The Mothers of Invention - Freak Out! (1966)

Ik zou het met LocoHermano eens kunnen zijn dat Sheik Yerbouti misschien wel de meest populaire instapper is, maar of het ook de allerbeste instapper is Ik ben vooral een liefhebber van de serieuze kant van Zappa en vooral van het instrumentale werk. Daarom zouden met name Hot Rats, Waka Jawaka en Grand Wazoo ook mooie instappers kunnen zijn. Of het live album Make A Jazz Noise Here, mijn favo Zappa. Tis maar net waar je smaak ligt en wat je leuk vind.

Wel bijzonder en gewaagd om met dit album in te stappen. Als ik met deze begonnen was, was mijn collectie waarschijnlijk niet zo groot geweest omtrend Zappa dan hij nu is. Maar van de eerste 3 albums vind ik deze ook de beste. Hier staan mooie muzikale nummers op nog, die op de volgende 2 steeds meer gaan ontbreken.

Je hebt gelijk. Excuses voor de eerder door mij geplaatste onzin.

Prachtig gezegd Joy! Volledig mee eens!

Uiteindelijk zet ik voorzichtig in met 3,5 ster die nog kan groeien. De afsluiter van 12 minuten pakt mij (nog) niet.

Wat betreft het luisteren van volgende Zappa platen: ik hou het chronologisch. Dus de volgende zijn Lumpy Gravy en Absolutely Free.

En daarna heb je nog ''maar'' ruim 70 albums te gaan, dus succes ermee

Mocht je meer willen weten over de muziek van Zappa, check dan vooral de volgende site: IINK.

Deze site (Information Is Not Knowledge) bevat alle informatie omtrent de muziek van Zappa: teksten, opname informatie, muzikanten die meespelen, verschillen tussen plaat en cd en alle andere achtergrondinfo die je zoekt.

Wel mooi dat er tenminste nog volgende Zappa platen komen bij jou.

De 2 platen die je nu gaat nemen zouden weleens cruciaal kunnen zijn of je wel of niet verder gaat met je Zappa zoektocht.

Als ik met Lumpy Gravy, Absolutly Free en We Are Only In It For The Money begonnen zou zijn, dan had ik het snel gezien allemaal dat wat Zappa betreft.

Maar gelukkig kwam het goed.

Houd je van hoorspelen dan zit je goed met die albums, maar als je echt muziek wilt, dan zou ik toch iets dieper spitten gelijk al in de Zappa discografie.

Tip:

Live: Roxy & Elswhere, Zappa New York, Make A Jazz Noise Here, Best Band You Never Heard In Your Live en de hele You Can't Do That On Stage Anymore serie bestaande uit 6 delen.

Regulier: Sheik Yerbouti, Hot Rats, Waka Jawaka, Apostrophe/Over Nite Sensation, One Size Fits All, The Grand Wazoo, Them Or Us en Broadway The Hardway.

Hier hoor je een heel andere Zappa dan de 'hoorspel' achtige Zappa van de eerste albums waar ik maar niet aan wennen kan.

Succes en veel plezier iig met je Zappa zoektocht.

Album nr.6 in het topic 52 essentiele pop/rock albums

Deze debuutplaat van Frank Zappa staat te boek als de eerste dubbel-elpee in de rockgeschiedenis. Ze bood al meteen een staalkaart van wat de horzel in de pels van de Amerikaanse muziek de volgende dertig jaar zou uitvreten. Freak Out! bevat zowel verwijzingen naar Edgard Varèse, La sacre du printemps van Igor Stravinsky, musique concrète en de experimenten van Karlheinz Stockhausen als naar de Rolling Stones, doowop, Beatlesque pop en Bob Dylan. Deze laatste wordt door de mangel gehaald in ´Trouble Every Day´, gezongen met een dylaneske stem en met een tekst die van de meester zelve kon zijn. Het nummer eindigt met de sarcastische aansporing "Blow your harmonica, son", waarna een mondharmonicasolo op zijn Dylans volgt. Ironie is een constante in het werk van Zappa en dus ook op Freak Out!. Een andere thematische lijn in ´s mans werk is een socio-politiek commentaar, waarbij de Amerikaan via een omweg zijn standpunt verduidelijkt, zoals op deze plaat blijkt uit ´Who are the Brain Police?´. De sluitsteen van Freak Out! is ´The Return of the Son of the Monster Magnet´, een twaalf minuten durende muzikale collage die Zappa´s liefde om onverzoenbare muziekjes toch te verzoenen treffend illustreert. Freak Out! mag dan op het eerste gehoor klinken als een freakerig werkstuk, ze is zoals alle platen van The Honker tot in de puntjes doordacht.
(bron: DM, De Cultuurkenner, 1999)

Het eerste dubbel-elpee in de rockgeschiedenis? Blonde on Blonde van Bob Dylan verscheen enkele weken eerder. Maar dit is inderdaad een essentieel album in de popgeschiedenis vanwege de ongelooflijke diversiteit en de teksten. Sgt. Peppers is daar ook op gebaseerd.

Tsja, ik kon reeds voorspellen dat daar commentaar op zou komen. Ik heb het gewoon overgenomen uit het artikel zoals verschenen in de vermelde bron... Persoonlijk heb ik er geen oordeel of wetenschap over.

Volgens Wikipedia was deze een week eerder.

Blonde on Blonde (Bob Dylan) - Wikipedia - nl.wikipedia.org

lang leve de wiki

Ah, deze discussie over wie het eerste dubbelalbum uitbracht is recent ook al gevoerd in het topic 52 essentiële pop/rock albums, inclusief verwijzingen o.a. naar wikipedia.

Allereerst ga ik liever uit van de Engelse Wikipedia t.o.v. de Nederlandse. Let bovendien op het woordje vermoedelijk

Maar goed, ik kijk liever naar releasedata:
Released July 4, 1966 (Bob Dylan)
Released June 27, 1966 (The Mothers of Invention)

Verder niet zo'n heel boeiende discussie. Zelf ben ik meer geïnteresseerd in de muziek. Ik heb nog nooit van dit album gehoord, noch van de artiest, dus ik ben benieuwd!

Nog nooit van Frank Zappa gehoord???

Dat staan chevy93 nog veel ontdekkingen te wachten.
Ik baseer mij overigens op allmusic (toch een betrouwbare muzieksite) en daar staat als release-data :
Blonde on Blonde : 16 mei 1966
Freak Out : juli 1966 (volgens MuMe 27 juni 1966)
Wel was Freak Out eerder opgenomen.

Heb eens ergens in een discussie opgevangen dat Bob Dylan op Blond on Blond "electric folk" brengt en geen rock...
In deze opinie is er dus geen discussie over het eerste dubbele rockalbum.
Overigens bestaat er ook geen twijfel over het feit dat dit het eerste dubbel debuut album uit de rock geschiedenis is.

Maar eigenlijk laat me dit allemaal erg koud.

Jewel, niet van Mother of Invention.

Geschiedenis
Einde jaren 70 waren wij een groepje jongelui (17-19 jaar) ontluikende muziekliefhebbers
wij hielden vooral van punk, hardrock (NOBHM kwam er net aan) en new .wave
Ik zelf was vooral in new wave geïnteresseerd (zeg maar Costello, Talking Head, The Only ones Patti Smith etc) ik hield ook toen al wat oudere (belegen ) artiesten zoals The Beatles, VU, Peter Hammill en vooral Dylan en Neil Young. Bij het draaien van die laatste 2 muzikanten kreeg ik meestal van mijn vrienden een onbegrijpende blik en een peace teken.
Bij ons in de straat woonde toen een al wat oudere (al getrouwd en kinderen etc)muziekliefhebber Guus V die een zeer grote muziekverzameling had en vooral een grote Zappa verzameling.
Hij spaarde allerlei afwijkende hoezen, bootlegs etc.
Guus V (very famous in Eindhoven) ging ook naar alle concerten in Nederland, België en een deel van Duitsland en zou later nog diverse keren de Zappa dagen in de Effenaar organiseren.
Guus vond dat ik wel geschikt was om Zappa te luisteren en nodigde mij een uit voor een paar luister avonden, wat ik wel leuk vond altijd op zoek naar “nieuwe” muziek.
Nou kenden wij als vrienden groep zonder ook maar ooit iets gehoord te hebben Zappa wel als een zwaar drugs verslaafde die moeilijke muziek maakte.
Na drie luisteravonden en heel wat info wist ik al veel beter.
Zappa was een groot tegenstander van druggebruik en had er vaak ruzie over met zijn bandleden.
Tijdens het debuut wilde een deel van de Mothers Zappa dumpen omdat hij geen drugs wilden.
Zappa rookte behoorlijk en was verzot op koffie (black please).
Wat belangrijker was is dat Zappa's muziek meestal helemaal niet zo moeilijk was maar lekker in het gehoor liggend pop / rock muziek met Rhythm and Bleus, Doo wop, rock, pop avant garde, jazz en klassiek.
Zappa heeft overigens wel eens opgemerkt dat hij de simpele popliedjes gebruikte om zijn dure symfonische (orkest) projecten te bekostigen.
Ik begon dus snel aan de back catalog en in 1979 kocht ik Joe's Garage act 1 (in fraaie klaphoes) bij het verschijnen.
Ik heb daarna Zappa wel tot de dood gevolgd, die Guus toch.

Nu dan het debuut album van de Mothers of Invention.
De band heette eigenlijk The Mothers maar dit vond de platenmaatschappij niet acceptabel dus werd het Mothers of Invention.
Tony Wilson (o.a. Producer VU en Bob Dylan) haalde teh Mothers binnen en produceerde het debuut.
Freak Out is in ieder geval het eerste M.O.I. / Zappa dubbelalbum (er zouden er nog vele volgen).

Freak Out opent met Hungry Freaks Daddy, gitaar gedreven rocknummer . In die tijd waren de op broodjes worst levende Mothers waarschijnlijk ook wel Hungry freaks.
Het bleusy mooi gezongen Ain't got no heart is ook een lekker nummer.

Who are the Brain Police, daar beginnen de aparte vocalen en stemmetjes die zo typisch voor Zappa 's werk zouden worden, ook het instrumentale gedeelte is niet standaard voor toen en zelfs nu.
Het album gaat verder met het prachtige Go cry on somebody else shoulder (doo wop invloeden, mooi, luister dan ook Ruben and the Jets, waarop ook Freak Out nummers staan).
Tja Ray Collins is een geweldige zanger.

Motherly love is weer een recht rock nummer met sterk zangwerk, benadrukt hoe belangrijk de moederliefde is.

How could I be such a fool, wederom mooi gezongen, persoonlijk vind ik dit een van de mooiste nummers van het album en het is voor mij een raadsel waarom deze van de 1 lp versie gelaten is.


Wowie Zowie, is weer een rappe (Wowie Zowie is carefully designed to suck the 12 old listener in our camp) ik vermoed dat dit niet is gelukt.

You didn't try to call me, is een liefdes liedje, wederom sterk gezongen ook een sterk outro.

Anyway the wind blows, gaat over een verbroken relatie en is ook weer een gewoon een lekkere pop / rock song.

I'm not satisfied vind ik zelf niet zo bijzonder , niet slecht maar ook niet bijzonder.

You probably wondering wij I'm here
Het bop bop bow begin is zo mooi en de yeah tussen de stukje s zang.
Verder lekker nummer.
Het Bluesy, rockende Trouble every day over rellen (rassen) is een sterk nummer wat terecht ook langer op het repertoire van Zappa is blijven staan.
Die harmonica en versnelling op het eind.

Help I'm a rock, nu komen we eigenlijk bij plaat 2 kant 1 aan en plaat 2 laat meer de avantgarde kant van Zappa zien.
Help I'm a rock bestaat uit 3 delen en het middendeel is opgedragen aan Edgar Varese een moderne componist waarvan Zappa erg onder de indruk was.
Het drie delige nummer vind ik zelfs als liefhebber toch wel zware kost en niet elk deel vind ik hier mooi.

Laatste nummer is meteen het langste > 12 minuten.
Hier maken we kort reeds kennis met Suzy Creamcheese.
Het nummer zelf is een percussie gedreven nummer met rare geluiden en stemmetjes.
Dit zijn de nummers waar nieuwkomers vaak op vastlopen en dat is niet bepaald onbegrijpelijk.
Ik vind het zelf wel goed maar niet zo mooi als de topnummers van de eerste plaat van.
Ik eindig op ****1/2, was het debuut enkel de eerste LP geweest was dit voor mij zeker *****, maar ja dan was het niet het eerst dubbelalbum etc.

Mooi verhaal Rudi S hoe jij tot de muziek van Zappa gekomen bent.

Als dit album jouw eerste Zappa luisterervaring was, dan heeft deze plaat nu vast een bijzonder plekje in jouw hart veroverd denk ik.

Stalin, bedankt voor deze fijne link, werkelijk een schat aan informatie. Ik weet wat gedaan deze week.
Naar het einde toe frons ik hier en daar de wenkbrauwen, vooral bij de laatste twee nummers, omwille van het experimenteel karakter, maar dit blijft een fijne plaat voor mij. Moraal van het verhaal en les van de week blijft dat je de albums van Frank Zappa met de teksten erbij moet beluisteren, het zorgt voor een nog betere luisterervaring.

ja, die Stalin weet veel he.... met z'n linkjes....

Bespeur ik enige jaloezie ?

Jij als oude man moest al die info vroeger in het pre-internet tijdperk natuurlijk eigenhandig zien binnen te harken ?

bij deze wil ik ff aankondigen dat ik ga beginnen aan deze plaat, sterker, de eerste 3 van de moeders moeten er maar eens aan geloven

de laatste keer dat ik hem draaide was ut van skip skip en von skippestein, en das zeker 10 jaar gelee

succes!

...maar wel veel kennis mee vergaard.... snotneus.....

Enneh.... oudere jongere he...

(quote uit het forumtopic 52 essentiële pop/rock klassiekers)

Bij de eerste (her)kennismaking bleef mijn (voor)oordeel nog overeind. Maar na ondertussen meer dan een tiental draaibeurten verder heb ik een volledig andere indruk en beleving van dit album. Het complexe en arty-farty heeft plaatsgemaakt in de meeste songs voor simpel en catchy! Ik hoor hier nu duidelijk de stempel van zijn tijd in (waarmee ik niet wil zeggen dat het passee zou zijn). The Stones, en de in het forumtopic reeds gepasseerde tijdsgenoten The Beatles, The Beach Boys, Bob Dylan, The Kinks, The Byrds, zelfs Elvis Presley sluimeren hier achter vele noten. De zang vind ik meestal gewoon okee, soms zelfs opvallend in positieve zin. De (zang)melodien zijn dikwijls poppy, maar buiten enkel uitzonderingen daargelaten nooit vervelend. In de teksten heb ik me niet verdiept, omdat dat niet mijn gewoonte is. Muziek is bij mij puur emotioneel, en ik kan harder geraakt worden door een chinese tekst waar ik de ballen van snap dan door de best uitgewerkte, intelectuele of poetische prikkelende tekst in een voor mij verstaanbare taal. Voor die prikkelingen lees ik wel een boek of dichtbundel.
Met dit album is voor mij toch nog maar eens bewezen dat je muziek niet moet snappen om erdoor geraakt te worden. Alhoewel het misschien toch wel hierdoor komt dat ik Who Are the Brain Police? nog steeds kut vind, Go Cry on Somebody Else's Shoulder en How Could I Be Such a Fool? te pruimen binnen het albumcontext, maar te melig als op zichzelf staande songs. Uit It Can Happen Here en The Return of the Son of Monster Magnet blijkt duidelijk dat er bij de release van dit album nog geen sprake was van iTunes en mp3: Wie gaat er in godsnaam betalen om dit soort opvulsel binnen te halen?

Edit:
Toch nog even toevoegen vanwaar mijn relatief hoge score (4); voor een album waar toch enkele totale miskleunen opstaan, en dat ik o.a. omschrijf als poppy en simpel. Dat laatste is mijn eerste indruk als ik het album nu afspeel, maar het leuke is dat het slechts schijn is natuurlijk. Het steekt erg vernuftig in elkaar, en er gebeurd constant vanalles zodat je je nooit gaat vervelen. Dat is het geniale en leuke aan dit soort albums. Je moet er eerst moeite voor doen, maar daarna krijg je er blijvertjes voor in de plaats, in tegenstelling tot veel muziek die direct aanslaat, maar je na een -tal luisterbeurten reeds de strot uitkomt.

Ik ben het vaak wel met je eens. Er zijn genoeg voorbeelden te verzinnen van muziek waarvan ik geen flauw idee heb wat de tekst is, maar we wel extreem raakt. Maar hier is het wel de moeite waard om de teksten even door te nemen. De zang staat behoorlijk op de voorgrond, dus Zappa had zeker wel de bedoeling om de aandacht op de teksten te richten.

Maar mooi dat uiteindelijk het kwartje wel is gevallen. Ik vond het in eerste instantie ook niet al te bijzonder. Het lijken allemaal melige pop-nummertjes. Maar door de nummers die duidelijk wat experimenteler zijn (Hungry Freak Daddy, Who Are the Brain Police? en de laatste vier nummers) ben ik hem vaak blijven draaien. En je komt er steeds meer achter de genialiteit van de rest. Ik zou zeggen, probeer nu Absolutely Free. Beetje dezelfde thematiek (sneer naar de Amerikaanse cultuur d.m.v. sarcasme), maar heeft al een iets spannendere instrumentatie.

EDIT: Ik ben hem nu weer even aan het luisteren, en ik wil nog even kwijt dat Trouble Every Day niet genoeg lof kan krijgen. Jammer dat het destijds niet meer aandacht kreeg, want het is toch wel een van de beste protestsongs ooit.

Gelukkig heb ik hem al eens voor een derde van de prijs gekocht, maar voor hun die er belang bij hebben de volgende ''tip''...

Op Marktplaats kwam ik net deze advertentie tegen:

De originele Amerikaanse dubbelelpee van Freak Out !

Bieden vanaf 150 Euro !!!

Leuk dat dit album weer eens voorbij mijn updates komt.

Zit er gelijk aan te denken om hem weer eens te gaan draaien.

Hmm of toch maar niet, naja toch maar niet, geen zin in.

Dat gevoel komt steeds vaker bij mij op met dit album, het zal best goed zijn dit debuutalbum van Zappa, maar heb er zo verdomd weinig zin in om hem beter te leren kennen en om hem weer eens af te spelen. Hetzelfde gevoel heb ik overigens met veel Zappa platen samen met The Mothers. Maar dat is wel zo ongeveer bekend hier denk ik.

Kocht ooit voor 500 gulden de komplete vinylversie collectie van Zappa (63 lp's, waaronder ook de collected history 10 lp box).....

Nog steeds geen spijt van....

Daar wordt ik redelijk jaloers van......