John Coltrane - Blue Train (1957)

Mijn eerste kennismaking met Coltrane. En ik moet zeggen dat dat toch nog best pittig was. Vooralsnog gedij ik beter bij het wat toegankelijkere jazz-gebeuren zoals een Chet Baker, Dave Brubeck of Billie Holiday, maar net als bij Miles Davis is dit gewoon even wat meer je tanden er in zetten. En dat lukt me al steeds moet ik zeggen.
Ik denk dan ook zeker dat er in de toekomst best eens meer zou kunnen volgen

Als ik naar de stemmen kijk zie ik dat blabla hier 4 sterren aan geeft (en aan Kind of Blue van Miles Davis 3,5). Voor het eerst geloof ik dat we eenzelfde waardering geven aan welk album dan ook . Blabla: kun je dit toelichten ? Ik ben daar wel benieuwd naar, zeker gezien het feit ik me meer in jazz wil gaan verdiepen. Wat maakt dit album in jouw ogen iets beter dan genoemd album van Miles waar iedereen altijd zo over jubelt ? En hoe zie jij dit album in vergelijking tot andere Coltrane-albums (die jij soms zeer hoog beoordeelt) ? Waar zit hem het verschil nu ?

Het simpele antwoord is eigenlijk John Coltrane, maar dat is het maar voor een deel natuurlijk, wat ik mooi vind aan dit album is dat je de latere gejaagd- en gedreven-heid, die Coltrane zo apart maakte, zich voor het eerst echt duidelijk begint te openbaren.


Dit album is uit de tijd dat Coltrane nog zoekende was naar de 'Trane sound' vandaar dat ze in die jaren nog al wisselend van intensiteit waren (en dus ook mijn waarderingen nog wel eens varieren).

De 'Trane sound' kreeg hij rond deze echt onder kontrole
Wat je in die late jaren 50 ook merkte was dat hij tevens op zoek was naar andere bandleden die gelijk met hem op konden improviseren, vandaar dat in die periode bijna per nummer maar zeker per album de band een verschillende bezetting had.

Toen hij eenmaal McCoy tyner, Elvin Jones en Jimmy Garrison had ontmoet (en een paar jaar later ook Eric Dolphy) begon hij echt goed (en vrij) te worden.

Ik kan je aanraden voorlopig het vroegere werk van Coltrane te beluisteren, als dat je eenmaal goed bevalt komt de honger naar de latere Trane vanzelf en als die honger er eenmaal is zijn er nog een heleboel prachtige albums to ontdekken.

Kan iemand me zo vlug mogelijk een album aanraden waarbij Coltrane met een soortgelijke (of identieke) bezetting speelt??

Hartelijk dank, blabla!!

Ik vroeg gisteren aan Eugène Goedertier, sedert 25 jaar onze lokale televisiehandelaar, of er nu daadwerkelijk vooruitgang bestaat in deze wereld? Of is het een sublieme illusie, zoals veelvuldig geponeerd werd door Château Lafitte-oxyderende cultuurcritici?

Mijn trillende vingers onderstreepten de urgentie van mijn vraag.

"Die vraag is irrelevant, mijn beste", antwoordde hij plompverloren.

"Zoals je weet is tijd een ietwat flexibel begrip, gebonden aan de voortbewegingssnelheid", ging hij gedreven verder, batterijen plaatsend in pas geleverde televisieafstandsbedieningen.

Ik knikte instemmend, en haakte in: "Dus ... hoe sneller je door het universum voortstuntelt ... hoe trager de tijd."

"Juist ... denk aan Coltrane: die speelde danig snel, dat hij de tijd een hak zette"

Zaligmakende tevredenheid was mijn deel, eindelijk was de frisheid van Coltrane's werk verklaard

.

Zachary Glass, ik wil een boek lezen van jou

Zachary Glass, wat een pen zeg!

Over dit album: Tjah, heel puike plaat, uitstekende improvisaties met Blue Train als hoogtepunt van de plaat. Ook de alternate takes mogen er best wezen... Een vol uur genieten dus.
4*

En de kolentrein hij dendert maar door op dit inderdaad uitstekende album

Ik vond dit album juist bijzonder makkelijk. Maar ja, cool jazz (Chet Baker) is inderdaad NOG veel toegankelijker.

Dave Brubeck zou ik overigens geen jazz willen noemen. Dat is echte pop; een vent die trots op zichzelf is omdat hij het presteert om zo maar een nummer in 5/4 maat te schrijven. Nou, dat is echt knap hoor...

[quote]ThomasQuinn schreef:


Ik vind het best knap een zo toegankelijk nummer in 5/4 te schrijven eigenlijk... (ook al vind ik de rest van zijn muziek niet erg boeiend).

[quote]Edski schreef:


Er zijn best redelijk veel nummers in 5/4 geschreven, die afgrijselijk toegankelijk zijn. Tchaikovsky deed het al ("Pathétique Symphonie, 2e beweging"), en na hem nog vele anderen, zelfs in het pop-idioom.

Blue Train is wat mij betreft typisch een album dat overgewaardeerd wordt. Het zijn vooral de solo’s van Coltrane zelf die tot de verbeelding spreken maar echte samenhang is bij dit sextet niet of nauwelijks te ontdekken. Soms vraag ik me af of Coltrane zelf wel gelukkig was met het eindresultaat?! Albums uit min of meer de zelfde periode, bijv. Traneing In of Soultrane, laten op mij toch een betere indruk achter dan dit album.
De visionaire blikken van Alfred Lion en Francis Wolff waren waarschijnlijk in een diepe, diepe winterslaap. Destijds, maar zeker nu, trekken ze zich bij Blue Note de haren uit het hoofd dat er nooit een follow-up heeft plaatsgevonden.
De populariteit van Blue Train is dan ook eerder het resultaat van de marketingboys van dit label (met dank aan de coverfoto en het hoesontwerp) dan daar waar het werklijk om gaat; De Muziek.
Bekijk eens de website van Blue Note. Helaas wordt hier het product “Coltrane” tot op het bot uitgemolken. Een armoede getuigenis van jewelste. Het enige wat ze te bieden hebben is ’t album Blue Train en Live at the Five Spot ( een Monk album), dat naar mijn mening stukken beter is dan Blue Train zelf. En dan resten nog wat opnamen met Sonny Clark (Sonny’s Crib), Johnny Griffin (A Blowin’ Session) en het album Coltrane Time, dat oorspronkelijk op naam staat van Cecil Taylor. Mik alles in een grote hoed en je poept zo een stuk of zeven albums onder de naam Coltrane uit!!!! AUWHH.

Mee eens, op dit album is Coltrane nog lang niet de held die in de 60's hij zou worden. Pas in '61 begint hij echt in vorm te komen (Live at the Village Vanguard en Impressions). U hoort het goed, ik vind ook de 'klassiekers' Giant steps en My favorite things nog niet de briljantie hebben die zijn latere werk kenmerkt (Ik heb dan wel aan alle vier een 4/5 uitgedeeld, maar er is wel degelijk verschil tussen een kleine 4 en een dikke 4).

Van de week gekocht, mijn eerste jazz plaat ever. Ik moet zeggen dat dit me zeker uitnodigt tot verdere verdieping in het genre. Toch ben ik, door mijn totale gebrek aan kennis over jazz, voorlopig niet in staat om de goede en slechte kanten van dit album te herkennen. Tot die tijd hou ik het bij 4 sterren omdat het klinkt als een lekkere plaat zonder fratsen.

Kijk, ik zal ook nooit echt een jazzkenner worden, daarvoor ben ik veel te laat deze muziek ingerold.

Ik heb twee goede vrienden in Arnhem (Gelderland). Een heel lief en apart koppel mensen zijn dat; Zij, Yvette, is nu al 65 en een liefhebster van voornamelijk klassieke muziek.
Hij is 13 jaar jonger en is dus 52 jaar. Zelf ben ik haast 49 jaar, volgende maand is dat.

Hij, Teus, is voornamelijk een enorme jazzliefhebber, maar toch meer van fusion-jazz, al heeft ie ook veel traditionele jazz zoals deze Coltrane.

Het is normaal dat je elkaar gaat KRUISBESTUIVEN met muziek. Ik ben een groot liefhebber van rock, meer bepaald toch vaak singer-songwriters en aanverwanten. Die hardere rock is er bij mij toch méér en méér uitgegaan, je smaken verschuiven toch wat met ouder te worden.

Mààr van hen heb ik dus toch wat liefde voor jazz meegekregen, al sta ik niet voor alle jazzvormen open (Free Jazz neen, bedankt).
En een kenner word ik nooit meer, maar dat hoeft dus ook niet. Gewoon af en toe genieten van een mooie, wat dromerige en sfeervolle jazzplaat is me al genoeg.

Ik ben met hen ook al vaak naar North Sea Jazz in De Haag geweest en het laatste jaar al in Rotterdam. Ik ga dan mee voor de sfeer, want een kenner ben ik niet en ik laat me dan wel vertellen wiens concerten we het beste kunnen meepikken.
Zo ontdekte ik bijvoorbeeld Marcus Miller wiens funky jazz me zeer aanstaat.

Maar Jazz is muziek die er gewoon lekker als extra bonus bijkomt voor me, mijn basis blijft toch singer-songwriters, chanson en de tijdloze rock en pop. Tja, het is waar je tenslotte het meest van houdt wat je het vaakst beluistert.

Maar dit staat geboekstaafd als een klassieker in het genre en dat is er toch aan te horen, kenner of geen kenner!
4.5 sterren ****1/2

De 2de John Coltrane-Cd die ik geluisterd heb, Blue Train en Lazy Bird vielen hier erg in de smaak. De rest luistert ook erg goed weg en is alles behalve slecht, dit gaat denk ik eindigen in 4* maar eerst nog wat luisteren natuurlijk .

Dit is een heerlijk album vooral het titelnummer
Blue train bijna 11 minuten luistergenot

4 sterren

'A Love Supreme' wordt vaak genoemd, voor mij is 'Blue Train' de plaat van onze John, gewoonweg een PRACHTIGE plaat die je de gehele dag door kunt blijven draaien.

Zo, vandaag nog eens herluistert, was deze Cd praktisch vergeten, intussen ken ik wel wat meer van Mr. Trane, Blue Train blijft een van Coltrane's 5 beste composities, Lee Morgen speelt hier ook erg goed mee, mijn eerste leuke kennismaking met hem. Sinds vandaag ben ik echt van start gegaan met Jazz en dit is dus het eerste album! Mijn 4de van Coltrane, maakt grote kans voor de 4,5*.

John Coltrane en 2 medespelers, toch best uniek voor mij als ik het vergelijkt met wat ik al ken van hem. Lee Morgan en Curtis Fuller spelen fantastisch mee vind ik. Deze Cd doet me denken aan Kind of Blue, eigenlijk best logisch aangezien dat ook Bebop-Jazz is, uniek om Coltrane deze soort te horen spelen vind ik, dan nog het feit dat dit zijn Blue Note classic is. Blue Train blijft een werkelijk fantastische compositie, 2de favoriet heb ik niet direct. Vind de 4 andere tracks ook uitzonderlijk sterk, ik ga deze Cd toch de 4,5* geven, ik vind hem de 4,25 waard en dat verlaag ik meestal:
Maar dit is de unieke Bebop-Coltrane en uitgebracht bij Blue Note.

Classic: 4,5*

Is dat wel zo? Kind of Blue noemen ze vaak 'modal'.

Ow, excuseer me dan, ik dacht dat ze allebei Bebop waren. Allebei classics natuurlijk.

Jan?

klein meesterwerkje ondanks dat ik er zoveel niet van afweet

zou me dringend eens moeten in verdiepen

Je hebt gelijk, dit album is 'Hard Bop', Kind of Blue is 'Modal Jazz'. Ik zocht het net op voor je . Daar ga ik toch serieus zwaar in de fout. Excuseer me.

Mijn 2de favoriet kiezen op dit album blijft moeilijk, I'm Old Fashioned of Lazy Bird? Ik ga momenteel voor I'm Old Fashioned omdat die echt wondermooi is op 'rustgebied', John Coltrane en Lee Morgan vind ik echt een fantastische combinatie, Curtis Fuller die speelt perfect mee en moet zeker en vast niet onderdoen voor de 2 andere grootheden, gewoon 3 meesters aan het werk.

Ik vergeef het je hoor

Dit album bevalt me veel beter dan "A Love Supreme"
Dat laatste blijf ik een erg "moeilijk" album vinden, dat ik maar niet onder de knie krijg. Maar ik begrijp van jullie dat een vroegere Coltrane anders klinkt. Wanneer is hij anders [experimenteler] gaan spelen, en vooral waarom? Tijdsgeest ?