Rammstein - Rammstein (2019)

Oké. Korte review: typisch Rammstein: melig, hard, grof, flauw. Het heeft weer alles wat ik van Rammstein wil horen. Is dit het beste werk? Nee, maar het klinkt allemaal wel erg, erg lekker. Glad, maar lekker.

Veel mensen hebben het bij Rammstein nog over (heavy) metal, ik zag het nog bij een recensie in de krant staan. Maar op Discogs zie ik dat er vanaf Rosenrot in 2005 geen heavy metal meer vermeld staat. Daar kan je over discussiëren natuurlijk, maar als ik naar dit nieuwste album luister hoor ik toch vooral stevige elektronische hardrock. Met bijvoorbeeld veel meer melodie dan op hun debuutalbum. Die trend was er eigenlijk al op mijn favoriete plaat Mutter. En deze vind ik daar wel bij aansluiten, alleen is 'ie net wat minder. Dat is dus best positief, want Mutter maak je maar één keer.

Er staan toch heel wat sterke songs weer op dit album, waarvan de teksten weer doorspekt zijn met harde/lugubere/flauwe humor. Zelf vind ik opener en single Deutschland erg lekker en tegelijk maatschapijkritisch, net als Ausländer natuurlijk. Is Zeig Dich niet nu al een live klassieker? Ik hoop dat ze 'm spelen in De Kuip, want wat een geweldig nummer is dat! Met als uitblinkers het koor en de gitaar.

Sex heeft inderdaad iets van Muse. Het refrein van Puppe is bijna over the top, maar het is toch wel een gaaf en gestoord nummer tegelijk. Was Ich Liebe is ook ijzersterk, net als Tattoo. Diamant is echt erg mooi. En Hallomann is werkelijk luguber en komt keihard binnen. Bijna naar om naar te luisteren, dus knap gedaan. Net als deze gelijkname plaat van Rammstein. Klasse Jungs!

Een soort greatest hits album met allemaal nieuwe nummers, zo kun je deze plaat wellicht omschrijven. Weinig nieuws onder de zon in ieder geval. Veel van wat de band hier laat horen klinkt als een herhaling van zetten, soms geïnspireerd en intens (Puppe), soms helaas ook geforceerd en flauw (Ausländer). Een mengelmoesje dus. De meeste songs zijn best de moeite waard en het album klinkt weer eens als de welbekende klok, maar na een hiatus van tien jaar mag je toch wel iets meer verwachten.

En zo geeft Rammstein zijn fans de lucifer om zelf eens de zaak in de hens te zetten. Op de plaat doet de band het zeker. Ja, ik heb me afgevraagd of ik zo blij ben met 'Rammstein' omdat er na 10 jaar eindelijk nieuw werk ligt of dat 'Rammstein' echt goed is. Na meerdere luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat het echt het tweede is. Hoeveel platen ik in het verleden na een lange pauze vond tegen vallen, zijn niet op de vingers van een hand te tellen. Vaak is het een herhaling van zetten, maar dan gewoon minder. Hier klopt heel erg veel. 'Puppe' rukt de kop van de plaat af, met 'Diamant' voegt Rammstein een prachtige ballad toe aan aan het oeuvre en met 'Radio' een pop song. Zo kan ik nog wel doorgaan. Met 'Deutschland' heeft de band er een heuse klassieker bij.

Met 'Mutter' maakte de band een behoorlijke indruk op me. Uit het niets had ik ineens een metal band onder mijn favorieten. Dat paste eigenlijk niet. Wat mij echt inpakte waren de fantasievolle melodieën die overal doorheen liepen. Bijna altijd uit het keyboard dat dartelt over de loodzware drums, bas en gitaren. Dat element komt ook weer heel sterkt terug op 'Rammstein'. Voor mij is dat het verschil met andere bands in dit genre. Rammstein kent een zekere lichtheid, die prachtig mixt met de loodzware realiteit van alledag.

Er is veel geschreven over de mindere teksten op 'Rammstein'. Ik hoor zelfs een aantal pure herhalingen. Ja, ik sluit me erbij aan dat het minder is, maar als ik iets wil lezen koop ik een boek. De teksten zijn het sluitstuk van alles daaronder, -boven en -tussen. Laat dat nu juist de sterke punten van Rammstein zijn. Met geweldige teksten en waardeloze muziek laat ik een plaat toch rustig aan me voorbij gaan. Met 'Rammstein' heeft Rammstein er weer een klassieker bij. Mijn score is zojuist met een halfje omhoog gegaan.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Klinkt best aardig na een aantal luisterbeurten maar uiteindelijk bleef ik toch met een teleurgesteld gevoel zitten.Het is allemaal zo herkenbaar en voorspelbaar dat het mij voorkomt als een goede herhalingsoefening.Weliswaar met een paar aardige songs zoals Radio en Puppe maar ter gelijkertijd ook een stuk meer richting radiovriendelijke pop.Het echte lekkere beukwerk hoor hier nog maar mondjesmaat.
Eigenlijk zette voor mij de (lichte) teloorgang al in na het nog prima album Mutter,al bleef het niveau nog wel steeds acceptabel.
Maar om dan na vervolgens tien jaar met dit middelmatige album voor de dag te komen,tja dan zet ik mijn kaarten voortaan maar op Eisbrecher.