The Slow Show - Lust and Learn (2019)

The Slow werd in 2015 mijn nieuwe muzikale vriendje. Soms heb je dat wel eens.

Schreef ik toen.

Op 13 juni, de verjaardag van mijn partner, die ook fan was geworden, kon ik de band voor het eerst live meemaken op het dak van een Rotterdamse parkeergarage (in het voorprogramma de band Half Way Station, die ook mijn hart stal die avond).
Het was de eerste keer, en er zouden er nog wat volgen met een optreden in Haarlem als magisch hoogtepunt.

Album nummer twee deed het ook gelijk goed. Maar ik was inmiddels fan en dan luister je toch anders. Als ik die eerste twee albums nu naast elkaar leg dan moet ik toegeven dat het debuut toch net iets meer impact heeft, waardoor ik vandaag besloot dat album van 5* naar 4,5* terug te brengen. De grote vraag is of mijn lievelingen wederom raak zullen schieten met Lust and Learn waar ze nu iets meer de tijd voor namen.

Bij Amend zit dat al weer goed: deze instrumentale track zuigt je gelijk het nieuwe avontuur in. Ietsje meer bombast dan we gewend zijn en alles wat dan volgt is eigenlijk The Slow Show volgens het boekje als je dat na drie albums kunt zeggen. Mijn liefde is nog steeds aanwezig. De praatzang van Rob verveelt me nog wederom niet. De opbouw van de nummers is ook nu magisch en de toegevoegde koortjes plus zang van Kesha Ellis geven het een hemels effect.

Is de koers gewijzigd? Nee, niet drastisch. En toch zijn er net genoeg lichte veranderingen, die ik nu nog moeilijk goed kan aanduiden (iets meer uptempo?!, iets andere geluiden hier en daar?!), maar ik hoor en voel ze wel en die ervoor zorgen dat The Slow Show wederom raak schiet, wederom ontroert en wederom pakt.

Zijn dit de woorden van een fanboy? Uiteraard. Maar de mensen die mij kennen weten ook wel dat ik niet vies ben van af en toe een flink scheut pathos, zonder al te veel effectbejag. En dat is wat Lust and Learn in zich verenigt.

Dat de mannen een blijvertje zijn voor mij stond al eerder vast, met dit derde album onderstrepen ze dit gewoon heel dik. Goed gedaan!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Slow Show - Lust And Learn - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Slow Show - Lust And Learn
Derde album van de Britse band The Slow Show en het is net als zijn twee voorgangers een album waarin nog heel lang veel moois te ontdekken valt

Het debuut van The Slow Show werd in 2015 binnengehaald als een sensatie, terwijl het een jaar later verschenen tweede album van de band de belofte bevestigde. Met album nummer drie consolideert The Slow Show haar positie als een van de meest interessante Britse bands van het moment. Lust And Learn borduurt voort op de eerste twee albums van de band, maar klinkt nog wat grootser en meeslepender. De donkere en melodieuze muziek bestaat uit meerdere lagen en al die lagen zitten vol mooie en bijzondere elementen. Het past allemaal prachtig bij de al even bijzondere vocalen op het album. The Slow Show heeft een album gemaakt dat direct verwondert en betovert, maar het is ook een album dat voorlopig nog wel even door zal groeien.

Begin 2015 verscheen het debuut van de Britse band The Slow Show. White Water werd door de critici onmiddellijk de hemel in geprezen en de muziek van de band uit Manchester werd vergeleken met die van grote bands als The National en Elbow. Het leek me op voorhand wat overdreven, maar na eerste beluistering van het album moest ik de critici direct gelijk geven.

White Water stond vol met zich over het algemeen langzaam voortslepende songs, die opvielen door de vele lagen waaruit de muziek bestond en door de prachtige arrangementen binnen deze lagen. Het werd fraai afgemaakt door de bijzondere stem van zanger Rob Goodwin, die zich in vocaal opzicht ergens tussen de zangeres van Queensryche, Lambchop, The National en Tindersticks in wurmde en stiekem ook wel wat deed denken aan de zanger van Crash Test Dummies.

White Water bleek ook nog eens een album dat bij herhaalde beluistering steeds meer geheimen prijs gaf, waardoor het aan het eind van 2015 in flink wat jaarlijstjes opdook. De in de herfst van 2016 verschenen opvolger Dream Darling vond ik persoonlijk nog net wat mooier en volgde in grote lijnen hetzelfde recept als het debuut van de Britse band.

Op het derde album van The Slow Show hebben we bijna drie jaar moeten wachten, maar deze week verscheen dan eindelijk Lust And Learn. Na de eerste paar luisterbeurten kan ik alleen maar concluderen dat de Britse band het weer geflikt heeft. De band heeft lang gewerkt en gesleuteld aan het nieuwe album en dat hoor je.

The Slow Show heeft haar muziek wederom uit flink wat lagen opgebouwd en in al deze lagen zijn de arrangementen en melodieën van een bijzondere schoonheid. Een deel van deze lagen doet bijna (neo-)klassiek aan, maar er is ook veel ruimte voor atmosferische klanken en hier en daar een voorzichtige uitbarsting.

De stemmige instrumentatie op Lust And Learn wordt gecombineerd met de bijzondere stem van Rob Goodwin, die veel van zijn teksten meer voordraagt dan zingt en met zijn wat krakende stem veel doorleving toevoegt aan de muziek van de band. Het levert een album op dat van alle kanten op je af komt, maar op een of andere manier passen alle lagen in de muziek van The Slow Show perfect bij elkaar en weten ze elkaar te versterken.

Lust And Learn volgt in grote lijnen hetzelfde recept als de vorige twee albums van The Slow Show, maar klinkt ook net wat anders. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal net wat subtieler, maar ook wat dynamischer, bombastischer (zeker wanneer het koor aanzwelt) en sprookjesachtiger, terwijl de vocalen nog meer dan in het verleden zorgen voor een uniek geluid. Het is een geluid dat, met name door de vocalen, donker en melancholisch aan doet, maar Lust And Learn staat ook vol muziek van een unieke schoonheid.

Ook Lust And Learn zal wel weer vergeleken worden met bands als The National en Elbow, maar nu de band uit Manchester drie geweldige albums op haar naam heeft staan hoeft het niet langer gezien te worden als het kleine broertje van deze bands. De vorige twee albums van The Slow Show begonnen na de eerste beluisteringen aan een indrukwekkend groeiproces, maar het derde album van de band vond ik eigenlijk direct prachtig. Het belooft wat voor de komende maanden. Erwin Zijleman

Slow Show zanger Rob kon mij in het verleden nog weleens een enkele keer lichtelijk irriteren met zijn kraakstem, maar op een of andere manier heb ik er hier juist geen last van.

Wat een prachtig album!

Met Album 3 zijn alle bits & pieces van het Slow Show universum nog inventiever samengebracht. Met ruim voldoende vernieuwende details die het volle album spannend houden en vooral tot een avontuurlijke luistertrip maken. Dat Rob blijft vertellen over zn verloren liefdes en ontsnappen aan de verdoomde stad wordt verzacht door Frederick’s veel te mooi gearrangeerde atmosferische melodieën. Het maandenlang knutselen in de studio kan natuurlijk ook geforceerd uitpakken, Geen spoor daarvan, het zijn juist de experimenten zonder concessie, die maken dat ik blijf doorluisteren bij dit groeialbum.

Het koorwerk is niet meer slechts sfeer makend op de achtergrond maar nu zelfs als apart instrument, dat leidend de melodie maakt. De koren zijn heel divers op veler manier gebruikt. Puur klassiek maar ook met synths vervormt of in een loop als vervreemdend bijgeluid, zoals ook Villagers deed op [Pretending to Swim]. Het lijkt zelfs alsof Joel minder hoorbaar is en de gitaar soms vervangen is door koorwerk, maar dat wordt dan weer tegengesproken door de prominente solo in EyeToEye.

Het subtiel meezingen van Kesha Ellis is een gouden match en met 4 stracks prominenter dan ooit (HardToHide St.Louis TheFall ExitWounds). En elke keer effe anders, In volle samenzang, als 2de stem of dan start Kesha en valt Rob in, of doet zij alleen een outro.

Een echt Vinyl album met kant 1 & 2, waar alle tracks in uitsluitend de enige juiste volgorde staan; songs reageren op elkaar, of lopen mooi in elkaar over. Dan wordt het al snel moeilijk een favoriet te kiezen. Toch is Loser’s Game mijn song, Sensitief, dynamisch, fraaie tempowisselingen, viool en blazers.

1 kritiekpunt: de eindfade van St.Louis, Mag niet, zeker niet na de fraaie tekstregel “Everytime you break my heart, i Smile”. Neemt ook niet weg dat er maar een waardering mogelijk is. Die lyric benadrukt tevens aardig mijn gevoel over dit Lust & Learn.

Muziek waar ik echt voor in de stemming moet zijn en op zo'n gure,donkere zondagmiddag in november wil dat nog wel lukken.Door de erg indringende stem van zanger Rob Goodwin heb ik meestal aan een goed half uur wel genoeg maar ik kan niet ontkennen dat er dan intussen al een aantal erg sterke nummers voorbij gekomen zijn.
Dit derde album van het uit Manchester afkomstige Slow show ligt muzikaal redelijk in het verlengde van zijn twee voorgangers maar één of andere manier bevallen het debuut en deze,Lust and Learn me het best.Al zou dat ook heel goed aan het moment kunnen liggen.
Een andere bijzonderheid is dat ik meestal geen liefhebber ben van allerlei gasten op een album maar in het geval van deze Slow show geeft dat juist wat lucht.Zo vind ik Hard to hide met een bijdrage van Kesha Ellis één van de sterkste nummers van het album.Andere hoogtepunten voor mij zijn the Fall,sharp scratch en Exit wounds maar in zijn geheel genomen is de plaat erg consistent.
Lust and Learn is een donker,sober en soms wat zwaarmoedig,eigenzinnig popalbum geworden dat je misschien beter in wat geringe doses tot je kunt nemen.....en dan is het soms best tot erg goed.

Als de jonge van oorsprong Vlaamse producer Frederik ‘t Kindt ervaring opdoet in de Manchester Blueprint Studio ontmoet hij daar Rob Goodwin. De twee besluiten in 2010 hun samenwerking voort te zetten in The Slow Show. Met gitarist Joel Byrne-McCullough, bassist James Longden en drummer Chris Hough voltooien ze het sfeervolle White Water, wat vijf jaar later verschijnt. Al erg snel volgt daarna Dream Darling waarmee ze de sound nog meer naar eigen hand weten te zetten. De twee kernleden knutselen 18 maanden lang aan Lust and Learn. Door de naamsbekendheid die ze hebben opgebouwd zijn de verwachtingen hoog gespannen.

De toon wordt direct gezet met het grimmige instrumentale atmosferische Amend, welke categorisch zowat in de ambient house te plaatsen valt. Het vormt een prima voorbode voor wat zal volgen. Klassiek geschoolde pianoklanken weerspiegelen het muzikale landschap waarmee de basis gelegd wordt voor het nieuwe sobere melancholische hoofdstuk van The Slow Show. Na de ritmische omschakeling komt romanticus Rob Goodwin voor het eerst zelf aan het woord in Eye to Eye. Zijn stemgeluid is nog net zo gebroken en donker als voorheen, en het voelt vertrouwd, als een ontmoeting met een verre vriend, die onverwachts passeert om zijn pijnlijke verhaal te vertellen. De geleefdheid doet bijna jazzy aan, een oude geest gevangen in een jong lichaam.

Ondanks dat de instrumentatie zich niet eens zo zwaar laat inprenten, en zelfs met enige luchtigheid laat leiden, blijft het neerslachtige karakter van de zanger bepalende. Nog meer ligt het accent op de elektronische arrangementen waar de bandleden hun passie in het spel kunnen leggen. Zoals het gitaarspel van Joel Byrne-McCullough vanuit het niks lijkt op te bouwen om vervolgens alle registers open te gooien in Eye To Eye. Hier laat hij zich voor het eerst op de voorgrond horen. Prachtig hoe hij zich weet te bedwingen om op het juiste moment zijn intrede te doen.

Alsof er een stukje gewenning in de weg heeft gezeten, verdwijnen de aarzelingen in de zangpartijen van Low. Rob Goodwin ademt een zelfverzekerdheid uit waar je u tegen zegt. Met hemelse klanken van een kerkelijk koor wordt een universeel einde gecreëerd. Wanneer de hulp ingeroepen wordt van gastvocalist Kesha Ellis ontstaat er in Hard to Hide een meer toegankelijke song. De stemmen passen mooi bij elkaar, met het iets wat hese hoge geluid van de zangeres in een prachtige onderschikkende rol tegenover de diepere hoofdzang.

Doordat bij dit soort tracks de spirituele top wordt opgezocht is het onmogelijk om hier de hele tijd op dit niveau te functioneren. Gelukkig maar, de meer geaarde songs komen ook goed binnen. Het stukken toegankelijker St. Louise wil hierdoor bijna heidens klinken. Na de klassieke harpsnaren en sederende blazers in Loser’s Game is het tijd voor het moment van bezinning. Dit wordt versterkt in het woordeloze Breath Air.

Met dromerige orkestratie werkt Goodwin zich vervolgens ook in het tweede gedeelte door zijn persoonlijke kwellingen heen. Bij het gemoedelijke The Fall ligt het accent op de vrouwelijke tweede stem die als een liefkozende echtgenote invalt. Het trompetgeschal laat in Vagebond wat van de Britse roots terug horen in een verder voornamelijk Amerikaans klinkend geheel.

Na het klein gehouden met zonnestralen opwekkende juweeltje Sharp Scratch zijn daar de hedendaagse indie Americana invloeden in Exit Wounds. Door zich voorzichtig steeds verder van de donkere fragiliteit te distantiëren ontstaat er een opbloeiende sound met een adembenemende open benadering. Met het punctueel uitgewerkte tweestemmige Places You Go sluit The Slow Show hun derde weergaloze goede plaat Lust and Learn af, en voldoet de hiermee ruimschoots aan de gehoopte verwachtingen.

The Slow Show - Lust and Learn | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com