Love - Forever Changes (1967)

Een album wat me duidelijk heeft verrast. Ik zag de naam weleens de revue passeren in allerhande albumlijstjes maar schonk er geen directe aandacht aan. Bij toeval hoorde ik dit album op een heruitgebrachte LP versie. Hier was ik zo door overdonderd dat ik het bovenaan mijn verlanglijstje prijkte. Gekocht ook op nieuw vinyl en hij is nog altijd even overrompelend als in het begin.

De samenzang en veelvuldig toepassen van blaasinstrumenten geeft echt zo'n 'de horizon is eindeloos' gevoel. Beelden van the golden state doemen op. Een van de muzikale schatten van de late jaren '60 wat mij betreft.

Ik had eigenlijk verwacht dat Love een stuk harder zou zijn, zal het denk ik met een andere band verward hebben.

Toch wel een vrij apart album, heel erg sfeervol en rustig. Ik zag hierboven ''plattelandsliedjes'' staan en dat vind ik eigenlijk ook wel een goede omschrijving, roept zo'n relaxte zonnige sfeer op. Bij vlagen weet het album me echt te raken, helaas vind ik het soms ook wat langdradig. Heel erg af en toe doet het me wat denken aan Robert Plant, of de rustige nummers van The Velvet Underground.

Ik zal hem nog wel wat vaker beluisteren, voor nu is het toch niet veel meer dan een aangenaam plaatje voor me.

Dit is hun meest softe album Vanaf Four Sail wordt het allemaal ( wat ) heavier omdat Arthur Lee na Forever Changes niet in de softe akoestiese hoek gedrukt wilde worden ........ De rode draad door de Love albums heen zijn Lee's poppy melodielijnen en niet de wijze waarop die aangekleed worden.

Oh, dan zal ik Four Sail en andere albums ook nog wel eens even beluisteren

Dit album heb zo'n vijftal keren beluisterd en ik vind het gewoon een meesterwerk. Ontzettend mooie muziek staat erop, folkrock met een psychedelisch tintje dat mij erg boeit, ook al vanwege de even sfeervolle en avontuurlijke arrangementen (afwisselend gebruik van blazers en violen), de verrukkelijke vocalen en prachtige melodieën. Laat ontdekt dit album, maar beter laat dan nooit.

Mooi omschreven van Luc M dit wonderbaarlijk meesterwerk uit de jaren zestig. Opvallend ook dat Forever Changes door veel ouderen pas ver na de jaren zestig wordt ontdekt.

Forever Changes is gewoon van eenzame klasse. Ik had de mazzel dat ik op de gok hun eerste LPs uit de MONO-uitverkoopbakken gevist heb in 69, anders was bij mij het lampje ook veel later gaan branden vrees ik. Love had, ook onder de underground liefhebbers in de 60s, geen brede fan-base en hun platen werden in de clubs in die tijd ook niet of nauwelijks gedraaid. De enige plaat die ik regelmatig tegenkwam was Four Sail, precies de plaat die door de liefhebbers als stap terug gezien werd dus........

Op een vorige, erg leuke MuMe Meeting, in Bunnik - of all places, jawel - me deze laten aanraden door andere leden en ben er ontzettend blij mee.
Op de één of andere manier moet ik deze muziek totaal gerateerd hebben toen die uitkwam.... ik had er begot nog nooit van gehoord van deze band, echt niet.
Ondertussen geniet ik regelmatig mateloos van dit prachtalbum en gisteren kocht ik zelfs een dubbele verzamelaar van ze - The Definitive Rock Collection - die cracks in het toevoegen maar eens moeten toevoegen (ik maak me daar niet meer druk in, ik heb dat toevoegen afgezworen, en ik weet waarom...).

Tijloos mooi plaatje blijft dit! *****

Dit album behoort tot de top 10 als beste album uit de jaren 60

het is een tijdloos album met schitterende muziekale vondsten,
moeilijk om een fav nummer te kiezen, misschien toch maar
You set the scene

En toch niet in jou persoonlijke top 10?

Het lijkt allemaal erg op het verhaal van de 'bananenplaat' van de Velvet Underground. Treffend dat die plaat ook uit 1967 komt

Het beluisteren van deze plaat heb ik lange tijd voor me uit geschoven, al was ik het wel zéker van plan. Vandaag is het er toch van gekomen...
De openingstrack greep me meteen vast, en wát een prachtige nummertjes op de rest van het album. Die knoert-zuivere gitaarsolo-tjes zijn ook geweldig.

Deze ga ik zeker vaak luisteren, de komende tijd

De zang en die gitaarsolo In 'A house is not a Motel' zijn geweldig!!

'I hear you calling my name'

én erg makkelijk te spelen op de gitaar. Steeds een lust voor vinger en stembanden!

Zover kan ik helaas niet gaan, mijn muzikale talent is vrijwel 0...
Dán maar luisteren

Ik kan alleen maar zeggen dat ik dit een geweldige lp/cd vind
Vond het in het begin, in de jaren 70, geen klap aan, maar na goed luisteren zeker behoren bij de top 5 opnames van de jaren 60, die nog doorging begin jaren 70

Ik heb ook voor een prikje de 2 cd uitvoering gekocht.

Ooit hoorde ik van A House Is Not a Motel - een beetje Moody
blues achtig vind ik - een versie met een wat langer gitaarsolo aan het eind. Maar ik kan me best vergissen hoor.

Nooit meer gehoord later.

En nu ben ook ik helemaal om. Moest deze gewoon wat vaker horen.

Dat geloof ik graag, bij mij staat hij minstens 3x per dag aan! Ik kan maar niet genoeg krijgen van de prachtige composities met die hemelse blazers .

4,5*

Het is inderdaad ook wel een heel verslavend album! Ik luister hem ook bijna elke dag wel, ben er alleen nog steeds niet uit wat voor cijfer ik hem geef...

geweldig album. tegen het brilliante aan

Rustige muziek, zachtjes gezongen, beetje moeilijke melodielijnen, mysterieus, maar alles is even geniaal op deze plaat. Blijft een van mijn all time favorieten.

Dit album sinds maanden weer eens gedraait! Het blijft pakkend, knettergoed en tamelijk briljant!

Hopelijk remasteren ze deze ook eens, mijn versie klinkt wat dof. De lage tonen vloeien wat ineen.

Er bestaat toch al een (expanded) remaster serie van de Love catalogus? Inclusief dit album?

De tracklisting hier is van de Expanded Remaster, die is er al sinds 2001 en is werkelijk prachtig geremastered .......

Deze plaat had ik vorige week mee naar de zee, wat een sfeer... wat een band/artietst hebben zij nog ander baanbrekend werk...?

Heeft Arthur Lee nog van zich laten horen en welk werk spreekt dan het meest aan.??

Arthur Lee was een eigenzinnige a**-hole die absoluut niet in een catagorie ingedeeld wenste te worden. Een plaat als FC heeft hij nooit meer gemaakt, al was het alleen maar omdat hij te dwars was, en eerlijkheid gebied te zeggen dat het gewoon zijn beste plaat is. Four Sail, de opvolger van FC, is een dan ook een stuk ruiger maar IMO toch de meest konstante van de rest van zijn catalogus .....

Ik zou "Da Capo" ook niet overslaan. Love's tweede plaat heeft een aantal nummers die op "Forever Changes" niet hadden misstaan. Maar zo sterk over de hele linie als dit is er geen ander. Ik begrijp van doorgewinterde fans dat er een hoop broddelwerk tussen allerlei Arthur Lee releases te vinden zijn. Arthur Lee laat inmiddels niet meer van zich horen trouwens...

Ah ok dus best gewoon alles van deze band verzamelen... Zal ondertussen dan nog eens deze plaat van Love opleggen...

Het debuut is een leuk plaatje, maar niet bijzonder hoogstaand. Da Capo is het andere Love meesterwerk (hoewel niet zo goed als Forever Changes) en Four Sail is inderdaad ook zeer geslaagd.

Da's niet zo vreemd want hij is een paar jaar gelden overleden ....