoordelijk voor. Hij besloot in al zijn wijsheid de snare- en bassdrum van Mike te triggeren waardoor alle dynamiek verloren ging.

avatar van Mr. Sunset
4,0
Als Mangini de drummer voor een gemiddelde rockband was had hij bij lange na niet zoveel kritiek gehad. Heb zelf geen problemen met zijn drummen.

Vind dit overigens een heel lekker album geworden met extreem toffe albumart.

avatar van Edwynn
3,5
namsaap schreef:
(quote)



Daar was producer David Prater vooral verantwoordelijk voor. Hij besloot in al zijn wijsheid de snare- en bassdrum van Mike te triggeren waardoor alle dynamiek verloren ging.


Dat is dan ook precies mijn punt. Dat heeft niets met de drummer in kwestie te maken. De drums op Distance Over Time klinken me ook al te digitaal.

avatar van Timk
4,0
Beetje jammer band komt met nieuwe cd, en enige wat je bijna leest is alleen maar gezeur over een drummer van voor 2010.

Maar over het album ben ik er nog niet geheel uit, vanaf het weekend al veel rondjes gedraaid en aan een kant denk ik wauw wat lekker, maar neig ook wel weer erg naar hmmm dit is wel een flinke herhalingsoefening van wat we al kennen. Natuurlijk snap ik ook na zoveel albums dat je niet elke keer compleet vernieuwend bent, en je nou eenmaal een stijl heb, maar ik krijg dat gevoel momenteel nog niet weg in ieder geval.

Voordeel van de twijfel een 4 voor nu.

avatar van Sir Spamalot
4,0
Sir Spamalot (crew)
De eerste drie, vier draaibeurten deden me niet zoveel maar toch, ik vind het best een goede plaat, meer to the point dan zo vaak (of het nu ellenlange albums zijn of ellenlange nummers). De echte krachtpatserij lijkt er hier grotendeels uit en uiteindelijk moeten ze maar de muziek maken die ze zelf op dat moment goed vinden. De discussie over de vorige drummer (wie ook alweer..) dient tot weinig of niets. Ik heb ook de cd/dvd combo Live at Luna Park en Mangini is toch een speciale.

Ik denk dat ze zelf ook beseffen dat ze niet iedereen kunnen plezieren. Als je probeert goed te doen voor iedereen, kun je na een tijd voor niemand meer goed doen. Noem het "de valstrik" of "catch 22". Ik vind deze aansluiten bij het album Dream Theater uit 2013.

avatar van james_cameron
4,0
Het vertrouwde geluid is weer terug na het erg matige The Astonishing, net als de kwaliteit. Het materiaal verrast eigenlijk nergens, maar vrijwel alle songs zijn behoorlijk goed. Het spelplezier is daarnaast optimaal aanwezig en James LaBrie is uitstekend bij stem. Het beste wordt voor het laatst bewaard- Pale Blue Dot is een prachtig nummer dat oude tijden doet herleven. Had ook nog wel wat langer mogen duren, wat mij betreft.

avatar van pos
4,0
pos
Prima album geworden. Wel zoals ik gelijk al vond redelijk makkelijk te behappen maar wel gewoon een fiks aantal sterke nummers. SN2 en At Wit's End bijvoorbeeld. Het geneuzel bij deze band over de drummer vind ik zowel vermakelijk als onbegrijpelijk tegelijk. Beiden zijn erg goed zou ik gewoon concluderen.

4,0
Geen geneuzel pos, gewoon een gezonde discussie

avatar van legian
3,0
Heb het album ondertussen een paar keer gehoord en het valt me allemaal mee. Er klinkt een stuk meer plezier in door dan de afgelopen paar albums. Het doet me voornamelijk denken aan de periode van 2005-2009 en dat is best positief.

Het geheel klinkt veel afwisselender en wat minder geforceerd. Alleen Labrie zijn zang is bij vlagen verschrikkelijk om aan te horen.

avatar van pos
4,0
pos
Neal Peart schreef:
Geen geneuzel pos, gewoon een gezonde discussie


Vandaar mijn "vermakelijk" ook Maar het gaat er wellicht iets te vaak over bij Dream Theater. Jij vindt hem dus niet goed genoeg. Dat vind ik best een aparte conclusie voor een in mijn ogen erg goede drummer. Todd La Tore is ook geen Geoff Tate, maar desondanks toch een prima zanger.

avatar van Zagato
james_cameron schreef:
Het vertrouwde geluid is weer terug na het erg matige The Astonishing, net als de kwaliteit. Het materiaal verrast eigenlijk nergens, maar vrijwel alle songs zijn behoorlijk goed. Het spelplezier is daarnaast optimaal aanwezig en James LaBrie is uitstekend bij stem. Het beste wordt voor het laatst bewaard- Pale Blue Dot is een prachtig nummer dat oude tijden doet herleven. Had ook nog wel wat langer mogen duren, wat mij betreft.


Had het niet beter kunnen verwoorden. Ik merk wel dat de refreinen me soms wat tegenstaan. Voor zover ik heb kunnen vaststellen is het door mij gehate honky tonk tingel tangel toetsenwerk ook achterwege gelaten.

avatar van Kronos
4,5
Sinds de aanschaf zaterdag al elke dag zin gehad dit album te beluisteren en telkens van genoten. De mannen hebben zich echt goed herpakt.

Is er trouwens nog iemand die in het begin van Room 137 aan Higher Ground (Stevie Wonder) moet denken?
En het afwijkende bonusnummer Viper King lijkt wel een knipoog naar Highway Star van Deep Purple.

avatar van Dream Theater
4,0
Met de gebruikersnaam Dream Theater kun je wel zeggen dat ik fan ben van de muziek van deze Amerikaanse Progressieve Metal band. Vanaf hun eerste cd was ik verkocht en heb alles wat ze uit uitbrachten verzameld. Het vertrek van Mike Portnoy vond ik bijzonder spijtig want hij was toch een smaakmaker en belangrijk lid van de band en bovenal een fantastische drummer. Na zijn vertrek werd de kwaliteit van de muziek mijn inzien minder maar zeker nog te pruimen, totdat het gedrocht The Asthonishing verscheen. Wat was dat een teleurstellend product en mijn interesse voor de band verdween als sneeuw voor de zon. Een tijdje geleden verscheen Untethered Angel geen slecht nummer maar ik was nog niet overtuigd. Fall into the Light maakte mij wel erg enthousiast, in dit nummer zat weer pit en ik kon eindelijk weer eens genieten van ouderwets Dream Theater geweld. Ik ben wel een fan van de hardere kant van de band dus met deze cd kom ik echt aan mijn trekken. Ik heb nu enkele malen dit nieuwe werkje beluisterd en begin steeds enthousiaster te worden! Niet dat de band hun oude niveau van platen als Awake laat staan Train of Thought of mijn favoriet Scenes From A Memory haald maar toch ik kan weer van hun muziek genieten. Favorieten op dit moment Fall into the Light, S2N en At Withs End. Mannen welkom terug!

avatar van gigage
4,0
Oud en vertrouwd of herhalend en belegen? Het is waarschijnlijk een discussie die bij een album nummer 14 hoort. De fans kunnen het zonder pardon aanschaffen, nieuwkomers zullen zich er ook geen buil aan vallen en sommigen slaan een keertje over. Oftewel geen top 5 album maar heel gedegen. Kun je meer vragen van deze prog metal veteranen? Nee, denk het niet. Still going strong.
De discussie over de album art doet nog wel wat stof opwaaien. Twee cheap stock foto's samengevoegd en klaar. De new york times kwam met een gelijksoortige cover in dezelfde week.

avatar van jellylips
4,0
De compressie is weer volop aanwezig, maar na het gedrocht The Astonishing had ik dit toch niet verwacht. Ijzersterke songs, riffs die de lucht laten trillen en hemelse solo's van John Petrucci. Laten ze JLB dan een handje helpen met technologie; hij blijft toch de stem van Dream Theater en die stem komt met volledige persoonlijkheid over. Het is weer goed gekomen; ik ben er het eerstvolgende concert gewoon weer bij, net als altijd eigenlijk.

avatar van namsaap
3,5
Kronos schreef:
En het afwijkende bonusnummer Viper King lijkt wel een knipoog naar Highway Star van Deep Purple.


Zeker, maar moet ook erg aan Van Halen (met Hagar) denken. Heeft een beetje dezelfde groove als Man On A Mission.

avatar van Matthijs78
5,0
Neal Peart schreef:
Kun je nagaan wat voor indruk de huidige drummer achterlaat ( sorry ben zelf drummer geweest en hij si gewoonweg niet goed genoeg)


Ik hoop maar dat je bedoeld dat Mangini volgens jou niet binnen DT past. Dat hij niet goed genoeg zou zijn is de reinste flauwekul natuurlijk Dat je zelf drummer bent (geweest) vind ik niet zo relevant eigenlijk. Je waardeoordeel zal hierdoor niet zwaarder wegen.

Wat ik eigenlijk wil aangeven is dat we nu al vier albums verder zijn en Portnoy wordt er steeds weer aan z'n haren bijgesleept. Waarom? Dream Theater is zonder hem verder gegaan en Portnoy heeft een verdienstelijke carrière nadien opgebouwd. Vind je DT zonder Portnoy niks, luister er dan gewoon niet meer naar! Genoeg alternatieven te vinden in de relirock van The Neal Morse Band of de Dream Theater wannabees Sons of Appolo.

4,0
Ik vind DT zonder Portnoy ( veel) minder en dat zul je misschien niet met mij eens zijn. Oké ik zal het niet meer benoemen als jou dat irriteert. Trouwens dit album is wel veel beter als hun vorige dat was een gedrocht.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:03 uur

geplaatst: vandaag om 05:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.