menu

Dream Theater - Distance Over Time (2019)

mijn stem
3,88 (96)
96 stemmen

Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: Inside Out

  1. Untethered Angel (6:14)
  2. Paralyzed (4:17)
  3. Fall Into the Light (7:04)
  4. Barstool Warrior (6:43)
  5. Room 137 (4:23)
  6. S2N (6:21)
  7. At Wit’s End (9:20)
  8. Out of Reach (4:04)
  9. Pale Blue Dot (8:25)
  10. Viper King * (4:00)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 56:51 (1:00:51)
zoeken in:
avatar van Zagato
Het instrumentale tussenstuk van Fall into the Light redt het nummer. De zanglijnen zijn allemaal in de categorie, "heb ik al eerder gehoord".

avatar van BoyOnHeavenHill
2,5
Voor mij niet het beste nummer in het Mangini-tijdperk, want ik vond zelf A dramatic turn of events over de hele linie een uitstekend album, maar Fall into the light is wel een heerlijk nummer dat mij zeker benieuwd maakt naar het hele album. En dat ik dingen al vaker heb gehoord bij een band die al 30 jaar platen maakt, tja, dat kan best, maar mij stoort het niet, als het maar góéd is.

avatar van The_CrY
4,5
Ja, dit nummer doet me weer wat. Dat is alweer 8 jaar geleden dat ik die reactie had bij Dream Theater.

avatar van Leptop
Hehe... dit luistert weer eens lekker weg.

avatar van dreamtheater22
Wauw fall into the light is wat mij betreft nu al een van de beste nummers van dit album
beter dan unthetered angel .Verfrissend klinkt niet echt als dream theater op het eerste gehoor maar dat maakt het zo goed waarschijnlijk vooral het instrumentale middenstuk is geniaal.

avatar van gigage
4,0
Ik heb Petrucci nog in actie gezien bij de G3 in Eindhoven en daar bleek maar weer dat hij nog erg energiek tekeer kan gaan op zijn minigitaar. Hij lijkt dit dan ook over te brengen op deze tweede track release. Nice one.

avatar van KKOPPI
4,0
Als ik Untethered Angel los, of op Spotify luister, komt de atmosfeer veel beter tot zijn recht dan tijdens die half grappende muziekvideo. Fantastisch nummer eigenlijk! Het lijkt erop dat ze een nieuwe sound hebben gecreëerd die geïnspireerd is door hun eerdere werk en de goede elementen van Astonishing.

avatar van Edwynn
3,5
Fall Into The Light is zeer de moeite waard. Mooie sfeer enzo.
Unethered Angel vond ik oké maar niet 'astonishing'.

Wel blijf ik het jammer vinden dat LaBrie zo krachteloos klinkt.

avatar van legian
3,0
Ondertussen is ook Paralyzed te horen.
En dat nummer begint toch best lekker, het verzand daarna naar mijn mening wat teveel is het standaard DT materiaal. Maar dit doet toch wel een lichtelijke positieve verwachting opkomen.

De drie nummers klinken een stuk frisser en energieker dan ik in lange tijd van ze gehoord heb. Kunnen ze het dan toch nog eens waarmaken?


avatar van The_CrY
4,5
Dat nummer klinkt als een zeer degelijk nummer dat live best een meezingertje kan worden. Samen met 'Fall into the Light' is dat al twee toffe nummers. Nu ben ik toch wel weer nieuwsgierig naar dit album.

avatar van Gommans
3,0
De totale cd is inmiddels gelekt en via download sites al binnen te halen en te beluisteren...
En het valt me niet tegen, ik mis nog steeds Portnoy omdat het drumwerk gewoon erg statisch is, al doet hij wel goed zijn best om iets meer af te wisselen. Dream Theater knalt wel lekker ouderwets uit de speakers met de opener, Unthetered Angel. Mooie zanglijnen en afwisselend en dreigend gitaarwerk. Daarna zakt het een beetje in, de nummers klinken wel aardig, maar echt spannend wordt het niet meer. Muv van At Wit's End en Pale Blue Dot waar de oude klasse weer even om de hoek komt kijken. Uiterste dieptepunt is de softe en zoetsappige ballad Out Of Reach.....jammer dat deden ze ooit veel en veel mooier.
Voor de moeite, 3 sterren misschien na een paar luisterbeurten nog een halfje extra...

4,0
Heerlijk gisteren het nieuwe album in de tuin in de zon beluisterd. Ik moet zeggen gelukkig veel beter dan hun laatste album ( dat was voor DT begrippen een gedrocht). Ben nog steeds niet helemaal tevreden over de drummer, maar hij doet het wel weer iets beter. Meer gitaarwerk en minder toetsen. Ze gaan dus duidelijk RUSH achterna, want die deden dat op het laatst ook. De stem van Labrie klinkt ook beter ( zal wel aan gewerkt zijn in de studio) Goed product, maar AWAKE blijft voor mij nog steeds numero uno, al ben ik zeker niet ontevreden. Voorlopig 4 **** en ik weet niet of dat meer gaat worden, wie weet na meerdere keren beluisteren.

avatar van progressive
4,0
Dit klinkt toch grotendeels wel erg lekker zeg!
Alhoewel Untethered Angel, Paralyzed en Out Of Reach matig zijn, is het overgrote deel toch wel erg geslaagd. Ik hoor mooie melodielijnen (bijv. in Barstool Warrior, At Wit's End en het al eerder genoemde Fall Into the Light) die, totaal niet erg, lekker in je hoofd blijven hangen.
Verder zijn er een aantal pakkende grooves, rare ritmes en lijkt Mangini eindelijk een beetje zijn plek te hebben gevonden, alhoewel ik me af toe nog wel stoor aan een beetje monotoon drumgeluid denk ik.
Natuurlijk staat/stond Portnoy bekend om zijn overgebruik aan drumfills (wat ik persoonlijk weer genieten vind) en is Mangini nou eenmaal niet zo en blijf ik dat missen, maar gelukkig hebben we daar dan weer The Neal Morse Band voor

Voor nu 4*!

avatar van dreamtheater22
Ik ben zeer verrast het klinkt weer fantastisch maar dat was met dream theater ook wel te verwachten. Het nummer pale blue dot moet ik denk ik nog veel gaan luisteren want ik kan er nu nog niets mee

avatar van KKOPPI
4,0
De sound is veel voller, minder robot-achtig dan de afgelopen albums.
Prachtige akkoorden progressie op Barstool Warrior, het lijkt op een volwassenere versie van de sound op The Astonishing.

Waar ik me echter aan blijf storen is de overgeproduceerde pitch corrected stem van LaBrie. Laat hem dan lager zingen, op hoogtes waar hij geen moeite heeft, in plaats van de stem half in een synthesizer te veranderen.

avatar van pos
4,0
pos
Klinkt lekker maar wel redelijk veilig zo op het eerste gehoor. Mis de complexiteit in veel nummers een beetje. Van het weekend maar eens goed voor zitten/liggen.

avatar van lecram1965
5,0
Dream Theater heeft geleerd van de laatste concept album. Dit nieuwe meesterwerk is van grote klasse en klinkt weer als vanouds. De heren laten echt zien en horen dat ze de leiders zijn van de progressieve rock.

avatar van KKOPPI
4,0
pos schreef:
Klinkt lekker maar wel redelijk veilig zo op het eerste gehoor. Mis de complexiteit in veel nummers een beetje. Van het weekend maar eens goed voor zitten/liggen.


Vind ik juist lekker een keer, veel goede riffs.

avatar van Jelle78
Ik heb altijd een beetje een haat-liefde verhouding gehad met Dream Theater. Als ze zich verliezen in ellenlange solo's vind ik het nagenoeg onluisterbaar (om die reden negeer ik de live-platen van de band per definitie), maar als ze zich in in de studio in bedwang weten te houden komen er niet zelden erg goede nummers uit. Awake vind ik bijvoorbeeld een erg goed album en van Systematic Chaos kon ik ook wel genieten. Daarna ben ik de band uit het oog verloren. Wat ik me van de albums die daarna kwamen kan herinneren is dat ik het vooral erg klinisch en zielloos vond, maar niet per se vervelend om naar te luisteren. Dat vond ik van The Astonishing wel en daarom waren mijn verwachtingen bepaald niet hoog gespannen voor deze plaat. Dan valt het dus al gauw mee, en dat doet het dan ook. Sterker nog, na één luisterbeurt heb ik zelfs zin om hem nog vaker te gaan luisteren. Bijzonder klinkt het overigens nergens, dit is Dream Theater by the numbers. Maar omdat de nummers op het eerste gehoor behoorlijk goed zijn en de ellenlange solo's achterwege worden gelaten is dit best genietbaar. Erg benieuwd hoe ik hier over een paar weken over denk.

avatar van meneer
lecram1965 schreef:
De heren laten echt zien en horen dat ze de leiders zijn van de progressieve rock.

Nou... Dat laatste betwijfel ik graag. Ik zou zeggen: verdiep je hier eens in:

Prog Ladder 2018

4,0
lecram1965 schreef:
Dream Theater heeft geleerd van de laatste concept album. Dit nieuwe meesterwerk is van grote klasse en klinkt weer als vanouds. De heren laten echt zien en horen dat ze de leiders zijn van de progressieve rock.


Deels waar, maar aan het oudere werk zoals AWAKE, tipt dit album bij lange na niet. Maar goed het is een verbetering t.o.v. hun laatste flut album!

avatar van namsaap
3,5
Na de ettelijke rondjes die dit album hier inmiddels gedraaid heeft, concludeer ik helaas dat ik de over het algemeen optimistische consensus rond dit album een tikkeltje overdreven vind. De positieve sfeer rond dit album lijkt me vooral een reactie op het matig ontvangen The Astonishing. D.O.T. is zeker niet slecht maar ik word zelden naar het puntje van mijn stoel getrokken.

Dat geldt ook voor James LaBrie volgens mij. Zijn zanglijnen klinken bij tijden wel erg plichtmatig en worden wel erg vaak gedubbeld. De man kan uitstekend zingen (al weet hij dat op Out Of Reach goed te verbergen ), maar zijn meest interessante bijdragen laat hij de laatste jaren vooral horen als gastzanger in andere projecten.

The Astonishing is als geheel misschien niet geslaagd te noemen, maar daagde de luisteraar tenminste uit. Dat mis ik hier een beetje. Desondanks luister het album prima weg.

avatar van Edwynn
3,5
'Plichtmatig' is ook het woord dat bij mij boven komt drijven. Dream Theater doet waar ze goed in is en wat ze ondertussen al meer dan 30 jaar doet. Maar dat maakt het allemaal ook zo sleets als een verweerde verflaag op een oud gebouw. Het is zeer de vraag of het onder het vernis nog eens écht gaat sprankelen.

avatar van milesdavisjr
3,0
De tijden van Awake zullen wel niet meer terugkeren en dat is op zich ook niet zo'n probleem maar ik vraag mij af waar het enthousiasme bij velen vandaan komt. De voorganger was al niet een topper en dat is deze schijf ook niet. Natuurlijk zijn er enkele riffs te horen die best lekker klinken maar deed de band dat in het verleden toch echt beter. Daarnaast is de fut er soms ook uit, At Wit's End en Pale Blue Dot zijn de stukken waarin de heren excelleren maar het houdt wat mij betreft de aandacht bij lange na niet vast. Sterker nog, bij zulke lange stukken moet de lange speelduur gebaseerd zijn op spanning, het oprekken van grenzen, inventieve details maar dat lukt maar ten dele. Wat mij het meeste stoort is LaBrie, een technisch goede zanger maar hier lijkt het beste er toch een beetje van af te zijn. Waar de beste man voorheen een gebrek aan emotie en intensiteit nog wel kon maskeren met zijn techniek kan hij de nummers op deze schijf ook niet naar een hoger niveau tillen. Kortom; geen slecht album, maar er zit simpelweg niet meer in op dit moment.

avatar van AstroRocker
Het album vandaag binnen gekregen. Ik ben enthousiast. Zo op het eerste zicht (nou ja luisterbeurt) is dit het beste album van het post-Portnoy tijdperk.

avatar van The_CrY
4,5
Dit is het eerste Dream Theater album sinds A Dramatic Turn of Events dat ik vanaf het begin tot eind met een glimlach heb uitgezeten. Er gebeurt inderdaad weinig nieuws op deze plaat, en het is herkenbaar Dream Theater, maar toch is de uitvoering gewoon heel erg strak. Van Mike Mangini ben ik nooit bijzonder gecharmeerd geweest, maar hier kan ik niet ontkennen dat ik erg geniet van zijn drums. Ook zijn de riffs in het oog springend, en is de productie heerlijk. Zelfs het aanvankelijk wat saaie 'Untethered Angel' kan ik nu bijzonder goed hebben. Hoogtepunten blijven die openingsriff van 'Paralyzed', het harde 'Fall into the Light', en het bijzonder groovy 'Room 137'. De bonustrack 'Viper King' bevestigt eigenlijk al het gevoel dat ik tijdens deze plaat veel had, en dat is dat de band weer wat meer flirt met metal en rock, en het prog-element van daaruit laat voortvloeien, in plaats van andersom. Of de vorige zin die ik schreef logisch klinkt weet ik niet, maar het is dan ook vooral een gevoel dat ik hier heb. The Astonishing was voor mij te veel prog, te weinig in-your-face rock/metal, en hier is die verhouding gelukkig weer gelijkgetrokken.

avatar van Kronos
4,5
Met de vorige kon ik niet veel maar mijn eerste indruk is dat ik aan Distance over Time ongeveer evenveel plezier zal beleven dan aan Dream Theater uit 2013. Daarmee bewezen ze meteen zonder Portnoy te kunnen. The Astonishing was al te pretentieus. Nu lijken ze te beseffen niets meer te moeten bewijzen. Dit nieuwe album sluit prima aan bij Dream Theater. Het gaat weer in de eerste plaats om de nummers met hier en daar wat ruimte voor muzikale poeha.

4,0
Ik vind het nog steeds teveel eer voor Mangini, want Portnoy blijft - hoe je het went of keer - een gemis bij Dream Theater. Zeker toen ik live zijn huidige band Sons of Apollo aan het werk heb gezien en bevestigde dat ik in de aanhef zeg.

avatar van Edwynn
3,5
Ik vraag me echt af wat Mike Portnoy hier toe aan had kunnen voegen. Mangini doet het uitstekend wat mij betreft. Sons Of Apollo vind ik vooral leuk vanwege Jeff Scott Soto. Een Dream Theater-doordruk zonder James LaBrie, zeg maar. Meer dan dat is het eigenlijk ook weer niet.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:58 uur

geplaatst: vandaag om 07:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.