Michael Kiwanuka - Kiwanuka (2019)

Ik Vind dit album toch wel een stuk minder dan ' Home Again ' en ' Love & Hate ' . In mijn omgeving hoor ik van anderen juist het tegenovergestelde, wat aantoont dat smaken erg kunnen verschillen. Voor mijn gevoel hadden zijn voorgaande albums meer Soul. Desalniettemin 3 sterren, want het luistert verder prima weg.

Vind je niet dat deze veel meer op Love & Hate lijkt, dan dat de eerste twee albums op elkaar leken?

Enigzins wel, maar ik vind Love & Hate toch wel anders dan dit album. Ik hoor in Love & Hate meer Soul dan op dit album.

Ben het wel met je eens dat Home again méér verschilt met de andere twee albums. Home again vind ik dan ook zijn beste album.

Vet plaatje. Niets wereldschokkend maar gewoon een lekkere vibe. Qua gitaarwerk en arrangementen - die koortjes! - hoor ik echo's van late sixties soul-psychedelica (Temptations/Politicians/Edwin Starr/Isaac Hayes/Alice Coltrane etc) ... Een toch wel gevarieerd album met af en toe een heerlijk prominente bas ook. Meer van dat in het muzikale landschap graag. Of misschien is MK gewoon 50 j. te laat geboren?

Kabbelt wat te veel door in mijn opinie. Gelukkig is er halverwege met Hero het beste nummer die voor een adrenalinestoot zorgt. De nummers nadien beklijven ook meer.

Mag ik ook eens wat zeggen?
Vond dit album verschrikkelijk in het begin snapte niet wat men er mee had..ikmoet zeggen dat ik deze plaat alleen met oordopjes, op de fiets, op weg naar mijn werk luisterde....niet mijn ding.
Tot ik van de week deze plaat op de soundbar(jawel, die heb ik hier nog niet gehoord) luisterde en er een gehele nieuwe wereld voor mij openging....wat een geweldige plaat ineens. Wat een beetje extra bas al niet kan doen......deze week de plaat dus maar eens aanschaffen op vinyl en dan luisteren op mijn rega platenspeler......

Goed plan - ligt hier ook regelmatig op de Rega.

Het heeft even mogen duren voordat ik een recensie schreef over deze plaat. Sinds de release al enorm veel beluisterd en inmiddels ook op vinyl in bezit (waar het album trouwens prachtig in uit komt), maar ik vond het maar lastig om het allemaal onder woorden te brengen. Want wat is Kiwanuka weer bezig geweest op dit derde album.

Het begint allemaal al met You Ain’t the Problem. Dit nummer wordt voortgestuwd door een almaar doorgang ritme en Kiwanuka brengt hier een bijzonder funky nummer met een fijne groove. Die extra gruis die op de productie zit geeft het een extra dimensie. Een zeer energieke opener die wordt gevolgd door Rolling. Die gooit er net zoveel energie tegenaan. Een nog wat gruiziger karakter met een lekker tempo en een fijn ritme. I’ve Been Dazed brengt een overgang naar het meer rustige werk. Dit nummer is erg mooi waarin Kiwanuka een gevoelige snaar weet te raken. Piano Joint kent een beloftevolle intro die ingelost wordt met het daadwerkelijke nummer. Gevoelig, prachtig en vooral erg mooi opgebouwd.
Na de piano intermezzo van Another Human Being horen we het vintage Living in Denial. Dit nummer ademt in alles vintage uit. Wederom een gruizige sfeer in dit vrij relaxte nummer. Ook Hero wordt voorafgegaan door een mooie intro, waar het nummer zelf een mooie volle sound heeft met een mooi gitaartje en een catchy refrein. Een kleine hit in de dop. Hard to Say Goodbye is muzikaal enorm rijk en organisch gecomponeerd. Een vol en warm geluid. Prachtig opgebouwd en teer gezongen. Final Days dan, een sterke compositie weer waar Kiwanuka andermaal een prachtig sfeervol nummer levert. De opvolgende interlude blijft in het verlengde hiervan waar Solid Ground een ultiem moment van gevoel op plaat is. Een werkelijk waar prachtig nummer die diept tot in de vezels raakt. Om dan af te sluiten met het ook prachtige Light. Warm en liefdevol waarin muzikaal een hoop te ontdekken valt.

Leuke recensie Reijersen.

Ik vraag mij af, gezien de waardering die je uitspreekt voor eigenlijk alle nummers op deze plaat, wat weerhoud jou ervan om dit album de volle score te geven?

Goede vraag waar ik eigenlijk niet zo'n goed antwoord op heb. Misschien omdat ik Love & Hate net wat beter vind.

Dat snap ik wel - dat heb ik eigenlijk ook. Hoe fraai ik deze ook vind, Love & Hate gaat er toch nog overheen.

Michael Kiwanuka wint the Mercury Prize met dit album:

Michael Kiwanuka uitgeroepen tot winnaar van prestigieuze Britse muziekprijs | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Mooi dat hij die prijs heeft gewonnen. Voor mij is dit ook zeker het beste album van 2019.

Dit album is mijn top 10 binnen gekomen. Ik vond Love and Hate ok, vooral specifieke nummers van dat album vond ik fantastisch zoals natuurlijk Cold Little Heart en Love and Hate.

Dit album is mijns inziens veel meer één geheel, misschien met minder grote uitschieters dan op Love and Hate maar veel completer. Hoe de plaat I've been dazed binnenrolt vanuit Rolling, de overgang naar het desolate Solid Ground, het intro van Hero... Wat een fantastisch geheel.

Zijn eerste verjaardag vandaag. Mooie reden om er weer goed voor te gaan zitten!

Vanuit het feit dat ik Home Again grijs gedraaid heb, kocht ik Love & Hate op datum van verschijnen. En na de Love, kwam de Hate. Ik werd Kiwanuka-moe en liet deze lachende derde aan me voorbij gaan.

Tot ik van de week deze voor 8 euro aan de hengel kreeg. Toch maar eens aan beginnen dan!
De Love is terug. Sterker nog: dit is voor mij zijn beste worp!
Geen hoogvliegers met wat aangevuld materiaal - zoals op Love & Hate - maar een constant album, dat terug leunt naar de psychedelische soul. De soul die Marvin en Curtis zo goed konden maken.

Kiwanuka gaat - ook hier - de stijlbreuk met zijn voorganger niet uit de weg.
Voor mij is dit wel een stijl die hij een tijdje mag vasthouden. Fantastisch album!

Hier sluit ik mij bij aan. Ik begrijp eerlijk gezegd de vergelijk die hier gemaakt wordt tussen de twee albums niet goed. Ik heb niet veel op met het type muziek maar dit album is tijdloos. Een album waarbij de artiest boven zichzelf is uitgestegen en een geheel heeft neergezet dat je even van de aarde laat verdwijnen

Heel mooi album.

'Meer van hetzelfde' is meestal diskwalificerend bedoeld maar hier als compliment! Drie van zulke prachtalbums achter elkaar! Psychedelische soul, met nadruk op intense trage nummers...

Ik dacht dat dit live wel eens saai kon zijn, maar de beste man pakte tijdens North Sea Jazz moeiteloos een bomvolle Nile in met z'n psychedelische soul.
Het was bij vlagen Kiwanuka meets the dark side of the Moon, werkelijk prachtig. Het album blijft ook echt steengoed, en kon wel eens een klassieker worden.

Wat een genot deze plaat, hemels, magisch.

Tijd terug dat ik zo lyrisch was over een relatief "nieuwe" plaat. Mooie organische plaat is dit geworden.
Prachtige wollige productie en puike composities waarbij de instrumenten in dienst van de liedjes staan. Geen oeverloos gepiel , maar direct en spot on. Waar ik bij zijn voorgaande twee albums soms een beetje de focus verloor blijft deze mij de volledige 52 minuten boeien. 4 sterren met kans op groei .

Zo heel af en toe kom je een parel tegen van een album. In 2019 werd ik ontzettend verrast door dit bijzondere werk van Michael Kiwanuka. Solid Ground op mijn platenspeler is een nummer wat mij tot op de dag van vandaag diep kan raken. Live tot nu toe twee keer gezien. Eén keer op het hoofdpodium van Lowlands. Daar paste hij eigenlijk niet. Hij heeft de intimiteit van een zaal nodig om goed over te komen. Onlangs zag ik hem in Amare en zoals verwacht was dit een veel betere ervaring. Wat kan deze man fantastisch live zingen. Ik vind dit album zijn beste werk. Het blijft de hele rit boeien en elk nummer is wat mij betreft een dikke 8, met enkele uitschieters naar boven.