Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Everybody must get stoned !

Oke, dat van Obviously 5 Believers neem ik terug, geweldig nummer!

Je opmerking is wat betreft Sad Eyed Lady of the Lowlands helemaal terecht. Echt het enige minpunt van deze plaat, zonde.

Het hoogte punt uit Dylan's oevre.

Inderdaad, na Visions of Johanna het beste van deze plaat

Sad Eyed Lady Of The Lowlands is wat mij betreft het beste Dylan-nummer. De magistrale tekst, de hypnotiserende melodie en de prachtige stem: geweldig. En ja, die eindharmonicasolo is buitenaards.

Ik heb net dit album voor het eerst in zijn geheel gehoord. Brrrr! Ik weet niet wat jullie horen dat ik niet hoor. Nooit wil ik een album van Dylan hebben. Dat is me net wel duidelijk geworden! Ik zal geen punten uitdelen, erg veel zou dit album niet krijgen.

Als je nou even zou beschrijven wát er nou precies verschrikkelijk aan is, dan kunnen we je punten tenminste ontkrachten

@ ceasar de stem went naar verloop van tijd. ik heb me lange tijd geërgerd aan zijn stem maar na een paar keer luisteren bleek dat de stem perfect aansluit op zijn geweldige teksten en muziek. dus gewoon doorluisteren.

Als de stem het probleem is kan ik dat beamen. Die went wel en na een tijdje wil je niet meer anders.

Wellicht dat Highway 61 Revisited je meer weet te bekoren, Ceasar. Die is sowieso een half uur korter en daardoor makkelijker te behappen, bovendien rockt ie ook ietsjes meer.

Deze had ook wel een half uur korter gemogen

Blonde On Blonde, het album dat over het algemeen als hét meesterwerk van Bob Dylan wordt gezien, evenals Highway 61 Revisited maar toch vooral Blonde On Blonde. Dus dat belooft wat.

Het begint met Rainy Day Woman #12 & 35 (waar slaat die titel op?), en dat klinkt niet echt als Dylan, vind ik. Inderdaad klinkt het een beetje alsof ze dronken zijn. Of stoned... Aparte instrumentatie, met die blazers. Toch vind ik het wel een leuke opener om in de stemming te komen, echt wat voor Dylan om zo'n nummer ook gewoon op z'n album te zetten. Maar het is niet bepaald een hoogtepunt.

Pledging My Time ligt me niet zo, iets te bluesy in combinatie met zijn stem die niet echt lekker is om naar te luisteren, en de op dit nummer vervelende mondharmonica. Maar het duurt gelukkig niet al te lang.

Maar dan het mooie Visions of Johanna... Erg mooie tekst vooral! Het nummer zelf is ook redelijk, qua compositie en melodie. Maar het is me iets te lang, en z'n stem blijft me in de weg zitten. Maar toch wel een mooi nummer.

Sooner or Later is een mooi pakkend nummer, met sterke instrumentatie. Een refrein dat je snel meezingt. Prima liedje. Overigens vind ik de instrumentatie op het hele album erg sterk. (The Band?)

I Want You is echt een heerlijke nummer, ken het al heel lang, maar sinds ik echt naar de tekst heb geluisterd vind ik het nummer nog beter! Erg goede tekst, maar toch een mooi popliedje. Zijn stem is hier ook best mooi, vind ik. Geweldig nummer.

Stuck Inside of Mobile With the Memphis Blues Again is wel aardig, maar duurt iets te lang, en jammer van dat vervelende benadrukken van woorden in de zang. Wel een leuke tekst overigens.

Leopard Skin Pillbox Hat vind ik muzikaal een beetje saai, weet me niet echt te boeien. De tekst is wel aardig, maar ook niet heel boeiend. Een wat minder nummer.

Maar dat wordt goedgemaakt door Just Like A Woman, een mooi en pakkend nummer. Ook dit nummer vind ik weer erg pop-achtig, net als I Want You, maar daar is niks mis mee, want ik hou van mooie popliedjes. En I Want You en Just Like A Woman vallen allebei in die categorie.

Most Likely You Go Your Way And I'll Go Mine is een erg lekker nummer, wat meer up-tempo dan de rest van het album, met heerlijke instrumentatie. Z'n stem is ook niet zo heel vervelend, en het luistert gewoon lekker weg. Prima nummer. Vind het erg leuk, zo'n up-temponummer ertussen. Krijgen we er zometeen weer een van.

Temporary Like Achilles is een stuk langzamer, en best bluesy. Ik kan dit nummer wel hebben, maar vind het niet echt boeiend. Wel leuk, die verwijzing naar Achilles.

En dan weer een lekker up-tempo nummer... Absolutely Sweet Marie, ook een leuke tekst, en dat ene deuntje van dat orgel (?). Ja, ik ben slecht in instrumenten herkennen. Maar verder is het één van de hoogtepunten, met die eerste zin zit ik al meteen helemaal in het nummer.

Dan krijgen we een Norwegian Wood-imitatie, met een andere tekst, en voor mijn gevoel ook langer. In ieder geval, ik vind het een erg mooie melodie, maar met Dylans stem is het toch wat minder, en ik heb echt het gevoel dat het nummer 6 minuten ofzo duurt, terwijl het maar 4,5 minuut duurt. De hele tijd dat gitaar-riedeltje, elke zin weer dezelfde melodie, erg eentonig. Nee, doe mij maar Norwegian Wood.

Dan krijgen we bluesrock. Best oké. Niet heel bijzonder, maar wel degelijk. Goed gitaarspel, dat wel.

Dan hét nummer van Blonde on Blonde! Sad Eyed Lady of the Lowlands is een prachtig liedje van ruim 11 minuten lang. Prachtige tekst ook, sterke instrumentatie. Erg mooi. Normaal hou ik niet zo van die lange Dylan-nummers, gaan me snel vervelen. Maar deze is gewoon erg mooi op melodieus gebied, ook wat betreft zijn stem, én heeft een erg mooie tekst om naar te luisteren. En een mooie mondharmonica-solo op het eind.

Alles bij elkaar genomen vind ik Highway 61 Revisited toch iets beter. Deze had zo misschien wel een punt hoger kunnen scoren als het geen dubbelalbum was geweest, maar een enkel album, met de beste nummers hiervan. Zeker een halve punt hoger. Het album duurt te lang, en er staan net iets te veel nummers op die me vervelen, niets doen, te lang duren, of gewoon vervelend zijn.
Maar een voldoende vind ik hem wel waard. Dus ik geef hem drie sterren.

Een vriend van me (die bovendien groot Bob Dylan fan is) heeft mij ooit eens verteld dat tijdens de opnamen van dit nummer 2 onbekende vrouwen de studio in kwamen lopen, drijfnat van het slechte weer die dag. Bob Dylan besloot dat de ene vrouw er uit zag alsof ze 12 jaar was, en de andere 35 jaar! Vandaar dus de naam! Geen idee natuurlijk of dit zo is, en wat de oorspronkelijke bron van dit verhaal is, maar ik vond het wel geestig!

Over het algemeen heb ik meer met een Dylan zoals op Oh Mercy of een Time Out Of Mind. De jaren zestig spreken mij zowiezo minder aan. Daarnaast vind ik de beste man niet echt een aansprekende stem hebben. Tekstueel gebeuren er mooie dingen op dit Blonde on Blonde.
De opener is zowiezo leuk en eentje die ik toen ik nog blowde met plezier kon horen.
Verder zijn I want you en Just Like a Woman ook klassiekers uit die tijd, die ik nu ook nog mooi vind.
Sad Eyed Lady of the Lowlands vind ik itt. anderen niet langdradig en goed afgewerkt.
De rest is aangenaam en er wordt goed gemusiceerd. Voor mij niet meer of minder dat dat.
Dylan is niet iemand waar ik een groot oeuvre van zal aanleggen itt. tot een Bowie/Mitchell/Reed/Cohen of Young om eens een paar andere grootheden te noemen...kwestie van smaak.

Een erg goed album van Dylan, met voor mij als nadeel dat het wat te lang duurt en dat het soms een tikkeltje zeurderig wordt. Maar nu klink ik negatiever dan dat ik het bedoel want ik heb echt genoten van Blonde on Blonde. Over het algemeen werkt de stem van Dylan gewoon verslavend en kan ik er geen genoeg van krijgen. Vind het ook prettig dat hij variatie in zijn stem aanbrengt. Ook zijn het de instrumentaties die dit tot een sterk album maken, met name de harmonica ontpopt zich tot een ware parel op Blonde on Blonde.

Het is voor mij nog te vroeg om een cijfer te geven, maar ik verwacht dat er een hoge beoordeling uit zal komen.

haha, erg vet kapsel heeft die vent (nutteloze post).

Het schijnt dat Bob dezelfde jas aanheeft op de cover van de volgende releases.

Als ik naar die covers kijk zie ik toch weinig gelijkenis, maar misschien heeft Bob Dylan een hele handige naaister (of is hij zelf goed met naald en draad). Mocht het toch het geval zijn dan is daar weinig mis mee, ik doe meestal ook wat langer dan 1 jaar met mijn jas.

Na te lang weer eens opgezet. Wat een genot: 5*.

Deze samen met Highway 61 voor 10 euro gekocht.

Twee meesterwerken voor een tientje.. ongelooflijk

Tja, wat kost een meesterwerk vandaag de dag nog? Via de website van de Volkskrant kun je alle tien de Dylan cd's uit de jaren 60 voor 39,95 aanschaffen. Je zou gek zijn om dat niet te doen als je van meesterwerken houdt.

Op de website van Sotheby's is een beetje meesterwerk toch best aan de dure kant hoor...

Ben ermee opgegroeid.
Zijn stem klinkt voor mij als "thuiskomen".
Ik kan van alles verzinnen waarom dit album misschien wel het beste album is wat ooit gemaakt is....maar ga nu "Dylan-Live 1966" opzetten en hard uit mijn dak gaan!

De nummers die jij minder vindt zijn niet toevallig dé groeinummers van dit album. Blijven luisteren zou ik zeggen en neem er je rustig de tijd voor om dit album te beluisteren.

Ik ben een groot (beginnend) liefhebber van Bob dylan, ik vind het dan ook zeer jammer dat deze mij niet zo bevalt. Het is gewoon de zang die me tegensteekt. Hij "verkracht" zijn nummers door op een heel zeuderige manier te zingen. Ik vond de Dylan van op Freeweelin en op latere albums zoals Blood on tracks veel beter. Echt jammer want het zijn op zich wel goede nummer. Er valt echter nog genoeg te ontdekken van deze man.

hee dircky007,
get over it!

Het geluid van dit album is op geen enkele andere productie ter wereld ooit geevenaard of gekopieerd simpelweg dat niemand dit meer beheerst, daarbij kan alleen Dylan dit invullen omdat simpelweg niemand zijn nivo benaderd.

Mannen als Tom Petty snappen de Americana en de roots maar hebben net niet de leeftijd en diepgang die nodig is om tot een dergelijk nivo te komen.

ik klink nogal "dwepend" als het over Dylan gaat maar denk niet dat ik alleen Dylan luister; er zijn meer geweldige artiesten in vele stijlen en vormen......Dylan is een verhaal appart.

Een van mijn voorstellingen is b.v: een onmetelijke woestijn (vele bandjes en artiesten op laag nivo) en dan een heuvel die overgaat naar een steile berg (artiesten en bands die hoe hoger op de steile berg komen meer betekenen) met op de top een hele hoge obelisk
waarop de meester zich bevindt..........ja, sorry ik dweep wel met `m.

nogmaals sorry

Nu 3x beluisterd. Ik weet nog niet zo goed wat ik hier nu mee moet. Ik ga sowieso eerst een flink aantal platen uit die tijd checken zodat ik een beetje een referentiekamer heb want nu vind ik het erg lastig om een stem uit te brengen. Het is zeker een leuk album alleen moet ik helemaal wennen omdat ik eigenlijk alleen maar hiphop luister en dit toch wel ff een ander straatje is.

Wel erg dope ( ) dat je eens wat anders probeert! Je hoeft het natuurlijk niet goed te vinden, al zou dat wel fijn zijn, maar dat je al een poging waagt om je horizon te verbreden verdient een bescheiden applaus. Dus bij dezen.

Danku, ik heb de volledige muziekcollectie van mn vader gekregen en dat zijn ongeveer 500 albums en 200LP's. Ben daar eens door heen aant gaan om te kijken of ik het wat vind. Ik vind het eigenlijk wel leuk om af en toe wat anders dan hiphop te proberen, houd het toch een beetje spannend.

@Outblasty: ik kan me best voorstellen dat dit een zware plaat is om in te komen als je voornamelijk hiphop beluisterd. Ik heb wel meer een pop/rock-achtergrond en vond dit eerst ook best wel moeilijk om te doorgronden. Komt ook een beetje door de lange speelduur.

Zelf vond ik Highway 61 Revisited ook een makkelijkere instapper van Dylan. Eén voordeel heb je wel: als je eenmaal een Dylan-plaat hebt doorgrond, gaan de volgende platen een stuk makkelijker. Althans, dat is mijn ervaring.

Misschien is het inderdaad een idee deze even te laten bezinken en wat andere dingen uit die tijd uit te proberen.