Love - Forever Changes (1967)

Zo zou je het ook kunnen zeggen, maar ik denk ik breng het 'nieuws' voor een nieuwe fan voorzichtig.

Hehe, nja dat verklaart inderdaad wel enorm veel waarom hij niets nieuws meer uitbrengt.

Dat dacht ik vroeger ook eerlijk gezegd. Daardoor ben Ik ben pas deze eeuw echt verder voorbij de Elektra releases aan het verzamelen geslagen. Er staan vanaf Out Here op elke plaat wel wat rare vullers maar over het algemeen vind het allemaal van een zeer behoorlijk nivo. Daar moet ik dan wel aan toevoegen dat ik inmiddels Arthurly fan geworden ben en dus niet geheel objektief meer ..........

Blijf ik bij de konklusie dat hij nooit meer een plaat uitgebracht heeft die in de breedte even sterk is als Forever Changes. Op Da Capo kan je "het" inderdaad aan horen komen, dat hij tot iets buitengewoons in staat is dus, maar staat die ellenlange "jam" Revelation een samenhangend geheel in de weg. Four Sail is gewoon meer een eenheid als album en zou dus mijn aanrader zijn voor een Love n00b .......... Ugh !

Vanwege de hoge waardering toch eens een luisterbeurt gegund. Is toch wel heel erg gedateerde sixties-muziek. Kan het niet erg waarderen.

Luister er toch maar enkele malen naar Nicci dat gevoel had ik ook en het begint stilletjes aan te stijgen bij mij.

Bij het nummer The Good Humor Man He Sees Everything Like This moest ik meteen denken aan het nummer Femme Fatale. Verder een prachtig album uit de 60's. Fijne melodieën, en fantastische gitaarsolo's. Vooral de gitaarsolo aan het einde van Live and Let Live, prachtig toch?

Die gitaarsolo's zijn voor mij juist onder andere een reden om niet voor de 5 te gaan. Ik vind ze echt niet mooi. Maar ik heb niet zoveel met gitaarsolo's.

Tja tis een raar soort solo vind ik wel prachtig met die blazers erbij....

Ja, de blazers vind ik wel mooi. Vooral op Alone Again Or, prachtig! Al vind ik dat nummer zelf zelfs een van de mindere nummers van het album.

Het zijn eigenlijk redelijk eenvoudige songs en samen met die blazers vind ik ze enorm aangenaam. Verder zijn de solo's minder boeiend en verbergt de muziek weinig tot niets wat het een redelijk kale plaat maakt.

Het toevoegen van de blazers hierbij vult als het ware de leegtes tussen de stukken.

Die akkoorden van The Daily Planet, zijn die niet haast één op één overgenomen door de New Radicals? Ik hoor Lee zo over Courtney Love en Marilyn Manson zingen als dat nummer start.

Arthur en zijn Love op hun beste kunnen. Psychedelic hoogstaand materiaal werd hier neergepent. Dit is gewoon Beatles niveau maar dan vanuit de States. Gedateerd is deze alles behalve. Tijdloze magie uit 1967.

Amen en Uit

Inmiddels zit ik alweer meer dan 5 jaar op Musicmeter, en het leuke (en soms beschamende) daarvan is dat je af en toe berichten tegenkomt van een jonge naieve versie van jezelf. Op 1 maart 2005 schreef ik een belachelijk berichtje over dit album, waarin ik met termen als folk-rock en vrolijkheid strooide die maar weinig met deze plaat te maken hebben. Maargoed, 16-jarige obsessed was dan ook een vervelende pretentieuze puber die probeerde net te doen alsof hij heel veel verstand van muziek had.

En 20-jarige obsessed dan? Een legitieme vraag. De obsessed van de tegenwoordige tijd is misschien nog wel pretentieuzer, en probeert nog steeds bij vlagen met zijn alwetendheid in het gezicht van anderen te zwaaien. De winst van de afgelopen 5 jaar? Nu realiseer ik me maar al te goed dat er mensen zijn die veel betere recensies schrijven dan ik, mensen die veel meer muziek kennen en er veel meer verstand van hebben. Ik ben steeds meer een passief lezer van Musicmeter geworden, genietend van mooie berichtjes van anderen.

Het leuke van Forever Changes is dat hoewel ik heel veel favorieten heb gehad door de jaren heen, waar ik dan enthousiast over claimde dat ze de beste band ooit en zwaar onderschat waren (vaak lekker obscure dingen uiteraard), is mijn liefde voor Forever Changes nooit bekoeld. Al ben ik het met alle stompzinnige opmerkingen uit mijn vorige bericht niet meer eens, ik kan me nog altijd vinden in dat bijzondere gevoel dat deze plaat oproept. Dat enthousiasme van mijn jongere ik, die spanning voel ik nog steeds elke keer weer als ik dit opzet. Arthur Lee zei niet voor niets dat hij tijdens de opnames van Forever Changes dacht dood te gaan. Je hoort dat dan ook echt.

Arthur Lee woonde rond die tijd op een heuvel aan de rand van Los Angeles. Waar zijn bandgenoot Bryan MacLean rondhing met The Doors en de rest van de west-coast scene, sloot Lee zich op in zijn kluizenaarshuisje. Hij werd steeds schuwer en banger voor de mensen om zich heen. Het was alsof hij het lot van de hippiecultuur al zag aankomen. Sitting on a hillside / Watching all the people die. Hij zag zijn vrienden en collegae steeds verder wegzinken in destructief drugsgebruik, en hij ging er zelf kapot aan, zonder mee te doen. In de wetenschap van dit gedragspatroon van Lee, heb ik altijd het gevoel dat het prachtige liedje Old Man, één van de twee liedjes hier die geschreven zijn door MacLean (de andere is het beroemde openingsnummer) stiekem over Lee gaat. I know the old man would laugh / He spoke of love's sweeter days.

Dubbelzinnigheid in die laatste zin? Misschien hoort het woordje love daar wel met hoofdletter geschreven. Achteraf gezien waren Love's sweet days volgens vele het einde van 1967, maar op dat moment zal Arthur Lee er zeker anders over hebben gedacht en heeft hij ongetwijfeld weinig plezier beleefd aan de Summer of Love.

Ha mooie recensie, en iemand die ook iets schrijft over zelfreflectie.
1 woord: respect. Er zijn niet veel mensen op de site die dat zeggen over zichzelf!

Wat is dat "Alone Again Or" toch een prachtig liedje. Ik moet dit album maar eens aanschaffen. Is dit bol.com | Forever Changes, Love | Muziek de meest gangbare versie?

Er is een super-de-luxe versie uit (met mono- en stereoversies en nog wat meer bonustracks dan bij bol staan). Een gangbare versie zou wel voor iets minder verkrijgbaar moeten zijn dan voor de 14+2 euro die bol ervoor vraagt.

Edit: hierboven op "Vergelijk prijzen van deze cd" vind ik hem bij NLStore in elk geval al voor 10,66.

Prachtig. Sowieso mijn favoriete plaat van Love, 'The Red Telephone'.

Mijne ook, echt een geweldig nummer!

Where are you walking, I've seen you walking
Have you been there before?
Walk down your doorsteps, you'll take some more steps
What did you take them for?


Bijzonder sterk album vind ik dit. Ik heb mij erg vaak gewaagd aan dit album, maar de klik kwam niet en na 3 of 4 nummers te hebben beluisterd zette ik het al weg. Vandaag weer een kans gegeven, en ben inmiddels verslaafd. Het heeft iets heel frivools, wat ik erg aandoenlijk vind. Ja, dit is een aandoenlijk album. Iets om te koesteren. Dat zal ik dan maar doen ook.

Enkele zeer sterke en dromerige nummers, maar als geheel beklijft het toch iets te weinig vind ik. Er zijn gewoon betere dingen te vinden in de jaren '60 psychedelische hoek, lijkt mij.. (Byrds, vroege Pink Floyd, 13th Floor Elevators)

De Elevators en Floyd zijn bands met een veel uitgesprokener eigen geluid dan Love dus die zullen, als dat je ding is, je sneller aanspreken. Arthur Lee had bovendien helemaal niks met psych en hippies en deed gewoon zijn eigen ding ..........

Bij Forever Changes gaat het om de sfeer en de komposities die door de jaren heen een soort van tijdloos blijken waar voornoemde bands door hun eigenzinnigheid veel meer gedateerd klinken. Dat is de sterkte van dit album ............

Op zich is dit wel aardige muziek, maar voor mij wel iets te hippy-achtig en zoet. Het is nergens vervelend, maar ik word ook niet wild ervan. Ik zou het typeren als aardig. Het is wel goed te horen dat het uit de sixties komt. Zodra de blazers aanwezig zijn, wordt ik al gelijk iets enthousiaster. Als heel album vind ik het toch meer achtergrondmuziek. En daar is het dan weer net te nietszeggend voor. Ik kom uit om een grijze 3*. Zeker geen onvoldoende, maar dit blijft voor mij ver verwijderd van een klassieker. Ik kan niet eens echt een favoriet opnoemen. Hou het maar op Maybe The People...

Ik zat midden in de hippie tijd bij mijn eerste draaibeurten en vond het in eerste instantie ook te veel naar achtergrondmuziek neigen. Nu, 40+ jaar later, staat ie in mijn faves Top-10. Kortom: Als je deze plaat een beetje de tijd geeft ga je het eigen smoel van het totaal waarschijnlijk vanzelf waarderen.

Ik kon er na de eerste luisterbeurt ook niet zo heel erg veel mee, maar daarna ben ik er een aantal weken echt verslaafd aan geweest.

Lof voor de overtuigingspogingen, maar ik heb het album onlangs minstens 4 x geluisterd. Ik vrees dat dit nooit (veel) hoger gaat worden. Maar dat doet uiteraard niks af aan jullie waardering voor het album.

Veel te weinig.

Ik deed er een slordige paar maanden over. Maar uiteraard als het niets wordt, dan wordt het niets.

Het blijft een fantastische plaat en uniek in zijn soort. Volop psychedelisch, orchestraal en toch klein. Dat is een prachtig evenwicht dat ik alleen op dit 'Forever Changes' van Love heb kunnen vinden. Tijdloze klassieker!

Red telephone is heerlijk! We're all normal and want our freedom

Hoewel ik het muziekjaar 1967 "bewust" heb meegemaakt had ik tot twee maanden geleden toen ik mij op MM inschreef nog nooit van dit album gehoord. Ik kende Love alleen van het nummer "Seven and seven is.." en ik had ook altijd gedacht dat Love niet meer dan een garagerockband was. Niet dus! Er zijn maar een paar nummers op dit album die een beetje in de buurt komen van "7 + 7 =" Voor de rest zijn het allemaal heerlijk rustige nummers waarbij "The Red Telephon" voor mij er toch wel als beste nummer uitspringt.
Prima album dus dit 'Forever Changes' van Love. Ik ben in ieder geval blij dat ik het 43 jaar na release dankzij de lovende reacties op MM alsnog beluisterd heb. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen.

4,0*

WAW, lijkt bijna ongelooflijk hé. Goed gevonden zou ik zeggen.