Queens of the Stone Age - Era Vulgaris (2007)

Queens of the Stone Age: ik heb er een rare verhouding mee. Rated R was mijn kennismaking. Helemaal te gek toen ik het net gekocht had. Dit was heftige shit. Maar na een tijd was ik het beu en heb ik het zelfs van de hand gedaan: de schreeuwbijdragen konden me niet bekoren. Op die weggeefactie kijk ik nu met gemengde gevoelens terug. Die paar missers kan ik skippen en van de rest kan ik blijven genieten. Maar of wegdoen nu zo'n goede actie was? Denk het toch niet.
Songs for the Deaf pikte ik relatief vrij laat op omdat het album veel genoemd werd in allerlei eindejaarslijstjes. Dat album vind ik tot op de dag van vandaag nog steeds erg goed. Lullabies is dan weer erg langs me heen gegaan. Ik ken het wel maar het is blijven steken op een aantal luisterbeurten en daarna simpelweg niks meer.
De vraag is dus of ik deze nieuwe dan wel zou gaan oppikken of niet. Ik vond dat ik dat toch maar eens moest doen. En niet eenmalig, maar bewust een paar keer beluisteren.
En zo geschiedde.
De groove gaat er gelijk al goed in op Turning on the Screw. Maar ik vind het geen lekkere groove. Het irriteert me zelfs een beetje. Nee niet bepaald de binnenkomer van mijn dromen. Ik zou het zelfs een lastig nummer willen noemen.
Sick, Sick, Sick hakt er ook aardig in. Vies en smerig. Daarbij ook vrij monotoon, maar het past wel op het nummer.
I'm Designer klinkt ook behoorlijk tegendraads. Absoluut minder toegankelijk ook. Dwars, dwarser, dwarst. De stoutste jongens van de klas hebben een landerige bui en spreiden dat hier tentoon. Gevolg is dus een sleazy nummer wat ik niet geheel onaardig vind. Ik moet er wel bij zeggen dat ik het nummer op de een of andere manier nog niet helemaal door heb (onder de knie zo u wilt).
Into the Hollow klinkt wat vertrouwder in de oren, maar is zeker ook best pittig te noemen. Niet bepaald een nummer dat je in een keer tussen je oren hebt zitten. Ook hier toch vooral weer groove en minder melodie of hakwerk.
Misfit Love heeft ook een 'dirty sound'. De industrie draait op volle toeren. De arbeid is zwaar en er is geen tijd voor gelul. Doorgaan is het motto. Hierdoor krijg je wel een nummer voor je kiezen waar weinig melodie in zit. Voer voor liefhebbers.
Battery Acid is niet van plan om verandering te brengen in de ingeslagen koers. Donker, en vooral 'door door door'. Rechttoe rechtaan en vooral geen omwegen. Voor mij begint het toch een pittige zit te worden op deze manier. Je krijgt gewoon geen tijd om even op adem te komen of om naar lucht te happen.
Make It Wit Chu lijkt daar dan eindelijk verandering in te brengen. Dit nummer komt wat nonchalanter over. Alsof ze toch wat medelijden tonen met argeloze luisteraars als ik. Jammer alleen dat het nergens echt spannend wil worden en dat er geen vaart in komt (ik las ook al zo'n opmerking ergens hierboven en ik onderschrijf dat volledig).
3's & 7's springt er wat meer uit. Het klinkt vreemd maar het komt bij mij over als Blur op de vieze rock-toer. Eigenlijk had ik het wel zo leuk gevonden om meer van dit soort dingen te horen op dit album. Het maakt het net even wat sappiger allemaal. Want het is een behoorlijk taaie hap, dit Era Vulgaris...
Suture Up Your Future kent ook een lager tempo. Maar hierdoor vind ik het eigenlijk maar een ronduit saai nummer en vormt het een geheid skipmoment.
River in the Road maakt het gelukkig weer wat goed door iets spannender te zijn als het vorige nummer. Maar ook hier is het niet zo dat we het de luisteraars makkelijk maken. Ik vind het nadeel hier dan wel weer dat de zang nogal vlak klinkt.
Run Pig Run is ook geen lichte kost. Het is een stugge hap waar je doorheen moet komen. De een zal dat op den duur wel lukken de ander zal er nooit echt in geraken. Zelf vrees ik ingedeeld te kunnen worden in de laatste categorie.
Running Joke mag het album afsluiten. De titel doet vermoeden dat we nu wat luchtigers kunnen verwachten en dat is ook wel het geval. Het is het einde van een naar mijn idee best moeilijk en ontoegankelijk album. Rated R en Songs for the Deaf er bij halend zorgen er dan wel voor dat dit tevens een plaat is waarbij ik kan zeggen dat deze band toch niet echt voor mij is weggelegd. Zeker Songs vond ik erg goed. Maar naar nu blijkt is dat toch misschien een eenmalige voltreffer geweest bij mij.
Dit nieuwe album heeft een hoes die de boel aardig anders doet overkomen dan het daadwerkelijk is. Het is niet grappig, vrolijk of goed toegankelijk. Het is donker en smerig en soms lijken het wel ruwe schetsen te zijn die ons zonder opsmuk worden geserveerd.
Er zullen zeker liefhebbers voor zijn. Ik zet liever Songs nog een keer op.

Fijn album, maar lang niet het beste van QotSA. De opener en afsluiter (op mijn versie is dat The Fun Machine Took a S**! & Died) zijn wel twee heerlijke nummers, maar daar tussenin vind ik het wat flauwtjes. Track 7 en 8 doen het boeltje even weer opflakkeren, maar ook niet meer dan dat.
Een 3,5* is hier gepast me dunkt.

Dat deze zoveel beter wordt gevonden dan Lullabies to Paralies door de meeste mensen kan ik echt niet begijpen, ik heb dit altijd 1 van de sterkste cd's van QOTSA gevonden, veel beter en avontuurlijker dan deze in ieder geval.

Blijft (voor mij dan toch) over een typische QOTSA cd met aardige nummers... maar ze kunnen m.i. veel veel beter.....

Ik denk dat ik dit album zo’n 4 jaar niet beluisterd heb.
Bij het verschijnen enthousiast binnen gehaald, en eigenlijk gelijk gezien als Flop Van Het Jaar.
Laats hoorde ik Make It Wit Chu op de radio, en dat lied bleef maar in mijn hoofd hangen.
Langzaamaan werd het misschien wel voor mij het beste nummer wat Queens Of The Stone Age hebben uitgebracht.
De positie van A Song For The Dead is flink aan het wankelen.
Over het algemeen hoor ik toch liever songs waarop je heerlijk de liefde kunt bedrijven, dan welke een soort van rouwproces inluiden.
Het kapotte lampje van Willie Wortel lachte mij al verschillende maanden vanuit de uitverkoopbakken toe, en afgelopen week was de verleiding te groot.
Wat mij opvalt is dat er op Era Vulgaris vooral gewone rockmuziek overheerst.
Het beklemmende woestijngeluid is meer naar de achtergrond verdwenen.
Persoonlijk vind ik het wel een prettige ontwikkeling.
Bij I’m The Designer hoor ik The Architect van dEUS duidelijk in terug, dus de Belgen waren dit keer een stuk minder origineel dan anders.
Ook het hele werk van De Staat is samen te vatten in die ene song.
Het blijft een kunst om met zoveel bandwisselingen telkens weer met een goed resultaat te komen, op de een of andere manier flikt Josh Homme het hier ook weer.
Hij haalt de beste kwaliteiten in muzikanten naar boven, en het moet haast wel een eer zijn om met hem samen te mogen werken.
Vreemd dat iets wat je als een totale mislukking beschouwde kan uitgroeien tot het door mij persoonlijk best gewaardeerde werk van Queens Of The Stone Age.

Nu pas beluisterd, met het oog op de naderende release van het nieuwe album van de band. Lekker rauw en groezelig, waarbij de broodnodige melodie gelukkig niet uit het oog wordt verloren. Niet één van hun betere albums, het songmateriaal is wat mij betreft iets te gewoontjes, maar er zijn geen slechte songs en qua sfeer en gevoel zit het helemaal goed.