Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Dylan is net erg veel gecoverd hoor!

o.a door: Sonny & Cher, Joan Baez, The Byrds, Red Hot Chili Peppers, Adele,...

Ik dacht ook al: Dylan is weinig gecoverd? Juist de meeste covers zelfs! Over 3000 verschillende artiesten heb ik zelfs ergens gelezen.

Ik ben er overigens wel mee eens, dat niemand Dylan zoals Dylan zingt. Ik heb het dan ook niet op de covers, op die ene van Jimi Hendrix na dan.

Ik vind Mr. Tambourine Man van The Byrds ook wel een geslaagde cover.

En If not for you, door George Harrison of A hard rain gonne fall door Bryan Ferry. Er zijn juist heel veel goede Dylan covers, zolang de artiest maar van het kaliber is een Dylan nummer aan te kunnen.

Maar de nummers op Blonde on Blonde zijn voor zover ik weet niet door veel artiesten gecoverd.

Over de covers die ik heb gehoord: de hele cd Dylansque van Brian Ferry vind ik maar matig, de Jimi Hendrix-versie van Like a Rolling Stone vind ik niet veel soeps en Mr. Tambourine Man van The Byrds - die eigenlijk alleen maar een paar refreintjes zingen - vind ik veel minder mooi dan de uitgebebreide, akoestische versie van Bob Dylan. De enige fatsoenlijke Dylan-cover is All Along the Watchtower van Jimi. Zijn versie overtreft het origineel.

'Just Like A Woman' behoort tot een van zijn meest gecoverde nummers - o.a. door Nina Simone, Mannfred Mann, Richie Havens. Ik dacht dat Tom Petty ook een cover heeft van Rainy Day Women, alleen ben daar niet 100% zeker van. Beck heeft laatst Leopard-Skin-Pillbox-Hat nog hergedaan.

Blonde on Blonde is misschien het album met de minst gecoverde nummers, maar wel van de meest gecoverde artiest. Je zou eens moeten nagaan hoeveel versies een lied als Blowin' in the Wind heeft - dat is haast ontelbaar!

Als het aan mij lag moest coveren verboden worden.

Mayne: Oke, Bob Dylan is vaak gecoverd. Maar ik heb het wel altijd merkwaardig gevonden waarom zo weinig artiesten het hebben aangedurft om veel van zijn songs te coveren. Neem Desolation Row, dat nummer is volgens mij alleen door Dylan uitgevoerd. Ook Like a Rolling Stone heeft niet bijster veel covers. Daarnaast ken ik geen enkele cover van Blonde on Blonde. Ik zal de door jou opgenoemde covers een keer beluisteren.

PS: Faiport Convention heeft ook een paar mooie covers, zoals het verrukkelijke "Si Tu Dois Partir".

Covers gebeuren vaak bij erg toegankelijke nummers. Blowin in the Wind, Just Like A Woman, Times are a-changin', etc. - liedjes die te begrijpen zijn voor iedereen en die een soort tijdloze melodie hebben.
Er zijn weinig artiesten die de complexiteit van een nummer als Desolation Row kunnen brengen zoals Dylan dat doet. Ik denk dat er weinig covers zijn van de nummers op Blonde on Blonde en Highway 61 omdat beide albums wat complexer zijn.

Overigens zou je Nina Simone's Just Like Tom Thumb's Blues eens moeten beluisteren, wat een pracht!

De Dylan-songs zijn vaak gecoverd omdat ze zeer sterk zijn maar vooral omdat het naakte en simpele songs zijn, vaak enkel zang en akoestische gitaar, gemakkelijk te coveren dus waardoor er ruimte wordt gelaten voor eigen interpretatie en arrangementen.
De nummers op "Blonde on Blonde" zijn dan weer complexer en ruimer gearrangeerd en hebben een aparte sfeer, waardoor ze in een coverversie minder uit de verf zouden komen.

Inderdaad. Ik denk dat Dylan veel gecoverd is omdat veel van zijn nummers toegankelijk zijn; sommige nummers bestaan slechts uit een paar akkoorden. Ik denk dat veel covers minder goed uit de verf komen omdat de Dylan-songs een eigen feel hebben die voor andere artiesten moeilijk te "kopiëren" is (en zij dat bij Blonde on Blonde daarom dus ook maar niet proberen).

Just Like Tom Thumb's Blues van Nina Simone is een mooi soulnummer, maar ik ben nooit zo weg geweest van haar stem. Kwestie van smaak.

Absolutly sweet Marie heeft George Harrison live gespeeld op het tribute concert for Bob in 1992. Staat ook op de bijhorende live CD.

The Yardbirds speelden Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) maar tot een studio opname is het bij mijn weten nooit gekomen. Er staan live versies op Little Games ( Remastered & Expanded ) en de 2CD uitvoering van Where The Action Is ..........

Haha, er zullen vast een heleboel covers zijn van nummers op Blonde on Blonde, maar ik ken(de) ze niet.

The Kooks hebben live ook al een cover gespeeld van 'Just Like A Woman', maar ze hebben dat verder ook nooit ergens gereleased. En verder ook Bart Peeters, die een eigen versie maakte van 'I Want You'.

Voor zover ik weet geen nummers van blonde on blonde gecoverd, maar voor de rest wel bijna ieder ander nummer van Dylan:
Peter Paul en Mary!
Om eerlijk te wezen kan ik er ook nog wel naar luisteren...

Ik zit al de hele dag met Absolutely Sweet Marie in mijn hoofd. Geniaal nummer eigenlijk, die mondharmonicasolo.

Stiekem vind ik Just Like a Woman door Blimey! veel mooier dan Bobs versie, met die hortende en stotende stem...

Heh ja, heerlijk. En dan hadden we het lekker kunnen doen zonder een Hallelujah van Jeff Buckley, Where Did You Sleep Last Night van Nirvana of een All Along The Watchtower van Jimi Hendrix.

Vergeet niet Richie Havens' versie van Just Like A Woman - te horen op Bob's Anniversary-plaat .
Ben het wel een beetje eens met Relax - coveren voegt vaak niets toe aan het origineel. Maar als het iets toevoegt is het soms zelfs beter dan het origineel.
Deze vind ik, samen met Basement Tapes, zijn boeiendste werk.

het eerste album dat ik van bob dylan hoor.

dit klinkt erg goed! vooral het laatste nummer en I Want You zijn erg mooi.

4,5/5 en een plekje in mijn top 10

Bij mij is samplen als coveren. Zolang je de oorsprong ervan erkent en repsecteerd vind ik het best. Iets wat bij mij wel een beetje een vereiste is dat het een beetje kwaliteit bevat maarja dat kan je niet altijd verwachten.

ik heb eens een keer besloten op 3 albums te kopen die totaal niks met prog te maken hebben(nou ja een beetje). ik had twee albums bij me die ik al langer wou hebben. maar ja ik moest nog voor de actie een derde er bij pakken. de archaïsch glimlachende dylan keek me al shuin aan. ach ja waarom niet 'hé

best mooie muziek eigenlijk

Op 1 in mijn top 10. Op deze plaat valt alles op z'n plaats. Prachtige beeldende teksten, uitstekende uitvoeringen vol vuur en passie en een lekkere sfeer. Wat kun je je nog meer wensen van een album?

Ben ik toch lichtelijk nieuwsgierig naar je andere twee albums

radiohead kid a
iron maiden seventh son of a seventh son

ik zit nog te twijfelen tussen een 3,5* en 4*. ritmisch en teksueel scoort dit album erg sterk. en laat ik juweeltjes als sad eyed lady of the lowlands,i want you en just like a woman niet onbenoemd laten. de stem van bob is echter voor mij nogal zwakjes en soms zelfs tegen het irritante aan. maar mischien moet ik nog wat wennen aan zijn stem. ik sluit een verhoging niet uit.

Wat is er nu mooier dan de nasale monotome stem van Dylan, met de tekst:

Ain't it just like the night to play tricks when you're tryin' to be so quiet?
We sit here stranded, though we're all doin' our best to deny it
And Louise holds a handful of rain, temptin' you to defy it
Lights flicker from the opposite loft
In this room the heat pipes just cough
The country music station plays soft
But there's nothing, really nothing to turn off
Just Louise and her lover so entwined
And these visions of Johanna that conquer my mind.

Ik vind het juist de kracht van dit soort nummers! Maar ja smaken verschillen...

Dat stukje - de rest van 't album ook, maar vooral dat stukje - is inderdaad prachtig

Visions of Johanna is zowiezo een meesterwerk in een meesterwerk. Ingetogen en direct, ik heb altijd het idee alsof hij bij dat nummer recht tegenover me zit.

Mijn eerste Bob Dylan, en hij bevalt mij enorm.

Ik las wel vaker op MuMe over de stem van Dylan, en dat het niet voor iedereen was weggelegd. Dat weerhield mij er toch wel van om wat van de beste man te beluisteren. Maar voor mij persoonlijk valt het reuze mee, wat zeg ik, ik vind het geweldig. Beetje zeurderig stem, op momenten klinkt Dylan zelfs dronken (Rainy Day Woman bv) en ik kan er van genieten. Hij weet een glimlach op m'n gezicht te toveren, sowieso een erg komisch album dit.

Toch heb ik ook een soort van probleem met de beste man, want soms als ik hierna luister dwalen mijn gedachtes af en vergeet ik zelfs dat ik muziek aan het luisteren ben. En dan zijn het niet van die vage dagdromen, nee, ik kan mijn aandacht er gewoon niet altijd bij houden. Dat kan toch niet goed zijn? Sommige nummers doen mij ook totaal niks, met name op het tweede deel (Temporary, Obviously 5, Sad Eyed Lady). Maar daartegen over staan de stuk voor stuk prachtige eerste 9 (!) nummers, met Visions of Johanna - of zoals ik dat ervaar, Visions of Janna - als hoogtepunt.

Het is jammer dat een aantal nummers aan mij voorbij gaan, maar Dylan is me toch een figuur. Prachtige teksten - soms zo simpel, maar omdat het Dylan is ga je toch denken dat er meer achter zit, dat moet haast wel - muziek is ook top en zijn kenmerkende stem. Ja, van Bob Dyla zal ik genieten.