Paul McCartney - Memory Almost Full (2007)

prachtige cd van macca , ligt in het verlengde van chaos , een echte beatle kan moeilijk zijn verleden weg steken , dat de man dit kan op z'n 65 ste zegt veel over het talent van deze grote meneer in de pop - rock wereld.

@Bouke, koop/download meteen Ram, Band on The Run, Chaos and Creation at The Backyard en je hebt weer drie prachtige platen om te beluisteren.

Mijn favorietjes op deze plaat zijn:

Mr. Bellamy
Vintage Clothes
Dance Tonight

Ever present past is een single, die het goed kan doen in het "hippe" rockcircuit

4*

Dat denk ik ook!

Een knappe jonge vrouw klopt aan bij een goudmijn. Ze is op zoek naar werk. De voorman van de mijn vraagt of ze gebreken heeft. De vrouw vertelt hem dat ze, op een kunstbeen na, net zo gezond is als ieder ander. De voorman begint hard te lachen en zegt:' dan kun je werken in een goudmijn echt wel vergeten. Wie heeft er nu een gouddelver met één been nodig?' Waarop Paul McCartney de kamer binnenkomt en zegt: 'Ikke'.

Dit zijn de verhalen waar Paul McCartney de laatste tijd om bekend staat. Het gaat niet over muziek. Eigenlijk gaat het daar al heel lang niet meer over. Het gaat bijna altijd over Sixties Paul, Veggie Paul, Suffe Deuntjes Paul, Control Freak Paul of Sukkel Paul die, verscheurd door verdriet na de dood van zijn Linda, viel voor de charmes van een uitgeslapen Golddigger. Die hij later, in zijn rol van Mepper Paul, de kamer door scheen te slaan, al dan niet zo stoned als een aap. Het gaat eigenlijk zelden over Paul de Muzikant en Paul de Songwriter. Die is met algemeen goedvinden min of meer afgeschreven na The Beatles. En eerlijk is eerlijk, hij heeft soms ook erg zijn best gedaan om ons te laten vergeten hoe goed hij was, en hoe goed hij nog kan zijn. Toch timmert Paul op zijn laatste soloplaten (eigenlijk al vanaf 'Flaming Pie' uit 1997) weer aardig aan de weg. Zijn voorlaatste plaat, 'Chaos and Creation in the Backyard' kreeg, mede door de medewerking van de als hip geziene producer Nigel Godrich, alweer wat gunstiger kritieken. Met Memory Almost Full laat Sir Paul echter aan een heleboel hedendaagse bandjes horen hoe het moet. Door gewoon een dijk van een plaat te maken.

In 13 nummers scheurt hij door zijn eigen geschiedenis en toekomst en geeft iedereen die een beetje oplet muzikale bijles. Niet alleen omdat hij de meeste nummers alleen heeft ingespeeld, (sommige ook met zijn tourband) maar vooral omdat hij laat horen hoe bedrieglijk eenvoudige liedjes vol kunnen zitten met ingenieuze muzikale vondsten. Het openingsnummer 'Dance Tonight' is aanstekelijk, simpel tot op het bijna domme af, en daarmee dus eigenlijk koren op de molen van oppervlakkige luisteraars. Meteen daarna geeft Paul vol gas met briljant klinkende pop zoals 'Ever Present Past', 'Mr. Bellamy' en 'Vintage Clothes'. Ook gespt hij zijn oude vleugels nog eens aan om met 'Only Mama Knows' zonder waarschuwing vooraf dwars door de geluidsbarrière te knallen. In 'That Was Me' en 'Nod Your Head' horen we de rocker Paul McCartney, die zijn longen eruit schreeuwt alsof hij nog altijd het Reeperbahnkabaal van dronken zeelui en goedkope hoeren moet overstemmen. In het magistraal geproduceerde 'House Of Wax' komt een ongelooflijke gitaarsolo langs, en met 'The End of the End' horen we zowaar een oude man, die vooruitkijkt naar zijn dichterbij komende dood en daar op eigen wijze een waardig antwoord voor probeert te vinden.

Die Heather Mills had het wel goed gezien. Paul McCartney is een goudmijn. Het soort goudmijn waar, diep weg onder de aarde, altijd nog wel een klomp goud te vinden is, zelfs als iedereen denkt dat er niks meer te halen valt. En met Memory Almost Full heeft de inmiddels 64 jarige Paul McCartney opnieuw een hele rijke ader te pakken.

The Rolling Stones maakten met 'Bigger Bang ' een van hun beste platen sinds lange tijd. Het artistieke belang van de plaat is echter zeer magertjes te noemen. De muziek kan zo teruggeplaatst worden in de jaren zestig. Niets mis mee , maar toch...
Bob Dylan leverde nog niet zo lang geleden ook een ijzersterke plaat af ' Modern Times '. Maar die plaat staat wel vol met 'jatwerk' van anderen uit al lang vervlogen tijden.Dylan heeft de wereld zoveel moois geschonken , dus vergeef ik hem dat graag.
Onlangs verklaarde Dylan dat Paul McCartney behoort tot de weinige mensen waarvoor hij muzikaal gezien werkelijk ontzag heeft.
Bob's ontzag kan alleen maar toegenomen zijn met het verschijnen van de allernieuwste McCartney cd.
Een cd die bol staat van creativiteit , inventiviteit en bovenmodale popsongs.
McCartney brengt ons met zijn jongste creatie zijn sterkste plaat sinds 'Flaming Pie' .
En ik luister in stille bewondering verder naar 'Memory Almost Full' .


When I get older losing my hair,
Many years from now.
Will you still be sending me a valentine
Birthday greetings bottle of wine.
If I'd been out till quarter to three
Would you lock the door,
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four.
You'll be older too,
And if you say the word,
I could stay with you.
I could be handy, mending a fuse
When your lights have gone.
You can knit a sweater by the fireside
Sunday mornings go for a ride,
Doing the garden, digging the weeds,
Who could ask for more.
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four.
Every summer we can rent a cottage,
In the Isle of Wight, if it's not too dear
We shall scrimp and save
Grandchildren on your knee
Vera Chuck & Dave
Send me a postcard, drop me a line,
Stating point of view
Indicate precisely what you mean to say
Yours sincerely, wasting away
Give me your answer, fill in a form
Mine for evermore
Will you still need me, will you still feed me,
When I'm sixty-four.

heb 3 weken in schotland gezeten. Dance tonight heb ik daar vaak gehoord en is dus populair. Ik vond het voordien een goed nummer maar ever present past nog beter. Nu vind ik dance tonight een echt toppertje. en het maakt het album voor mij makkelijker om te beluisteren. Daarom verhoog ik van 3.5* naar 4*

Ik vind het persoonlijk een beter album dan chaos and creation.

Het rare voor mij is dat hij hier jonger klinkt dan op het twee jaar oudere Chaos and Creation, waar hij toch veel meer de indruk maakte van een oudere man die een stijlvolle plaat maakte, en toch wat vermoeid overkwam.
Dit plaatje hier schuurt zich qua sound heel dicht bij zijn Wings platen aan, vind ik toch.
Prima schijfje!

Je stelt dat het raar voor je is , EH , maar ik moet je bekennen het in dit geval een herkenbare en heldere analyse van je te vinden.

Als je een geniaal album maakt, heb je echt geen tekstschrijver nodig.! De man maakt al hits sinds 1962, en dan komt er hier een boertje zeggen dat hij een" tekstenschrijver" moet inhuren, wat een grap.!!

Nou...misschien geen tekstenschrijver, maar John was een goed soort van klankbord/collega/criticus/corrigeerder! Was het toeval dat Paul z'n beste werkjes tussen '63 en '70 afleverde?
Ook op dit album staan wat momenten die een kritische noot hadden mogen krijgen in de studio (was dat gefluit nou nodig?)...

Dat was niet toevallig. Maar sommige mensen zouden niet akkoord gaan. Er bestaan daadwerkelijk mensen die zijn solowerk prefereren. Raar maar waar!

Inderdaad, hij had in de studio af en toe verbeterd mogen worden. Maar neen. Ik zie het al voor mij: "oooh ja mijnheer de beatle. U bent zo geniaal en hebt al zo veel meegemaakt. U bent een groot muzikus. Wie ben ik om u te verbeteren?!" Typisch...

Op Chaos & Creation heb ik het gevoel dat ze wel wat strenger waren in de studio.

maar ik ga niet akkoord over dat fluiten: op Dance Tonight is dat gefluit héérlijk!

Ik kan me er pas iets bij voorstellen als Macca een tijdje z'n lat hoog blijft leggen (nu twee op rij tamelijk boeiend...). Zelfs de wegwerpliedjes op Beatles-albums (Getting Better, Mother Nature's Son, I've Got a Feeling, Good Day Sunshine, I'm Looking through You om er een paar te noemen) zijn van een onmogelijke kwaliteit vergeleken met Paul's solo-werk. Op dit album (en de vorige en Flaming Pie was ook niet slecht) komt dat talent weer bovendrijven.

ER staan heel goeie nummers op Almost Full,Ik vind het een cd wat je van paul had kunnen verwachten.Eencd met een paar uitschieters zo als Only Mama Knows, Mr Bellamy.

Maar het nummer dat andere zo goed vinden, Dance Tonight
is van een van nusery nieau, ongeloofelijk, en dat gefluit erin,( Paul schaam je), In z"n Beatles periode had hij ook wel eens van die ouwewijven nummers, daar ergender John zich groen en geel aan.

Ik heb hem een 2,2 gegeven.

kom aan man. Dance tonight is héérlijk

Toen ik in Schotland zat werd het zeer vaak gedraaid! Daar heb ik het eigenlijk écht leren appreciëren.

Ik vind "Gratitude " echt k*t

Ik zit niet in Schotland maar in Drenthe, ben nuchter en vind Dance Tonight een kinderlijk niemendalletje, en de rest van de plaat behoorlijk nietszeggend.
Het is aan de muziek om bij mij andere sferen of gevoelens op te roepen; zodra daar andere stimulatia voor nodig zijn, verzaakt de muziek.

fluiten is toch ook muziek maken! Iedereen fluit en veel vaker dan je zou denken!

Norah Jones kan niet fluiten

Wat een flut zangeres man, grapje..Norah is een hele goeie zangeres

Even over Dance Tonight,
Ik vind het een super lekker nummer. Het is zo typisch Mccartney'tje, mischien niet zo geweldig nummer qau tekst ofzo, maar toch echt een nummer dat in je hoofd blijft zitten. Beetje net als Maxwells silver hammer, bang,bang Maxwells silver hammer came down on her head. bang, bang Maxwells silver hammer made sure that she was dead. Het is iets dat ik gewoon niet kan weerstaan om mee te zingen...

En zo zoekt en vindt een ieder weer wat anders in muziek: en dat is maar goed ook.

het zij zo...

Ik zou zeggen, koop een fluitketel.

Is goedkoper dan een cd

Wegwerp liedjes?

Wegwerpliedjes?

Ja, wegwerpliedjes.
De Engelse term is beter: throwaway ditties.

Tussen '65 en '70 waren er liedjes van Paul die hij in drie minuten leek te hebben geschreven. Fris van de lever, niks doorwrochts of bedachts; drie of vier akkoorden, grappig arrangementje van George Martin eronder of van laconieke begeleiding van John, George en Ringo...klaar is kees. I Will is ook zo'n liedje; studio binnenlopen, drie takes, anderhalve overdub en een uurtje later staat er een liedje op band.

Precies dát mis ik de laatste jaren bij Paul; het maakt vaak de indruk dat het een bedoeling moet hebben of een uitgestippeld arrangement moet volgen. Chaos and Creation leed daar nog het meeste onder, dit album is wat dat betreft een stuk beter.
(Wat te denken van Press to Play, sterke songs die overgoten worden door een productie die zo verouderd is als het matje van Mel Gibson!)

ik heb de solocarriere van Paul McCartney nooit zo gevolg, maar deze toch eens opgepikt. helemaal geen slecht Album. heerlijk R&R.
1 dieptepunt: you tell me. man, het lijkt wel Radiohead zo slecht

is er maar één dieptepunt voor jou??? Voor mij toch een paar anderen meer (end of the end, feet in the clouds, house of wax).

maar het is al bij al wel een aangenaam stukje muziek!

feet in the clouds vind ik best een sympathiek liedje. zit nog geraffineerd in elkaar ook.

Een leuke plaat, maar Chaos vind ik veel beter. Meer een geheel. Beter in balans. Deze plaat bevat voor mij een aantal missers...

Jammer....

Erwin

Hier is de nieuwe clip van ...

Best grappig eigenlijk.