Bob Dylan - The Freewheelin' Bob Dylan (1963)

Ja, ik snap mijn ketterij wel Hard Rain is een van mij favoriete Dylansongs. Oxford Town heeft een ongelofelijk goeie tekst, Girl from the north is prachtig en Blowin'n in the wind is een icoon in de (folk)muziek.

Kijk, ik vind deze plaat gewéldig maar de eerste is zo eenvoudig en eerlijk (niet dat deze oneerlijk is hoor). Maar de Bob Dylan- is gewoon die jonge Bob Dylan zonder franjes, zonder zijn godenstatus. Hij speelt gewoon de covers van zijn helden. Dat is met deze plaat veranderd. Met deze Freehweelin' is hij zijn godenstatus beginnen te verwerven.

Kijk, zijn we het in de essentie toch weer met elkaar eens

Het verschil is dan alleen dat jij de covers hoger acht, terwijl ik die kwalitatief minder beoordeel., maar ik snap je punt.

Als je houdt van de pure, traditionele Dylan, Lennonlover, dan hoop ik dat je de Bootleg Series 1-3 ook in huis hebt. De eerste cd daarvan is voor mij de ultieme 'Dylan als rauwe jonge flierefluiter'-plaat.

Waarom je 'Don't Think Twice' niets aan vindt, is mij eerlijk gezegd een raadsel, maar het zijn jouw oortjes en niet de mijne.

Bootleg Series1-3 die heb ik inderdaad liggen ja

hémels...

Het debuut van Dylan is een geweldige plaat, meesterlijke vertolkingen van oude folk en blues songs. Vol passie zingt Dylan, 'Black clouds rising up above my head, UP ABOVE MY HEAD!!'.

Maar er zijn zoveel geweldige folkplaten en destijds waren er zoveel folkzangers als Dylan. Op Freewheelin' laat hij zien dat hij meer is dan zomaar een folkzangertje, hij schrijft z'n eigen teksten en die gaan niet meer over legendes van honderd jaar geleden maar over nu. Als hij deze niet had gemaakt was de kans dat we ooit van hem hadden gehoord zeer, zeer klein.

Klopt, toen zijn debuutplaat uitkwam, had hij inmiddels alweer nieuw materiaal geschreven en direct het idee dat hij zijn zojuist uitgebrachte coverversies ontgroeid was.

Eerlijk gezegd zou ik de Bootleg Series-driedubbelaar in een 'wat neem je mee naar een onbewoond eiland'-situatie nog verkiezen boven veel van zijn lp's, die toch vaak wisselvallig zijn.

inderdaad. Héél weinig Dylan-albums zijn de volle 5* waard. Altijd hier en daar wel een minpunt.

Niet mee eens. De man heeft voor mij toch diverse 5*-platen staan. Sowieso deze (al is het maar voor nummers als Don't Think Twice, Its Alright), maar ook sowieso de 'trilogie' Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde, Desire en het mooiste album ooit gemaakt, Blood On The Tracks.

Lennonlover heeft er wel gelijk in dat er erg vaak een minpuntje te vinden is op een album van Dylan; het is alleen de vraag in hoeverre je je score daardoor wilt beïnvloeden. De enige uitzondering op die regel is wat mij betreft Highway 61 Revisited.

Daar ben ik het wel mee eens ja.

Hier vind ik 'Down the Highway' echt verschrikkelijk slecht. Wát een kutriff.....

Verder meer dan genoeg kwaliteit hier.

Een album dat ik iedere keer weer met plezier beluister en dat nooit gaat vervelen. Dylan bewijst hier dat hij volledig kan steunen op zijn eigen materiaal. De twee covers die op dit album staan zijn goede songs, zonder meer, maar ze moeten toch duidelijk in de schaduw staan van het eigen materiaal van de hier pas 21-jarige (!) Dylan.

Bob Dylan heeft gedurende zijn lange carriëre 8 absolute meesterwerken geschreven. Maar liefst twee daarvan staan op dit album: Don't Think Twice, It's Alright en A Hard Rain's A-Gonna Fall.
De overige 6 zal ik gelijk ook maar even noemen: Mr. Tambourine Man, Like A Rolling Stone, Tangled Up In Blue, Blind Willie McTell en Mississippi.

Verder staan er nog enkele klassiekers op dit album: Blowin' In The Wind, Girl From The North Country en Masters Of War.

The Freewheelin' Bob Dylan staat ook nu nog steeds in mijn top 5 van Dylan albums en ik denk niet dat dit nog ooit gaat veranderen.

Favoriete Dylan-plaat van Eric Clapton overigens!

Nou,bedankt Floater. ACHT meesterwerken, niet meer en niet minder. Dat weten we dan ook weer.
Ik mis toch wel heel wat meesterwerken op je lijstje.
Onder andere die van Blonde on Blonde en Desire.

Mr. Tambourine Man

Verder eens met bertus99 dat Dylan veel meer dan 8 meesterwerken heeft geschreven.

Mr Tambourine Man zou ik ook geen meesterwerk noemen.
Op dezelfde plaat, Bringing it all back home staan veel interessantere nummers. Maar daarover kunnen we beter bij die plaat praten.

1. De songs op de debuutplaat van Dylan zijn niet meer dan vingeroefeningen, de opname is haastwerk. Bovendien voelde Dylan zich hier nog niet capabel genoeg eigen werk op te nemen, met uitzondering van Song To Woody. Sorry, met alle respect, maar ik kan het onmogelijk serieus nemen dat iemand de eerste plaat beter vindt dan Freewheelin'...

2. Toen ik Don't Think Twice voor het eerst hoorde moet ik een jaar of 18 zijn geweest en nog nat achter de oren. Deze song sprak mij direct aan, zeker ook omdat het toen net uit was met mijn vriendin. Dylan bracht mijn gevoelens op dat moment beter onder woorden dan ik voor mogelijk hield. De tekst is venijnig maar tegelijkertijd voel je compassie met die vriendin. Je hebt toch samen het een en ander doorgemaakt. Hier wordt op ongelofelijk waardige manier afscheid genomen. Hij wil niet de schlemiel zijn, hij kruipt niet in de slachtoffer-rol en hoewel hij pijn lijdt laat hij dat niet blijken. Hij is gekwetst maar strijdbaar en feitelijk staat hij boven de situatie. Dylan zingt dit lied hier op bijzonder mooie wijze.

Nu 28 jaar later kan ik me nog steeds vinden in de manier waarop in deze song terug wordt gekeken op een beëindigde relatie. Ik ervaar de song niet wezenlijk anders dan toen, maar tegelijkertijd ontdek ik dat deze song nog rijker is dan ik al dacht. Het is een universele song, zoals er maar heel weinig zijn. De song spreekt de onervaren jongere evenzeer aan als de door de wol geverfde oudere.

Bovendien is de song op meerdere situaties van toepassing (Mad Men, laatste episode van seizoen 1 voor de kenners).

Ik begrijp dat mijn opmerkingen enige nadere verklaring behoeven, Bertus. Het gaat hier niet om mijn persoonlijke voorkeur. De meesterwerken zijn díe songs waarover de vooraanstaande kenners (Stephen Scobie, Clinton Heylin, Greil Marcus, Paul Williams, Derek Barker, Michael Gray, etc.) het met elkaar eens zijn dat dit dé meesterwerken van Dylan zijn. Overigens tel ik er bij nader inzien maar 7. Zeven absolute meesterwerken dus, niet meer en niet minder.

Nogmaals, het gaat dus niet om mijn voorkeur. Ik zou nog geen lijst van 50 beste Dylan-songs kunnen samenstellen en die lijst zou overigens worden aangevoerd door Idiot Wind, omdat ik dat toevallig het beste Dylan-nummer vind.

Het feit dat Freewheelin' maar liefst twee van die zeven absolute meesterwerken bevat zegt toch wel iets over die plaat. Een klassieker, zonder meer!

Zeker is dit een klassieker Floater. Het was het eerste Dylan-album dat in mijn leven kwam, zo rond 1968, toen Dylan zelf dus alweer een heel stuk verder was in zijn muzikale ontwikkeling.
Maar als we over klassiekers hebben, waar blijven die deskundigen dan met Blowing in the wind? Als er een nummer klassiek is, dan is het dat toch wel. Of je er nou van of houdt of niet
(zoals ik)

Ik vind de waardering vrij hoog voor deze Dylan plaat; tuurlijk, er staan een handvol prachtie/goeie nummers op , maar toch ook wat minder werk. Ik zou zelf denk ik voor 3,5 ster gaan bij dit album.

op dit moment durf ik te zeggen; het beste album van hem! maar waarschijnlijk verandert die mening nog wel..

Vast wel. Luister je wel eens naar Blood on the tracks of Desire?

Berichten over wat het meesterwerk van Bob is verplaatst naar Bob Dylan

Mijn favoriete pre-1965 plaat van Bob Dylan die met deze plaat een 'aardig' debuut een ijzersterke en tijdloze opvolger geeft. Meer nog dan 'Times' heeft staat dit album bol van de klassiekers waardoor hij de stem van een generatie werd en het stokje definitief overnam van artiesten als Woody Guthrie.

Het album komt meteen goed uit de startblokken met Blowin' in the Wind, Girl from the North Country en Masters of War. Andere favorieten op deze plaat zijn Hard Rain en Don't Think Twice, It's All Right.

Zelfs de hoes is mooi en spreekt tot de verbeelding. Haast onvoorstelbaar dat deze stem uit die babyface komt.

Ik realiseerde met net dat er eigenlijk ook wel veel humor in deze plaat zit. Bob's zang is soms zo droog/vrij/frivool/losjes. Bij Oxford Town bijvoorbeeld kan ik een glimlach niet onderdrukken eigenlijk.

Ik begin mij ondertussen een beetje af te vragen wat een ieder hier mankeert...

Kennelijk mag je een nummer van Dylan pas fantastisch vinden als een batterij ''vooraanstaande Dylan kenners'' dit eerst heeft goedgekeurd of zo

Want, ik heb alle berichten er eens snel op nagelezen en volgens mij is er niemand die Bob Dylan's Dream genoemd heeft !!!


Wat mij betreft toch wel het mooiste nummer van deze plaat en krijg er elke keer weer een brok van in mijn keel

Héél sterke plaat.
Zeker als je weet dat het Bob z'n 2de album was.

Berichten verplaatst naar Bob Dylan

Een prachtig album, zonder meer!
Heel lang geleden beluisterd en nu vanavond weer. Ik verkeer weer eens in een dylan-bui.
En dat bevalt me uitstekend!!
Persoonlijk ben ik een liefhebber van het vroegere werk van Bob Dylan, maar in de jaren 70 heeft hij ook prachtige albums gemaakt (Desire en Blood on the tracks).
Mijn favoriete song is Bob Dylan's Dream, zo ingetogen, zo wonderschoon!!
Maar het album bevat zoveel meer aan mooie songs. Bijv. Girl from the North Country is ook prachtig!
Down the highway spreekt me echter niet aan.
De klassiekers van deze plaat zijn overbekend, maar wel juweeltjes.
Waardering voor mij 4.5*

Don't Think Twice, It's All Right

Suze Rotolo is niet meer